Klasgenoot 51/365

Af en toe heb je zo’n dag, die nergens op slaat. Bijvoorbeeld twee uur school, drie tussenuren en dan weer twee uur les. En dat zijn vier uur waarin we niks extra’s leren en drie uur waarin we ons gek vervelen. En daar ligt het probleem.

Misschien ligt het aan mij en aan de manier waarop ik dingen doe of zie. Maar mijn klasgenoten en ik kunnen niet altijd met elkaar door een deur. Eigenlijk is dit probleem toegespitst op één klasgenoot en ik. En vandaag was zo’n dag.
Ben je lekker rustig je huiswerk aan het maken, begint het afzeiken, het zeggen dat je langzaam bent en het opzettelijk ergeren. Normaal vind ik het niet zo erg en sluit ik me er wel voor af, geef een net zo gemene comeback en dan blijft het wel stil.

Vandaag was niet één van die dagen. Want de klasgenoot (M. voor het gemak) hield maar niet op. Hoe gemeen ik ook uit de hoek kwam, dit keer besloot ze me niet met rust te laten. Ook niet toen ik echt boos begon te worden.
Ik kan echt wel tegen een geintje maar als ik een deadline probeer te halen, en iemand constant om aandacht zeurt, want dat was het gewoon, dan komt er een moment dat je de grens van mijn geduld passeert. Maar er is nog één ding dat vervelender is dan iemand die over die grens komt, en dat is iemand die die grens gaat aftasten. Net zo lang irriteren, opmerkingen maken en vervelend zijn tot je er echt helemaal gek van wordt, en ondertussen weet je dat ze eigenlijk niets ‘fout’ doet dus heb je ook niet het ‘recht’ om echt boos te worden. Een crisis situatie voor je zenuwen.

Toen ik dat stomme huiswerk eindelijk af had ben ik hem gesmeerd…

Puist 40/365

Je wordt wakker, sleept jezelf naar de douche, werpt een blik in de spiegel… en nee hoor, de nachtmerrie gaat door.


Hetzelfde stukje huid dat de avond ervoor nog perfect glad was is nu veranderd in een maanlandschap. Één grote rode bult is er verschenen en wel in een vorm die door elk menselijk wezen gehaat wordt: een puist!

Het liefst keren ze meerdere keren achter elkaar terug op dezelfde plaats, een kin, haargrens of voorhoofd. Plekken waar je makkelijk met je handen aanzit als je denkt, of moe bent of gewoon met je hoofd ergens op wilt steunen. En ik weet hoe ‘prettig’ dat kan zijn.


‘Helaas’ ben ik geen enthousiaste make-up gebruiker en hebben we niet eens foundation of iets dergelijks in mijn huis dus zit ik nu zeer chagrijnig naar een rood gevaarte te kijken dat waarschijnlijk lang niet zo groot en opvallend is als ik mezelf wijs maak maar daar gaat het niet om! Het gaat erom dat dat ding daar in de eerste plaats zit en hoe ik er zo snel mogelijk weer vanaf kom!


Puisten hebben ook een geniaal gevoel voor timing. Vlak voor een presentatie, een afspraakje, familiereünie of een sollicitatiegesprek verschijnen ze ineens, rotdingen. Net op momenten dat je al gestrest genoeg bent zonder ze. En toch trekken ze zich er niks van aan. Het enige moment waar je naar kan verlangen is het moment dat ze weer verdwijnen.