Ouderdom 297/365

Ouderdom is een vloek, zeggen sommigen. Maar daar zit hem nou net de vraag: hoezo zou ouderdom een vloek zijn? Kinderen kunnen juist niet wachten tot ze ouder worden. Je wordt langer, mag later opblijven, mag net zoveel als je grote broer/grote zus/ouders. Het beeld dat kinderen hebben bij ‘ouderdom’ is een leven van vrijheid, feestjes, en onbeperkte mogelijkheden. In werkelijkheid is het een wereld van huiswerk, regels over op tijd thuis komen, en het verplicht laten zien van je ID bij aankopen en dergelijke.

Voor volwassenen is de ouderdom vaak een vloek. Vanaf hun veertigste worden verjaardagen liever overgeslagen. Is dat een rimpel? Oh nee!! De wereld vergaat… Honderdduizend middeltjes worden ingeslagen om rimpels, ouderdomsvlekken, kwaaltjes enzovoorts tegen te gaan. De chemische mambo-jambo wereld viert bij elke generatie veertigers opnieuw een feestje. De portemonnee feest echter niet mee. Ook een middel tegen rimpels: botox. Daar hangen dan wel weer twee prijskaartjes aan in plaats van één. Één met een euroteken (of drie…), en een ander met het feit dat een gebotoxt gezicht amper of geen emoties kan vertonen. Dat worden ingewikkelde gesprekken als je een aantal cynische opmerkingen had bedacht…

Ouderdom is een feit, je wordt elk jaar ouder en hoe je ermee omgaat verschilt per persoon. De enigen die er echt iets over kunnen zeggen zijn de tachtig plussers, maar die zien het ook als iets verschrikkelijks en dan krijg je weer die opmerkingen als: ‘de jeugd van tegenwoordig…’ en ‘toen ik jong was…’ en ‘jij met je jonge benen…’. Je kent ze wel…

Waardevol 264/365

Sommige dingen zijn belangrijker dan je denkt. Jaren vond je iets leuk en ineens niet meer, het was te kinderachtig. Maar nog veel later besef je ineens hoe waardevol datgene nou daadwerkelijk was. Het was misschien wat kinderachtig maar het betekende veel voor je.

Veel mensen denken bij het woord ‘waardevol’ aan geld, juwelen en andere schatten, maar emotionele waarde is veelal net zo groot en vaak zelfs belangrijker. Teddyberen, souvenirs, dekentjes, boeken, poëzie-albums, er is van alles dat emotionele waarde kan hebben en dat je jaren lang links laat liggen omdat je het kinderachtig of tijdverspilling vindt. Maar als je dan op je vijftigste gaat verhuizen ben je dagenlang alleen maar door oude boekjes aan het bladeren, oude foto’s aan het bekijken en aan het bedenken wat je er nou mee moet. Het is te belangrijk voor je om weg te gooien maar je hebt er eigenlijk ook geen ruimte meer voor, en dat is een groot dilemma.

Dat is het moment waarop ouders hun kinderen vragen of ze er nog iets mee willen, om zo het geweten te sussen. Zij hebben het niet weggegooid zonder het weer een kans te geven. De kinderen kunnen dat aannemen of niet, meestal uit een soort onbewust schuldgevoel omdat je weet hoe belangrijk het voor je ouders was of omdat ineens duidelijk wordt hoeveel het voor jezelf betekent. De term waardevol is veel dieper dan alleen geld.

Mooie dingen 242/365

‘Mooie dingen in het leven’ is een heel rekbaar begrip. Het kan gaan over een zonnige dag, een sieraard, een specifieke bloem. Opvallend is dat als het goed met iemand gaat, diegene overal ‘mooie dingen’ ziet. Wanneer iemand depressief is, ziet hij/zij diezelfde dingen amper.

Dat maakt het begrip alleen maar rekbaarder. ‘Mooi’ hangt niet alleen af van je humeur, maar ook van de (culturele) groep waar je jezelf aan verbindt. In de hiphop- en rapcultuur worden grote bontkragen op jassen als prachtig gezien, hoe groter hoe beter, maar in de hippie- en gothicscene zie je niet snel iemand met een dode vos om zijn/haar nek ‘rondhuppelen’. Bovendien zijn dingen vaak ook op een persoonlijk level mooi, omdat iemand er iets aan verbindt. Een ketting die je oma altijd droeg, het eerste zelfgekochte kledingstuk, en andere dingen waar emotionele waarde aan kan worden gegeven.

Voor (kleine) kinderen zijn er nog veel meer mooie dingen. In hun kinderlijke onschuld staan ze veel meer open voor de schoonheid van dingen. Een glimmende kraal, een schelp of steen gevonden op het strand of een veer met verschillende kleuren. Dingen zoals deze zijn snel mooi en bijzonder. Een volwassene vindt deze ‘verzamelzucht’ snel onzin en zegt dat de stenen of veren niet meer naar huis mogen, maar voor kinderen is hier geen sprake van verzamelzucht. Voor hen zijn deze kleine dingen echt heel speciaal, stukjes afkomstig uit een onbereikbare fantasiewereld. Dus volwassenen, denk even aan je eigen jeugd voor je een gevonden schelp weer weggooit.

Het 5D-festival 192/365

Elf september staat veel mensen bij vanwege aanslagen gepleegd door een stel gekken, maar de mensen die nu om me heen lopen denken daar niet aan.

Het 5D-festival op de NDSM-werf in Amsterdam-Noord is een festival dat zich focust op de zintuigen. Eten in het pikkedonker (reuk, smaak en voelen), een acapella koor dat treinen, fanfares, reclames en liedjes perfect nadoet met alleen hun eigen stemmen (horen), een gang met twintig vogelhuisjes waar verschillende geuren uit worden gespoten (geur). En alles toegankelijk voor gehandicapten, geestelijk of lichamelijk. Er is één handicap waar ik altijd een steek van medelijden bij voel, hoewel ik het zelf verschrikkelijk vind als mensen medelijden met mij hebben en het dus nooit voor anderen wil voelen, en dat is blindheid. Het lijkt me verschrikkelijk om omringt te zijn door een eeuwig donker. Verder was het leuk om te zoen hoeveel plezier een paar geestelijk gehandicapte kinderen had bij het horen van dat koor. Je weet niet wat ze denken maar hun gezichten waren zo vervuld van plezier dat je er zelf gewoon vrolijk van wordt, voor hen is het 5D-festival een echt feest. Net als voor alle andere ‘gewone’ mensen.

Het koor heette trouwens ‘Herman in een bakje geitenkwark’. Zoek ze maar eens op op Youtube!!

Kinderen 183/365

Mijn eerste vrije dag van de week en ik heb mezelf veroordeeld tot babysitten.

Nou is Féla ontzettend lief dus het valt best te doen.

Het is zo grappig en leuk om te zien hoe ze zich met die kinderlijke onschuld door het leven beweegt. Helaas zijn er zo weinig kinderen die die onschuld lang behouden. Kijk maar eens rond op het schoolplein van een basisschool. Hoeveel kinderen zie je die nog volledig in hun eigen fantasiewereldje rondlopen? Die altijd vrolijk zijn? En die niet bezig zijn met manipuleren en pesten? De laatste jaren zie je steeds minder van die kinderen. Want je kan veel zeggen, ook over je eigen kinderen, maar veel kinderen worden steeds verwender en gemener.
Steeds meer kinderen willen de nieuwste Blackberry of iPhone op leeftijden als twaalf jaar oud. Wat moet een kind met een zogenaamde ‘zakentelefoon’? Het gaat puur en alleen om het hebben van het duurste en mooiste ‘speelgoed’, en hoe meer high-tech dat is hoe beter.

Ook keert pesten elke generatie terug. Als je klein bent, een rare naam hebt, je naam ergens op rijmt, je een bril en/of beugel hebt, en nog vele andere dingen kunnen een zogenaamde ‘reden’ zijn om gepest te worden. En vaak worden kinderen die gepest worden niet serieus genomen door de school, leraren en zelfs ouders. Het zou alleen maar plagen zijn. Als je dag in dag uit ‘geplaagd’ wordt voelt het niet meer als een grapje. De kinderen durven ook niet meer naar de leraar te gaan want daardoor worden ze alleen maar erger gepest of zelfs geslagen door de pesters, die vaak ook nog hun eigen klasgenoten zijn. Pesten wordt nog altijd zwaar onderschat, tot zo’n level dat jonge kinderen al depressief worden en dingen gaan verzinnen om niet meer naar school te hoeven. En nog altijd worden ze veelal aan hun lot overgelaten!

Ik hoop dat Féla al deze ellende nog lang bespaart blijft.