Een autobiografisch plaatjesboek over een speeltuin

‘A book for children who like to dream big’. Een plaatjesboek voor ieder kind dat het speelgoed is ontgroeid, en dat de stap naar het nieuwe speelgoed heeft durven nemen; de stap naar internet. Nalden (Ronald Hans) is zo’n kind, zijn website (www.nalden.net) is zijn eigen speeltuin.

600.000 bezoekers per maand, bedrijven die smachten naar zijn aandacht en zeer succesvolle blogs. Naast een grandioze internetcarrière en presentaties over de hele wereld, heeft Nalden inmiddels ook een boek uitgegeven; From blogger to brand, NALDEN.

Foto’s

Zijn website is net een speeltuin, met alles wat Nalden persoonlijk interesseert en niks anders. Maar ondertussen net zo druk, chaotisch maar tegelijkertijd verbazingwekkend interessant en verleidelijk als een echte speeltuin. Zijn boek is het extraatje bij de blog, en bestaat uit honderd foto’s die Nalden sinds 2007 met zijn iPhone heeft gemaakt. De foto’s zijn voorzien van kleine blogtekstjes, die uitleg geven. Hiermee heeft Nalden een autobiografisch plaatjesboek gecreëerd. Ineens kunnen mensen zich identificeren met het ‘internetsucces’, dat ook gewoon dagen werkt, avonden met vrienden gaat stappen, en doodnormale dingen op straat grappig vindt.

Het boek is door Nalden, samen met designmaatschappij Dog and Pony ontworpen. Het uiterlijk doet denken aan een iPhone, wat een leuke en grappige toevoeging is aan het boek. Lebowski Publishers hielp Nalden dit nieuwste van zijn succes de wereld in te krijgen.

Tips

Nalden stelt een vraag in zijn boek; ‘Wat would you attempt to do if you knew you could not fail?’ Zelf zou hij blijven doen wat hij nu doet, zo beantwoordde hij zijn eigen vraag in het Parool op 27 augustus. Op die manier wordt het boekje, dat eigenlijk uit honderd normale foto’s bestaat, ineens een dieper stukje werk. Want hij geeft ook tips, tips die handig kunnen zijn als je probeert je droom te bereiken.

Autobiografie

Helaas, zelfs ondanks de tips blijft het boek een verzameling van honderd snapshots. Soms zijn het opvallende foto’s, soms hele grappige, maar soms ook foto’s van zo’n slechte kwaliteit dat je ze over wilt slaan. From Blogger to Brand is misschien een potentiële nieuwe vorm van een autobiografie, met een interessante vormgeving maar het is vooral interessant voor mensen met belangstelling in Naldens blog. Nalden vertelt er met een grote glimlach over in interviews, en staat ook vaak lachend op de foto. Het is zijn tactiek want, zoals hij zelf zegt, ‘Smiling is te key to success’

From Blogger to Brand; Nalden

Lebowski Achievers & Nalden

Paperback

ISBN: 9789048808663

220 pagina's

Einde... 365/365

Lang lang geleden, in een land hier ver vandaan, een land waar internet nog niet bestond. Nee nee, schrik niet, er bestaat nog zoiets als pen en papier hoor mensen!! Maar in dat land werkte mensen nog daadwerkelijk aan boeken als het nodig was iets te verspreiden. Boeken, brieven, en dat dan verspreiden doormiddel van grote drukmachines en postduiven. In dat land hadden schrijvers dus enorme bakken koffien naast zich staan, die waarschijnlijk beter smaakte dan de koffie die uit de automaten op mijn school komt, en enorme potten inkt want geschreven moest er worden!

In dat land was een schrijver, zijn hoofd zat vol met verhalen maar het leek onmogelijk om ze op te schrijven. Het dorp hing aan zijn lippen als hij op de markt of tijdens feesten begon te vertellen, want deze schrijver was een meester der verhalen. Hij wist alles spannend te maken, maar het lukte hem maar niet zijn verhalen op papier te krijgen. Bekers, nee tonnen koffie joeg hij er doorheen om te voorkomen dat hij in slaap viel. Schrijven moest hij want verhalen slechts vertellen bracht geen geld in het laadje. De arme schrijver zat daar aan zijn bureautje, dagenlang. Inspiratie en verhalen had hij wel, maar zijn handen wilde het schrijven maar niet onder de knie krijgen. Want alles wat hij opschreef was niet zoals hij het in zijn hoofd had. De arme man was radeloos!

Na nachtenlang opgebleven te zijn en alles te hebben geprobeerd om de kunst van het schrijven onder de knie te krijgen, hij was uiteindelijk teksten gaan overschrijven om het geheim ervan te ontdekken maar niks werkte, gooide hij woedend zijn pen neer en staarde bedroeft uit het raam. Hoe kon hij de mensen toch de beelden die hij in zijn hoofd had en die zijn verhalen samenstelden laten aanschouwen? En toen kreeg de man een idee. Hij kon zijn verhalen misschien niet met woorden overbrengen, maar misschien wel met beelden! De man greep zijn pen en een papier, sloot zijn ogen en liet zijn hand schetsen wat hij dacht. Toen hij zijn ogen opende zag hij eht beeld dat hij al wekenlang in zijn hoofd zag. Dat was zijn creatie! De man voelde zich als herboren, hij had al die tijd het verkeerde beroep beoefend. Hij was geen schrijver, maar een schilder!!

En terwijl hij de volgende jaren als schilder door het leven ging, en mensen verblijdde met zijn schilderijen en verhalen, zocht hij ondertussen naar de volgende stap; het laten bewegen van zijn schilderijen om ze meer leven te geven. Toen wist hij nog niet dat jaren later, in een land ver ver bij hem vandaan, een man de techniek van de film zou ontdekken. Het is jammer dat deze schrijver, o sorry schilder, dat nooit heeft mee kunnen maken.

Ik hoop dat dit een einde was waar iedereen mee kan leven, want de 365-blog is vandaag toch echt afgelopen. Ik begin binnenkort weer aan een wekelijkse blog maar neem heel eventjes een pauze. Misschien een weekje of twee om me even op school te kunnen concentreren. Jullie horen snel weer van me!! Xx. Linda.

Het einde nadert! 364/365

Het is eigenlijk amper te geloven. 364 blogs in een jaar heb ik nu geschreven. Maar morgen is toch echt de laatste dag, blog 365/365 sluit dan een jaar aan schrijven af. Ik heb veel verschillende stukken geschreven, fictie/non-fictie, serieus/grappig, diepgaand/zo-oppervlakkig-dat-ik-me-moet-schamen, en af en toe gewoon een excuus omdat ik geen tijd of inspiratie had.  Het is bijna vreemd dat het nu bijna over is, en dat ik op dit moment nog slechts twee blogs te schrijven heb. Eigenlijk wilde ik een hele diepzinnige blog schrijven over… iets… maar ik heb amper inspiratie en schrijf dit terwijl ik op school zit te wachten op de eerste stukken die ik moet opmaken (geen zorgen, die komen echt niet voor 12 uur binnen rollen dus ik heb nog een hele tijd niks te doen).   Dames en heren, mijn 365-missie is bijna over! Dat wil niet zeggen dat mijn blog over is. Ik ga binnenkort opnieuw beginnen maar dan met een wekelijkse blog want een blog elke dag bleek een stuk lastiger dan ik had verwacht. Maar eerst ga ik even nieuw leven in mijn Engelse blog blazen, waar ik ook een wekelijkse blog zal posten (afterlin.blogspot.com). Maar dan op een andere dag van de week, want toen ik twee 365-blogs tegelijk probeerde te onderhouden liep ik toch wel heel erg vast…

Bye Netlog! 225/365

Net als elke moderne journalist (in wording) heb ik meerdere online profielen. Ik Twitter, ik Facebook, ik Hyve, ik blog. En tot vandaag had ik zelfs een Netlog account.

Het is soms vervelend om zoveel profielen bij te houden. Nu is mijn blog niet super bekend dus dat valt te overzien, ik Twitter niet de hele dag door maar Facebook wel redelijk fanatiek. Het is internationaal en mijn buitenlandse vrienden hebben ook een account, redelijk makkelijk om contact te houden dus. Hyves en Netlog zijn de onhandigste accounts die ik ooit heb aangemaakt. Hyves is alleen maar bekend in Nederland en ik heb vaak op het punt gestaan het te verwijderen, maar een paar van mijn vrienden op Hyves hebben nog geen Facebook en het contact wil ik dan ook weer niet kwijt. Bij Netlog heb ik de knoop vandaag doorgehakt. Weg ermee!!

Online profielen staan bekend als gevaarlijk, je weet nooit of iemand wel de waarheid over zichzelf verteld en iedereen kan alles van je zien. Maar ik post geen vakantie foto’s van mezelf in een te kleine bikini of te opvallende uitgaansoutfit. Mijn blogs zijn niet schokkend, en mijn vriendengroep bestaat uit normale mensen. En ik voeg geen mensen toe die ik niet ken. Ik loop dus geen direct gevaar, zolang ik maar gewoon verstandig blijf. En dat geld voor iedereen! Nu is het lastiger om bij te houden wat je allemaal zegt als je op meerdere profielen tegelijk zit, en ik gebruikte mijn Netlog (de BeNeLux versie van Hyves) al ruim een jaar niet meer, als het niet al langer was. Ik had het gehad dat ik ook daar nog steeds berichten van kreeg, dus heb ik alle blogs die ik interessant vond, en alle foto’s die ik echt niet kwijt wilde van mijn Netlog gehaald en op de knop ‘verwijderen’ gedrukt. Bye Netlog, Hyves jij staat als de volgende op de lijst! En er is geen ontkomen aan!!

Eindelijk... 162/365

Hehe, eindelijk bij…

Gezien ik ruim drie weken aan vakantie moest overtypen vanuit mijn schrift naar word en dan ook nog aanvullen omdat ik weer honderdduizend dingen was vergeten te schrijven doen mijn vingers inmiddels pijn. Maar hierdoor was het wel een productief dagje.

Later krijgen jullie alle foto’s van mijn vakantie nog te zien maar die staan helaas op mijn moeders computer. Ze komen eraan, dat beloof ik!!!

Blogs 4/365

Blogs. Ze bestaan in alle soorten, maten en voor elk onderwerp. En ze reizen rond in met een onvoorstelbare snelheid op een snelweg die wij het Internet (of World Wide Web) noemen.

Blogs over mode, blogs over eten, blogs over straatculturen, blogs over muziek. Alles en iedereen heeft wel een eigen blog en iedereen is in staat die te lezen. Oké, bijna iedereen. Voor de ‘ouderen’ van deze planeet is het verbazingwekkend hoe snel de technologie is ontwikkeld. Tien jaar geleden kon niemand zich indenken dat je met iemand kon praten die zich op datzelfde moment aan de andere kant van de wereld bevond, en dat met dezelfde snelheid als tijdens een telefoongesprek. Sterker nog: soms is het sneller om mijn vrienden even online te spreken dan als ik ze moet gaan bellen. Maar dat kan ook met de verschrikkelijke verbinding op mijn school te maken hebben…

Ik ben gek op het internet. Een vriendin van me zit nu voor een jaar in Amerika en ik kan nog steeds met haar praten zonder bang te hoeven zijn voor angstaanjagend hoge telefoonrekeningen. En ik volg een paar online comics (ja ja, ik weet hoe verschrikkelijk dat klinkt…) en een paar blogs. Ik vind de meeste van hen leuk om te lezen, hoewel ik altijd weinig op heb met de mode blogs maar dat is waarschijnlijk omdat ik gewoon weinig met mode heb. Daar schrijf ik een andere keer wel over.


Maar ik ben student aan de School voor Journalistiek en ik heb een paar leraren die een pesthekel hebben aan blogs. Volgens hen wordt er doormiddel van blogs alleen maar onzin geschreven. Ik ben het niet met ze eens maar ik kan ze toch wel een beetje begrijpen. Zij zijn nog van de ‘oude garde’ van journalisten, ze waren zelf verslaggevers en redacteuren bij kranten en een enkeling bij een tijdschrift. Zij zien blogs, waarbij immers iedereen een journalist is, als een soort bedreiging voor hun studenten. De ‘nieuwe’ generatie van journalisten moet voor een baantje vechten gezien de kranten met moeite hun hoofd boven water houden en de televisie, radio en tijdschriften overspoeld worden door jonge journalisten die op zoek zijn naar een baan. Maar mijn medestudenten en ik zien de blogs echt niet als een bedreiging, wij lezen ze eigenlijk alleen als afleiding en puur om vermaak. Heel soms staat er echt iets interessants in. Maar dat is het.


Ik moet wel bekennen dat niet al mijn leraren zo zijn. Één van hen werd ontzettend enthousiast toen hij hoorde over mijn ‘365 blog missie’. Ook omdat ik deze blog in twee talen probeer/blijf/wil schrijven, Engels en Nederlands. Mijn beste vriend tijdens het schrijven is mijn woordenboek… (dat valt wel mee hoor, rustig maar).