Tijger 248/365

Elk groot avontuur heeft een begin. Een gedachte, een afbeelding, een vertrekplaats. Een droom kwalificeert ook als een goed begin.

Terwijl ik sta te wachten op het Amstelstation in Amsterdam kijk ik naar buiten, naar de lucht. Ik zie de zon met hier en daar een paar wolken, nog geen tien meter verderop is de lucht al heel anders. Donker, grijs, dreigen en gevuld met donkergrijze en laaghangende wolken. Als de trein komt slinger ik mijn twee tassen over mijn schouder en sla ik mijn boek dicht. Zo zou ik de wereld wel rond willen reizen, bedenk ik me.

In de trein halen we de wolken in, langzaam worden ze minder dreigen maar ze zijn er wel. De drang naar reizen ook. In mijn tas zit de novemberuitgave van de National Geographic, over de grote migraties van dieren. Voor me op het kleine tafeltje ligt Paul Theroux’’The Happy Isles of Oceania’. Ik ben omringt door verhalen over reizen en avonturen en voel me als een tijger in een kooi, wachtend tot iemand zo dom is de deur open te laten staan.

Bewolkt 96/365

Ieks, ik weet echt niet wat ik moet schrijven over vandaag. Het is namelijk weer zaterdag en dan gebeurt er zo weinig dat ik niks kan bedenken.

Dus ik ben uit het raam aan het staren en constateer dat het weer bewolkt is. Dat komt de laatste tijd belachelijk veel voor. Zijn we eindelijk van die lange en koude winter af (ik was postbode in de winter en heb serieus enkele zaterdagen achter elkaar bij temperaturen van -20 en -14 rond gelopen buiten), is de zomer er twee weken lang en daarna weer bewolkt en regen. Het is niet eerlijk.

Ik kon echt niet wachten tot de zomer, zelfs in mijn met wol gevoerde leren laarzen met dikke zolen waren mijn tenen nog bevroren toen ik post bezorgde. Oké, misschien was het niet helemaal slim om bij de TNT te gaan werken vlak voor de winter, maar ik had een baantje nodig! Nou ja, ik kon dus niet wachten tot de zomer er zou zijn, lekker in de zon in de tuin zitten terwijl het 20 graden was buiten. En dat was ook mogelijk, maar tijdens de lente. Iedereen was van slag, na zo’n (in verhouding) lange winter werd het ineens wel heel snel zomer. Maar voor lang duurde de pret niet. Na twee heerlijke weken begon de temperatuur weer te dalen tot het moment dat je je adem weer in de lucht kon zien en de thermometer weer onder de 10 graden was gedoken. Ik begon bijna te vrezen dat er een nieuwe ijstijd aan was gebroken.

Dat was gelukkig niet het geval en de laatste dagen ligt de temperatuur redelijk stabiel tussen de 15 en 20 graden, soms hoger maar niet meer lager. Maar de zon heb ik in de afgelopen twee weken wel twee hele dagen gezien want het is nog altijd bewolkt. Tja, het zijn de vrienden van Nederland ben ik bang….