Monoloog; Gedachten van een vermoeide Schrijfster

Bron: Office Word

Shit, een stukje tikken! Helemaal vergeten. Waar zal ik het nu eens over doen… Die excursie met school naar de tentoonstelling van Bloemaert? Nee, daar schrijf ik al een recensie over… De radio? Maar ik had twee weken geleden al een column over muziek. Hmm… Waarover nou toch? De kat! Ooh nee, die heb ik niet… Jammer. Een kat zou nu echt een goede uitkomst zijn!

Pfff… De radio helpt vandaag ook niet echt, wat is dit eigenlijk voor nummer? “Feel what you want to feel, what you want to feel, what you want to feel…” Ja, ontzettend inspirerend! Het is pas 00:26 en ik sta echt op instorten joh, wat ben ik nou voor nep-student dat ik niet eens lekker aan het feesten ben ergens. Hihi, yeah right, alsof ik zo’n heftig feestbeest ben.

Hmm… Ja, dat zou ik als onderwerp voor een stukje kunnen gebruiken maar of het nou geschikt is voor deze keer? Ik weet het niet… Nee, toch niet. Volgende keer misschien. Als ik het wat beter heb kunnen overdenken. Dat moet ik niet te snel en overhaast tikken, dan komt het er helemaal niet meer goed uit. Maar wat nu dan? Ik kan echt helemaal niks bedenken joh. Echt stom. Neem ik me nog zo dapper voor om een wekelijkse column en een wekelijkse boekrecensie te gaan schrijven, heb ik mijn boek nog steeds niet uit en was ik helemaal vergeten dat het vandaag alweer vrijdag is. Waardeloos! Boekrecensie; dat is ook een goede… Welke boeken heb ik afgelopen tijd nog gelezen? Ooh, Alleen Op De Wereld. Die heb ik afgelopen week weer eens gelezen. Dat boek blijft zo mooi, daar kan ik wel iets over schrijven. Die heb ik afgelopen maandag nog uitgelezen dus dat is nog recent. En oude meesterwerken vergaan niet, dus dat kan ik hartstikke goed doen.

FOCUS! Stukje, stúkje, stukjé, nee dat werkt ook niet… Grrr, weet je… Vergeet het! Ik ga naar mijn bed, dit schiet toch niet op!

En dit beëindigt de monoloog van deze avond, genaamd ‘Gedachten van een vermoeide schrijfster’. Dames en heren, gewaardeerde lezers, we hopen dat u van de show genoten heeft. In de hal is nog een hapje en een drankje te halen, en we hopen u allen terug te zien bij onze volgende voorstelling. Rijd u allen veilig en wij wensen u nog een prettige avond.

Het dagelijks leven in een sceptisch jasje

Het dagelijks leven is een chaos. Een gevecht met honderdduizend dingen die moeten worden gedaan of overwonnen. Computerproblemen, de grote schoonmaak, wintersport, goede doelen en kinderen, allemaal dingen waarover je je honderd keer per dag het hoofd kan breken (tenzij je geen kinderen hebt natuurlijk, dan valt er eentje af…).

Sylvia Witteman schrijft al jaren columns, inmiddels zelfs meerdere keren per week in de Volkskrant. Afgelopen week kwam haar nieuwe boek in de winkels te liggen, een vrolijke bundel van haar columns. En dit is tevens een mooi moment om een ‘gouwe ouwe’ van haar werk weer even een momentje in de spotlights te geven.

Prooi

Wat doe je als je computer crasht? Nou, je belt de helpdesk! “ ‘Mevrouw, heeft u de stekker in het stopcontact gedaan?’ ‘Nee, in een pak vla, is dat niet goed dan?’ “ Het hamstergedrag dat tijdens een grote schoonmaak ontstaat is ook overdraagbaar van generatie op generatie. En dan natuurlijk de brave Nederlandse bruiloft, die te ontkomen valt als je in het buitenland woont. Slechts een greep uit de onderwerpen die ten prooi zijn gevallen aan Witteman’s humoristische pen in Pekingeend bij Nacht (en andere pogingen tot Echt Heel Erg Gelukkig Worden).

Onderwerpen

Alledaagse situaties, waarin we onszelf herkennen vindt men vaak leuk, grappig en interessant. Het vergt weinig van je fantasie, maar Witteman weet het zo op te schrijven dat niet alleen haar huiskamer, maar ook je eigen voor je blikveld zweeft. Ondertussen wordt alles aangedikt en op de hak genomen, wat de humor er flink inpompt. Maar het verschil tussen Pekingeend bij Nacht en de meest recente columns van Witteman is groot. Haar stijl is veranderd, en haar oude stijl is wennen voor degenen die haar columns uit de Volkskrant kennen. Pekingeend bij Nacht is sceptischer en behandeld vaak zwaardere onderwerpen die dan op de hak worden genomen. Dit kan zo nu en dan wel eens in het verkeerde keelgat schieten bij de lezer.

Ergernis

Het mooie aan een bundel van columns is dat de verhalen kort zijn. Je kan er nu drie lezen, en de rest van de verhaaltjes over drie maanden. Hoewel de herkenbaarheid in de door Witteman beschreven situaties het lezen erg prettig maakt, is het wel een feit dat bijna elke handeling op de hak wordt genomen. Als sarcasme en sceptische humor niet jouw stijl is, zit je tot het de laatste pagina van Pekingeend bij Nacht vol ergernis je nagels af te kluiven. Is het wel jouw stijl? Dan rol je van het lachen over de grond.

Pekingeend bij Nacht (en ander pogingen tot Echt Heel Erg Gelukkig Worden)

Sylvia Witteman

Paperback

ISBN: 978904133670

239 pagina’s

Ontkomen aan het script van je cultuur

Ouders en pubers botsen. Dat is een feit gelijk aan een natuurwet. Je wilt je eigen leven, zonder hun bemoeienis, leiden. Klinkt bekend hmm??  Maar hoe zet je je af als er een hele familie met een hele culturele traditie tegenover je staat?

Zoektocht

‘Als je het oude script zomaar weggooit, zul je veel tijd kwijt zijn aan het schrijven van een nieuw. Dat je iets aanpast, dat kan ik begrijpen. […] Het huwelijk is slechts een van de vele onderdelen van dat script, Saira.’ Saira en haar oudere zus Ameena zijn in Amerika geboren en opgegroeid. Maar hun ouders komen uit het India en Pakistan van voor en vlak na het Engelse kolonialisme. Zij voeden hun dochters streng naar hun cultuur op, met het script van hun leven al geschreven. Ameena volgt dit uitgelegde pad braaf, maar Saira weigert zich bij haar ouders wensen neer te leggen. Ze wil haar eigen toekomst kunnen bepalen!

De hand van mijn moeder van Nafisa Haji, zelf Amerikaanse van Indo-Pakistaanse afkomst, beschrijft Saira’s leven. Haar zoektocht als kind naar uitwegen, haar gevecht om vrij te komen tijdens haar puberteit. En als laatste haar definitieve uitbraak van de beklemmende familiebanden. Het mengen van twee culturen, tot een volledig nieuwe.

Gedetailleerd

Het verhaal geeft een kijkje in het leven van een kind met een hele andere culturele achtergrond. Het is zo gedetailleerd geschreven dat je niet alleen met Saira mee begint te leven, je loopt als het ware met haar door haar leven. Niet alleen huil je wanneer zij huilt, lach je wanneer zij lacht, maar je slaat een arm om haar heen wanneer ze zucht en denkt wanneer zij piekert. Maar Saira is gecompliceerd. Net als je denkt haar volledig door te hebben, verrast ze je opnieuw met haar keuzes. Haar ouders bezorgt ze zelfs meerdere keren bijna een zenuwinzinking.

In het verhaal verbaast Saira zich over haar eigen moed. Ze wil wel vrij zijn, maar is bang iedereen van wie ze houdt kwijt te raken. Schrijfster Nafisa Haji vertelt deze tweestrijd, tussen Saira’s vrijheid en haar liefde voor haar familie, op een zeer bijzondere manier. Het verhaal ligt je niet zo zwaar op de maag dat het langdradig wordt, maar is ook niet zo luchtig dat het onbelangrijk lijkt. Saira is wie ze is, niet meer en niets minder.

Ontroerend

Saira’s gevecht is bewonderenswaardig. Veel kinderen zetten hun strijd voor vrijheid uiteindelijk toch niet door en deze puber doet dat wel, ten overstaan van haar hele familie. Maar het meisje is ook ontroerend, omdat ze toch elke keer twijfelt aan zichzelf. De hand van mijn moeder vertelt een bijzonder verhaal en leest heerlijk weg. Het overdondert je niet met een lawine aan wrok jegens een andere cultuur, het laat je achter met het gevoel dat je kinderen met twee culturen beter kan begrijpen. ‘De grootste waarheden kunnen in fictie schuil gaan.’

De hand van mijn moeder

Nafisa Haji

Paperback

ISBN: 9789022552957

300 pagina’s

Leuk tijdverdrijf, maar niet voor waardevolle rugzakruimte

Verdwaald in de bossen van Sri Lanka, rockend in de woestijn, verstopt in verborgen tuinen in Palestina en levensbedreigende ziektes oplopen in Equatoriaal-Guinea. Niets is de lezers van Lonely Planet te gek.

Verschillend

Het beroemde reismagazine vroeg zijn lezers  en redacteuren hun reisverhalen over ‘the middle of nowhere’ op te sturen, de beste verhalen werden gebundeld in een boek. 32 korte reisreportages in 309 pagina’s. Veel verhalen zijn door de vaste redacteuren geschreven, wat te merken is aan de kwaliteit ervan, maar sommige komen van de hand van lezers. Hierdoor verschillen de verhalen onderling tot op immense hoogte. Kort, bondig, amusant, serieus, diepzinnig of luchtig, ieder heeft zijn eigen manier van vertellen, zijn eigen metaforen en zijn eigen taalgebruik. Door de verschillende schrijfstijlen leest het boek lekker weg, en kan het voor langere tijd gelezen worden. Elke keer staat je een nieuwe verassing te wachten. De ene schrijver maakt er meer een sfeerverhaal van, de ander juist meer een achtergrondverhaal, en de derde mixt het geheel tot een volledige mini-reportage. Maar allen nemen ze je mee naar een wereld ver bij Nederland vandaan.

Rugzakruimte

Maar hoe leuk de verhalen ook zijn, dat wil niet zeggen of het boek goed of slecht is. Van hier naar nergens met Lonely Planet is een leuk boek voor als je een kwartiertje over hebt in de trein, maar het is geen drama als je het niet hebt gelezen. De verhalen zijn allemaal net iets te kort om diepzinnige reportages te worden, en nergens zit beeldmateriaal bij. Vooral dit laatste is een groot gemis. Hoewel veel schrijvers erg goed zijn in ‘don’t tell, show!’. Het is materiaal voor een vaste rubriek in het tijdschrift, en het is leuk tijdverdrijf. Maar vul er geen waardevolle rugzakruimte mee op als je toch eens op weg bent naar ‘nowhere’.

Van hier naar nergens met Lonely Planet

Don George

Paperback

ISBN: 9789022549094

320 pagina’s

'Ideaal voor aan het zwembad'

Als mensen op vakantie gaan, is één van de dingen die altijd in de tas (of koffer) wordt gestopt dat lang vergeten boek. De excuses die je het hele jaar had om het niet te lezen worden in de vakantie-periode niet geaccepteerd, en de recensies prijzen het aan als ‘literair meesterwerk’, ‘echte pageturner’ en ‘ideale lectuur voor aan het zwembad’. Nu heb ik oprecht geen idee wat een boek wel of niet zwembad-waardig maakt, maar het schijnt nogal wat te betekenen want ineens gaat zo’n ‘ideaal boek voor aan het zwembad’ miljoenen keren over de toonbank. Misschien is het een waterbestendige versie? Maar dan, de dag voor vertrek, lopen mensen nog een keer de boekwinkel binnen. Daar ligt toch wel een heel interessant tijdschrift. Nee ik had die versie van ‘bruin worden in 14 dagen’ nog niet. ‘De honderd beste vakantietips’, ach neem die ook maar mee. ‘Tien manieren om je barbecue aan te krijgen in de regen’, komt vast ook wel van pas. En zo vertrekken mensen met twee boeken, en honderd tijdschriften op vakantie.

Na lang worstelen staat de tent, is alles uitgepakt en heb je eindelijk de handleiding van je muskietennet, die uiteraard enkel in het Spaans was geschreven, kunnen ontcijferen met de hulp van die ontzettend aardige buurman zodat je vanavond niet eindigt als slapend muggenbuffet. Eindelijk kan je lekker aan het zwembad liggen, met die ideale (waterbestendige?) lectuur uiteraard. Maar dan ineens voel je hoe warm het eigenlijk is en besluit je even een snelle duik te nemen. Om af te koelen. Na die heerlijke verademing in dat koude water is het natuurlijk tijd om het geweten te sussen. Dus wordt, met lichte wrok, het boek geopend. Je moet immers wel tegen je vrienden kunnen zeggen dat je het eindelijk gelezen hebt. Met moeite wordt er door de eerste tien pagina’s geworsteld voordat er een blik op het horloge wordt geworpen. Is het al zo laat?! Dan wordt het toch tijd om de barbecue te ontsteken, later is er wel weer tijd voor dat boek.

En zo verstrijkt de vakantie. Met vlijt wordt er door de tijdschriften heen gewerkt (wie wil er nou niet weten hoe je een barbecue aansteekt terwijl het stroomt van de regen en met windkracht 10 waait?) maar het boek verpietert. Met moeite zijn er misschien honderd pagina’s gelezen als het weer in de koffer eindigt. ‘Ideaal voor aan het zwembad’, het klopt. Het boek is ideaal voor aan het zwembad, als ornament bij een ligstoel.

Tijger 248/365

Elk groot avontuur heeft een begin. Een gedachte, een afbeelding, een vertrekplaats. Een droom kwalificeert ook als een goed begin.

Terwijl ik sta te wachten op het Amstelstation in Amsterdam kijk ik naar buiten, naar de lucht. Ik zie de zon met hier en daar een paar wolken, nog geen tien meter verderop is de lucht al heel anders. Donker, grijs, dreigen en gevuld met donkergrijze en laaghangende wolken. Als de trein komt slinger ik mijn twee tassen over mijn schouder en sla ik mijn boek dicht. Zo zou ik de wereld wel rond willen reizen, bedenk ik me.

In de trein halen we de wolken in, langzaam worden ze minder dreigen maar ze zijn er wel. De drang naar reizen ook. In mijn tas zit de novemberuitgave van de National Geographic, over de grote migraties van dieren. Voor me op het kleine tafeltje ligt Paul Theroux’’The Happy Isles of Oceania’. Ik ben omringt door verhalen over reizen en avonturen en voel me als een tijger in een kooi, wachtend tot iemand zo dom is de deur open te laten staan.

Kunst&Cultuur, nog erger door Turks Fruit... 121/365

En zo heb je ineens nog een tentamen.

Kunst&Cultuur, die waar ik ongeveer twee weken geleden over schreef omdat ik er niet voor ingeschreven was. Nou, dat tentamen had ik dus vandaag. En daarvoor heb ik het verschrikkelijke boek Turks Fruit moeten lezen en de film kijken. Bij deze, als je dat niet perse moet doen, doe het niet!!

Turks Fruit wordt bestempeld als literatuur hier in Nederland. Sterker (lees hier: Erger) nog, veel mensen vinden het een zogenaamd ‘literair meesterwerk’, omdat het voor die tijd (1969) een heel controversieel boek was (net als de verfilming). Veel seks, veel schelden en grof taalgebruik en veel tegendraads gedrag van jongeren naar hun ouders. Allemaal wel best, maar ik vind persoonlijk dat het niet het stempel van literatuur verdient.
Turks Fruit is meer een schelmenroman. Maar dan zonder enige romantiek, tevens is de spanning van een verboden liefde afwezig en mist het karakter en de charme van een charismatische ‘bad boy’. Bij deze, in mijn ogen een flutboek. Maar dit is natuurlijk mijn mening, laat dat even duidelijk zijn.

Goed, verder heb ik een zeer verdeeld gevoel over dit tentamen. Het kan heel goed zijn gegaan, maar ik ben bang dat ik het misschien net niet gehaald heb. En dan moet ik van school af. Dat zou toch best balen zijn…

Relax 49/365

Heerlijk uitrusten. Iedereen doet het op zijn/haar eigen manier. De één gaat sporten, de ander wordt creatief en weer iemand anders doet gewoon helemaal niets. Maar uitrusten blijft uitrusten.

Van dinsdag tot en met donderdag school, op vrijdag werk, en op zaterdag en zondag mijn ouders die me op de nek zitten over school. Maar maandag is mijn dag, mijn dag om uit te rusten! Vooral omdat het heerlijk weer is buiten. Het ideale weer om gewoon lekker in de tuin te zitten, met een groot glas veels te koud drinken (voor ijs is het nog net te koud) en een goed boek. Even niet aan cijfers, school of problemen denken.

Ik heb Harry Potter 6 (Harry Potter and the Halfblood Prince) maar weer eens uit de kast getrokken. Hierin komt ook ‘Felix Felicis’ voor, de ultieme geluksdrank. Het effect van deze drank is dat de drinker ontzettend mazzel heeft maar als ik eindelijk een slok van de veroverde limonade neem heb ik het gevoel dat ik geen mazzel meer nodig heb. Maar toen na een tijdje de zon toch weer achter een kudde schapenwolken verdween (ja ja, ironie, een ‘kudde’ wolken als ik het over schapenwolken heb) kroop ik weer achter de laptop waarbij ik even naar de Flickr pagina van een vriendin ging, zij doet de 365-poging met foto’s. En, toeval of niet, de foto van gisteren was perfect voor mijn blog van vandaag. Alsjeblieft:



‘Felix Felicis’ van Noukka Kuin (http://www.flickr.com/photos/velvettears).