Twee gehad… vier te gaan.
Mijn tentamens zijn vandaag begonnen. De eerste om 8:30 en de tweede precies 12 uur daarna om 20:30. Ik heb geen idee wie dit rooster bedacht heeft maar ik heb wel iets tegen diegene te zeggen:
KAP ERMEE!!
Oké dan, ik zit nu in de bibliotheek en ben aan het leren voor de vier tentamens die ik nog moet krijgen de komende twee dagen. Maar gezien er iemand op de ‘mag-door-iedereen-gebruikt-worden’ piano beneden zit te spelen kan ik me niet concentreren. Dus schrijf ik dit maar op de achterkant van mijn syllabus.
Antropologie was niet zo erg. Ik wist natuurlijk alle theorie maar kon me niet herinneren wie welke theorie had bedacht en natuurlijk stelde het tentamen dit soort vragen: ‘Wat was de essentie van Bouw’s theorie?’ Eh… *blank*
Ik zie wel hoe het ging.
Vanavond Moderne Geschiedenis maar eerst het laatste interview van dit semester.
P.S. De bibliotheek heeft meer prullenbakken nodig, gezien ik mijn kauwgum niet onder een tafel wil plakken!
maandag 12 april 2010
Studeren 27/365
Ik zou graag een verhaaltje willen schrijven over vandaag maar ik moet studeren gezien mijn tentamens morgen beginnen. Op dit moment zit ik in de bibliotheek omgeven door de boeken die ik moet lezen…
Start van een nieuw verhaal 26/365
Sinds ik van plan ben ooit een ‘beroemd’ schrijver te worden gooien mijn gedachten wel eens een random idee naar me toe. Ideeën die ik meteen moet opschrijven omdat ik ze anders vergeet… alweer…
De kans om beroemd te worden als schrijver is heel klein, en om van schrijven alleen te kunnen leven is zelfs haast onmogelijk. Dat weet ik en ik ben ook niet begonnen met schrijven om dat te bereiken. Ik vind het gewoon leuk om te doen.
Zoals vorige week, ik was gewoon uit het raam aan het staren op school en ineens kreeg ik een idee voor een nieuw verhaal. Ik had zelfs meteen een paar zinnen van de karakters te pakken. Het is grappig hoe gedachtes werken.
Maar nu moet ik vooral tijd vinden om eraan te kunnen werken, en gezien ik amper tijd over heb zie ik dat nog niet snel gebeuren…
Als ik iets heb zal ik zo nu en dan eens iets posten!
De kans om beroemd te worden als schrijver is heel klein, en om van schrijven alleen te kunnen leven is zelfs haast onmogelijk. Dat weet ik en ik ben ook niet begonnen met schrijven om dat te bereiken. Ik vind het gewoon leuk om te doen.
Zoals vorige week, ik was gewoon uit het raam aan het staren op school en ineens kreeg ik een idee voor een nieuw verhaal. Ik had zelfs meteen een paar zinnen van de karakters te pakken. Het is grappig hoe gedachtes werken.
Maar nu moet ik vooral tijd vinden om eraan te kunnen werken, en gezien ik amper tijd over heb zie ik dat nog niet snel gebeuren…
Als ik iets heb zal ik zo nu en dan eens iets posten!
Vrijdag sucks! 25/365
Vrijdag sucks!!
Vrijdag, aan het eind van de dag waarschijnlijk de mooiste dag van de week. School en werk liggen achter je en je hebt het hele weekend nog voor je. Maar het is vrijdagochtend waar ik niet van houd. Ik wissel namelijk van huis op vrijdag.
Voor ‘buitenstaanders’ zal dit wel een beetje vreemd klinken maar (als uitleg) mijn ouders zijn drie jaar geleden gescheiden. En in het begin woonden ze samen in het huis dat nog van hen tweeën was en wisselden zij elke woensdag. De ene week was mijn moeder er, de andere mijn vader. Maar na een tijdje vond mijn moeder een nieuw huis en nu wisselen mijn broertje en ik op vrijdag. Toen ik nog op de middelbare school zat (damn, dat klinkt alsof dat jaren geleden was, het is pas zes maanden geleden. Zo oud ben ik nou ook weer niet!!) maakte het niet echt uit, mijn school zat ergens in het midden. Maar nu ik werk op vrijdag is het vervelend. En alleen omdat ik van andere stations ‘gebruik maak’.
Maar ik vind vrijdag vooral vervelend omdat ik er niet van hou om mijn ouder ‘te ruilen’ voor elkaar. Dit gevoel verdwijnt meestal na één of twee uur hoor. Ik houd van mijn ouders en ik haat het om de één een knuffel te geven en daarna voor een week of langer weer weg te gaan. Ergens diep van binnen voelt het nog steeds raar, ook al is dit al twee en een half jaar zo.
Blech… vrijdag….
Vrijdag, aan het eind van de dag waarschijnlijk de mooiste dag van de week. School en werk liggen achter je en je hebt het hele weekend nog voor je. Maar het is vrijdagochtend waar ik niet van houd. Ik wissel namelijk van huis op vrijdag.
Voor ‘buitenstaanders’ zal dit wel een beetje vreemd klinken maar (als uitleg) mijn ouders zijn drie jaar geleden gescheiden. En in het begin woonden ze samen in het huis dat nog van hen tweeën was en wisselden zij elke woensdag. De ene week was mijn moeder er, de andere mijn vader. Maar na een tijdje vond mijn moeder een nieuw huis en nu wisselen mijn broertje en ik op vrijdag. Toen ik nog op de middelbare school zat (damn, dat klinkt alsof dat jaren geleden was, het is pas zes maanden geleden. Zo oud ben ik nou ook weer niet!!) maakte het niet echt uit, mijn school zat ergens in het midden. Maar nu ik werk op vrijdag is het vervelend. En alleen omdat ik van andere stations ‘gebruik maak’.
Maar ik vind vrijdag vooral vervelend omdat ik er niet van hou om mijn ouder ‘te ruilen’ voor elkaar. Dit gevoel verdwijnt meestal na één of twee uur hoor. Ik houd van mijn ouders en ik haat het om de één een knuffel te geven en daarna voor een week of langer weer weg te gaan. Ergens diep van binnen voelt het nog steeds raar, ook al is dit al twee en een half jaar zo.
Blech… vrijdag….
Artikel 24/365
Vandaag een artikel dat ik eerder heb geschreven (Nederlandse en Engelse blog hebben vandaag verschillende artikelen)
Upload Cinema, Internet op het witte doek
AMSTERDAM – Sinds oktober 2008 is er een nieuw concept grootgebracht in bioscoop De Uitkijk in Amsterdam. Barbara de Wijn en collega Dagan Cohen hebben destijds hun krachten gebundeld voor het oprichten van Upload Cinema, een project waarin webfilmpjes op het witte doek worden vertoond.
Het idee van Upload Cinema werd geboren vanwege het werk van Barbara de Wijn bij de kleine bioscoop De Uitkijk. De bioscoop had last van de grote concurrentie en had iets unieks nodig om de zaal weer vol te krijgen. Zo werd langzaam het idee geboren om gebruik te gaan maken van het internet als nieuw middel. Mensen kijken filmpjes via sites als Youtube maar dat zit je maar alleen, het is altijd leuker als je met een hele zaal kan lachen.
Upload Cinema
Upload Cinema werd opgebouwd uit door kijkers ingezonden filmpjes. Gemiddeld worden er tweehonderd filmpjes voor een ‘uitzending’ ingestuurd waarna een jury van dertig mensen er uiteindelijk ongeveer 35 overhoudt. Deze filmpjes moeten wel iets hebben met een vooraf vastbesloten thema. De filmpjes hoeven niet per se artistiek te zijn, zolang ze maar interessant zijn in combinatie met het andere materiaal. ‘Soms lijkt iets niet interessant als je het los ziet, maar als je het dan naast een ander filmpje plaatst, is het ineens heel grappig.’
De reacties waren van begin af aan positief. Hoewel het publiek zich veelal boven de dertig bevind zitten er inmiddels ook wel eens enkele jongeren in de zaal. Voor hen zijn de filmpjes interessant omdat ze de filmpjes al kennen maar ze nu in een ander concept worden getoond. Voor het oudere publiek is het juist interessant omdat ze de getoonde opnames nog niet kennen, en het concept van webfilmpjes ook weinig aantrekkelijk vinden. Inmiddels wordt Upload Cinema ook gevraagd voor grotere projecten, zoals een project voor Amnesty International en het Chatroulette experiment bij het filmfestival in Breda.
Chatroulette
Speciaal voor het thema ‘beeld en cultuur’ van het filmfestival in Breda heeft Upload Cinema een programma gemaakt met opnames gemaakt door webcams. En natuurlijk kon daar de grote webcam publiekstrekker ‘Chatroulette’ niet bij wegblijven. Barbara verteld dat na een aantal webfilmpjes gemaakt door internetgebruikers met hun webcam, net als ze het normale materiaal selecteren, ze een live-chat met Chatroulette aangingen. ‘Een paar jongens dachten dat ze in een talkshow zaten.’ Nee, maar ze werden wel uitgezonden op het bioscoopscherm, en de webcam van Upload Cinema was gericht op het bioscooppubliek. ‘Je hebt ook heel veel mensen die hele leuke dingen proberen te bedenken om de aandacht van de ander wat langer vol te houden(…) En je ziet wel eens groepjes jongens, bijvoorbeeld drie jongens, die achter hun webcam zitten, maar ik had nog nooit een hele theaterzaal voorbij zien komen.’ En natuurlijk kwam er ook nog wat bloot vlees in beeld, zoals men dat van Chatroulette inmiddels gewend zijn. Maar dat er alleen maar viespeuken op Chatroulette zouden zitten vind Barbara onzin. Ze verteld dat er ook hele artistieke mensen op Chatroulette zitten zoals een pianospeler die voor iedereen die hij op de webcam ziet een persoonlijk liedje componeert of een tekenaar die heel snel iets voor je kan tekenen. Als iemand echt vervelend is dan wordt hij of zij gewoon ‘genext’.
Barbara durft dan ook met zekerheid te zeggen dat het Chatroulette werkwoord ‘nexten’ het woord van 2010 gaat worden.
Upload Cinema, Internet op het witte doek
AMSTERDAM – Sinds oktober 2008 is er een nieuw concept grootgebracht in bioscoop De Uitkijk in Amsterdam. Barbara de Wijn en collega Dagan Cohen hebben destijds hun krachten gebundeld voor het oprichten van Upload Cinema, een project waarin webfilmpjes op het witte doek worden vertoond.
Het idee van Upload Cinema werd geboren vanwege het werk van Barbara de Wijn bij de kleine bioscoop De Uitkijk. De bioscoop had last van de grote concurrentie en had iets unieks nodig om de zaal weer vol te krijgen. Zo werd langzaam het idee geboren om gebruik te gaan maken van het internet als nieuw middel. Mensen kijken filmpjes via sites als Youtube maar dat zit je maar alleen, het is altijd leuker als je met een hele zaal kan lachen.
Upload Cinema
Upload Cinema werd opgebouwd uit door kijkers ingezonden filmpjes. Gemiddeld worden er tweehonderd filmpjes voor een ‘uitzending’ ingestuurd waarna een jury van dertig mensen er uiteindelijk ongeveer 35 overhoudt. Deze filmpjes moeten wel iets hebben met een vooraf vastbesloten thema. De filmpjes hoeven niet per se artistiek te zijn, zolang ze maar interessant zijn in combinatie met het andere materiaal. ‘Soms lijkt iets niet interessant als je het los ziet, maar als je het dan naast een ander filmpje plaatst, is het ineens heel grappig.’
De reacties waren van begin af aan positief. Hoewel het publiek zich veelal boven de dertig bevind zitten er inmiddels ook wel eens enkele jongeren in de zaal. Voor hen zijn de filmpjes interessant omdat ze de filmpjes al kennen maar ze nu in een ander concept worden getoond. Voor het oudere publiek is het juist interessant omdat ze de getoonde opnames nog niet kennen, en het concept van webfilmpjes ook weinig aantrekkelijk vinden. Inmiddels wordt Upload Cinema ook gevraagd voor grotere projecten, zoals een project voor Amnesty International en het Chatroulette experiment bij het filmfestival in Breda.
Chatroulette
Speciaal voor het thema ‘beeld en cultuur’ van het filmfestival in Breda heeft Upload Cinema een programma gemaakt met opnames gemaakt door webcams. En natuurlijk kon daar de grote webcam publiekstrekker ‘Chatroulette’ niet bij wegblijven. Barbara verteld dat na een aantal webfilmpjes gemaakt door internetgebruikers met hun webcam, net als ze het normale materiaal selecteren, ze een live-chat met Chatroulette aangingen. ‘Een paar jongens dachten dat ze in een talkshow zaten.’ Nee, maar ze werden wel uitgezonden op het bioscoopscherm, en de webcam van Upload Cinema was gericht op het bioscooppubliek. ‘Je hebt ook heel veel mensen die hele leuke dingen proberen te bedenken om de aandacht van de ander wat langer vol te houden(…) En je ziet wel eens groepjes jongens, bijvoorbeeld drie jongens, die achter hun webcam zitten, maar ik had nog nooit een hele theaterzaal voorbij zien komen.’ En natuurlijk kwam er ook nog wat bloot vlees in beeld, zoals men dat van Chatroulette inmiddels gewend zijn. Maar dat er alleen maar viespeuken op Chatroulette zouden zitten vind Barbara onzin. Ze verteld dat er ook hele artistieke mensen op Chatroulette zitten zoals een pianospeler die voor iedereen die hij op de webcam ziet een persoonlijk liedje componeert of een tekenaar die heel snel iets voor je kan tekenen. Als iemand echt vervelend is dan wordt hij of zij gewoon ‘genext’.
Barbara durft dan ook met zekerheid te zeggen dat het Chatroulette werkwoord ‘nexten’ het woord van 2010 gaat worden.
Hatende lerares 23/365
Het is een feit, mijn lerares Interview haat me.
Soms is het gewoon dat het niet goed gaat tussen jou en een leraar. Maar het wordt nog erger als die leraar ook jou niet mag. Het kan heel simpel worden verwoord, ze kiezen jou bij elke moeilijke vraag. Of ze kiezen juist jou om even een flinke waarschuwing aan te geven. Bijna elke klas heeft zo’n persoon, en bij Interviewen ben ik dat.
Ik maak echt geen grapje, als voorbeeld: een klasgenoot en ik hebben precies dezelfde achterstand, bij hem zegt ze dat ze vertrouwen in hem heeft en dat hij het wel bij zal houden. Tegen mij zegt ze dat het heel zwaar zal worden en dat ze twijfelt of ik het wel zal kunnen. Dank je, ik was nog niet nerveus genoeg voor de tentamens. Ik haat haar gewoon zo erg. Ze kiest mij in de les om een preek tegen te geven over hoe belangrijk het is je werk op tijd in te leveren als ik dat één keer niet heb gedaan. Klasgenoten die nooit hun werk op tijd inleveren horen daar nooit iets van maar ik natuurlijk wel.
Het ergste is nog dat ze ook nog onze mentor is en ik haar volgend semester weer als lerares heb.
Nog iets, interviewen is een belangrijk deel van de journalistiek. En bij alle andere vakken heeft de leraar ervaring in de journalistiek, met schrijven of in het vak dat hij/zij geeft (de lerares Antropologie was een antropoloog, de leraar Moderne Geschiedenis heeft geschiedenis gestudeerd, de Nieuwsbericht – leraar heeft jaren bij kranten gewerkt, etc.), iedereen behalve zij. Ze heeft Geschiedenis gestudeerd en na haar bachelor is ze begonnen met les geven in Interviewen op de School voor Journalistiek
Nul ervaring maar praten alsof ze alles weet en alsof ze het miljoenen keren heeft gedaan!!
Het enige dat ze kan is iedereen dood ergeren.
Soms is het gewoon dat het niet goed gaat tussen jou en een leraar. Maar het wordt nog erger als die leraar ook jou niet mag. Het kan heel simpel worden verwoord, ze kiezen jou bij elke moeilijke vraag. Of ze kiezen juist jou om even een flinke waarschuwing aan te geven. Bijna elke klas heeft zo’n persoon, en bij Interviewen ben ik dat.
Ik maak echt geen grapje, als voorbeeld: een klasgenoot en ik hebben precies dezelfde achterstand, bij hem zegt ze dat ze vertrouwen in hem heeft en dat hij het wel bij zal houden. Tegen mij zegt ze dat het heel zwaar zal worden en dat ze twijfelt of ik het wel zal kunnen. Dank je, ik was nog niet nerveus genoeg voor de tentamens. Ik haat haar gewoon zo erg. Ze kiest mij in de les om een preek tegen te geven over hoe belangrijk het is je werk op tijd in te leveren als ik dat één keer niet heb gedaan. Klasgenoten die nooit hun werk op tijd inleveren horen daar nooit iets van maar ik natuurlijk wel.
Het ergste is nog dat ze ook nog onze mentor is en ik haar volgend semester weer als lerares heb.
Nog iets, interviewen is een belangrijk deel van de journalistiek. En bij alle andere vakken heeft de leraar ervaring in de journalistiek, met schrijven of in het vak dat hij/zij geeft (de lerares Antropologie was een antropoloog, de leraar Moderne Geschiedenis heeft geschiedenis gestudeerd, de Nieuwsbericht – leraar heeft jaren bij kranten gewerkt, etc.), iedereen behalve zij. Ze heeft Geschiedenis gestudeerd en na haar bachelor is ze begonnen met les geven in Interviewen op de School voor Journalistiek
Nul ervaring maar praten alsof ze alles weet en alsof ze het miljoenen keren heeft gedaan!!
Het enige dat ze kan is iedereen dood ergeren.
Abonneren op:
Posts (Atom)