Het dilemma genaamd Pakjesavond

Met een zucht overkijk ik het slagveld van schoenendozen, crêpepapier, kippengaas, piepschuim, satéprikkers, lijm en plakband. Gelukkig hoef ik dit maar één keer per jaar mee te maken… Meer dan dat zou ik echt niet uithouden.

De stad is overstroomd door families die ineens beseffen dat ‘de grote avond’ over een paar dagen al zal plaatsvinden en dat die tijd, waarvan je dacht dat je er genoeg van had, je heeft verraden door ineens een stuk sneller te gaan dan normaal. Of zo voelt het in ieder geval. De man met de baard en mijter loopt weer over de daken, en de rel over of het feest racistisch is of niet is weer eens in volle gang. Alsof niet elk kind in Nederland weet dat Zwarte Piet enkel zwart is omdat hij door de schoorsteen komt. Kan de arme man er iets aan doet dat hij onder het roet zit? Zijn kleur heeft dus niets te maken met een huidskleur en een rol die denigrerend zou zijn. Kom op mensen! Als je kinderen dat zelfs weten, dan zou jij dat zelf toch helemaal niet mogen vergeten?

Het ‘heerlijk avondje’ brengt altijd ontzettend veel werk met zich mee. Het eerste probleem is altijd de cadeautjes. Ineens zijn overal aanbiedingen, uitverkoop. Ga je dit jaar je geluk wagen in honderd verschillende winkels? Of waag je je op internet, in de hoop dat TNT (oh sorry, PostNL) het op tijd bezorgt? En wat voor leuks kun je allemaal binnen het budget doen? Na dilemma 1 volgen de gedichten. Wat rijmde er ook alweer met ‘sinasappel’? Sint zat eens te denken, wat hij … ook alweer zou schenken. Ja, dat is wel weer heel erg afgezaagd… En dan de laatste kopzorg; de surprise… Bij die fase ben ik inmiddels beland, waardoor ik niks meer vast kan pakken zonder dat het bijna hermetisch aan mijn vingers vast zit geplakt.

Één keer per jaar… en dat is gelukkig genoeg…

Sieraden 342/365

Armbanden, ringen, horloges, kettingen, oorbellen, charms…

Als je een juwelier binnenkomt word je overstroomt door pracht en praal, prijskaartjes en hoeveelheden glimdingen. Zeker met Valentijnsdag om de hoek zijn de meeste juweliers volgepakt met mensen die nog een cadeautje zoeken, de etalages zijn roze gekleurd van het rozenkwarts dat ineens massaal wordt gebruikt. De steen der liefde, of tenminste, dat is de naam die gegeven is aan deze roze edelsteen. De winkels zijn zo volgestouwd met diamanten, zilver, goud en andere edelmetalen en edelstenen dat de weerkaatsing van de lampen aan het plafond bijna pijn doet aan je ogen. Het lijkt bijna belachelijk dat er zoveel waarde voor juweliers hangt aan deze ene datum per jaar, dan vraag je je ineens af waar ze de rest van het jaar van leven.

Maar naast het valentijnspubliek heb je natuurlijk ook mensen die gaan trouwen en ringen zoeken, mensen die elkaar gewoon een cadeautje willen geven, mensen die iets moeten laten repareren, en het ‘gewonere’ publiek. Ouders die hun kinderen sieraden willen geven vanwege verjaardagen of behaalde diploma’s lopen rond tussen verdwaasde mannen die maar braaf achter hun vriendin aansjokken. Zij voelen de pijn in de portemonnee, waar hun verloofde vaak (helaas, voor hun) immuun voor is.

“Diamonds are a girl’s best friends.” Volgens mij valt dat wel mee hoor, want de meeste diamanten vind ik veel te opzichtig en bovendien zijn er veel mooiere stenen dan de koning (koningin??) der edelstenen. Ik ben bang dat ik de sieraden wereld nooit echt zal begrijpen, boehoe arme ik (voel het sarcasme…)