Tijdens een saai moment is er niks leuker dan een post-it blok te pakken of een pen. Hierdoor zitten al snel hele notitieborden, tafels en schriften volgeplakt of volgekrabbeld. Permanent markers zijn de grootste doorn in het oog van schoonmakers. Die zijn het moeilijkst te verwijderen en het schoonmaakmiddel stinkt een uur in de wind.
Het humeur van de conciërges is voor leerlingen meestal niet interessant. Je moet toch iets te doen hebben tijdens een saaie les en tafels zijn een geliefd teken- en schrijfoppervlak. Schriften zijn ook vaak volgekrabbeld met tekeningen, zinnen en daar tussendoor nog wel eens een aantekening of huiswerknotitie. Post-it’s werken vaak ook, neem een muur of prikbord in bijvoorbeeld de kantine en laat er een post-it (met tekst) achter. Als je collega’s hebt met gevoel voor humor doen ze met je mee en heb je al snel een muur/bord vol tekst. Grappig, serieus, vragen, alles kan op de muur en het voorkomt dat de schoonmakers nog meer schoon moeten maken. Want het is dan wel hun baan, maar niemand vindt het prettig om zo’n ammoniaklucht in te ademen.
Posts tonen met het label saai. Alle posts tonen
Posts tonen met het label saai. Alle posts tonen
dinsdag 16 november 2010
zaterdag 9 oktober 2010
Suf! 217/365
Oké, ik hoop dat het jullie niet zo is opgevallen als mij maar mijn blogs zijn de laatste tijd nogal suf!
Kom op, kijk naar de onderwerpen en de oppervlakkigheid waarmee ze zijn geschreven, het slaat nergens op!!
Boeken? Ellenlange geschiedenislessen? Voicemail? Kom op zeg!
Ik merk het grootste verschil ook wel, als ik een stuk achteraf schrijf is het een stuk waardelozer dan als ik het op dat moment schrijf. Een blog is vaak een momentopname maar pas bij de ‘To-Do-list part 2’ liep ik niet steeds één of twee dagen achter dus pas vanaf toen schreef ik wat ik echt dacht. En dan nog, ik beschreef mijn schrijfgedrag, ik denk niet…
Ik denk niet, ik schrijf. Artikelen, verhalen, gedichten, blogs. Zodra ik klem loop of achterloop ga ik erbij denken, en dat is funest.
Mijn onderwerpen zijn niet serieus, mijn stukken worden suf, saai, te serieus en ‘geposeerd’.
Ik kan mijn gedachtegang tijdens het schrijven niet uitzetten natuurlijk, vergeet daardoor woorden en maak spelfouten omdat mijn gedachten sneller gaan dan mijn hand maar dit is allemaal onbewust. Als ik bewust ga denken word ik suf en saai. Punt!
Kom op, kijk naar de onderwerpen en de oppervlakkigheid waarmee ze zijn geschreven, het slaat nergens op!!
Boeken? Ellenlange geschiedenislessen? Voicemail? Kom op zeg!
Ik merk het grootste verschil ook wel, als ik een stuk achteraf schrijf is het een stuk waardelozer dan als ik het op dat moment schrijf. Een blog is vaak een momentopname maar pas bij de ‘To-Do-list part 2’ liep ik niet steeds één of twee dagen achter dus pas vanaf toen schreef ik wat ik echt dacht. En dan nog, ik beschreef mijn schrijfgedrag, ik denk niet…
Ik denk niet, ik schrijf. Artikelen, verhalen, gedichten, blogs. Zodra ik klem loop of achterloop ga ik erbij denken, en dat is funest.
Mijn onderwerpen zijn niet serieus, mijn stukken worden suf, saai, te serieus en ‘geposeerd’.
Ik kan mijn gedachtegang tijdens het schrijven niet uitzetten natuurlijk, vergeet daardoor woorden en maak spelfouten omdat mijn gedachten sneller gaan dan mijn hand maar dit is allemaal onbewust. Als ik bewust ga denken word ik suf en saai. Punt!
Abonneren op:
Posts (Atom)