Diploma-uitreiking 122/365

Vandaag was de diploma uitreiking van de eindexamenleerlingen van dit jaar. Tijd om weer eens op bezoek te gaan.

Veel van mijn vrienden deden dit jaar eindexamen dus ik dacht dat het wel leuk zou zijn om hen nu ook te zien terwijl ze dat felbegeerde papiertje in ontvangst namen. En dat is een heel felbegeerd papiertje. Want met dat A4-tje kun je eindelijk vaarwel zeggen tegen de middelbare school en iets gaan doen dat je (hopelijk) wel leuk vindt!

Genoeg reden dus om er je best voor te doen. Vandaag was het helaas ook 27 graden buiten en ik was lichtelijk te laat vertrokken… zoals gewoonlijk dus. Nou ja, uiteindelijk kwam ik daar nog net op tijd aan om alles te zien, mijn vriendinnen het podium te zien betreden en dat papier tekenen. Allemaal mooi, en daarna natuurlijk met z’n allen een ijsje halen want we waren bezig te smelten van de hitte buiten. Op het schoolplein van het Montessori Lyceum Amsterdam valt namelijk op het midden van de dag de zon zo dat er amper schaduw is op het plein. En dan sta je daar, te praten, te lopen, tussen nog ruim vijftig of misschien wel honderd andere mensen, op steen, zonder schaduw en zonder enorme flessen water. Voeg hier een aantal oververhitte jongeren aan toe met de meeste ervan net iets te lange mouwen of broekspijpen en dan begrijp je hoe warm wij het hadden.

Het ijsje erna was dus heel erg welkom. Ik ben benieuwd hoe hen het eerste jaar als studenten gaat bevallen (ik hoop beter dan dat het mij beviel, dat zou niet zo best zijn…).

Weblog 48/365

Het woord is op school al meedere keren gevallen. Sommige leraren zeggen het met een soort afschuw, andere berustend en weer anderen enthousiast. Weblog!


Blogs zijn niet het meest populaire onderwerp op school. Hoewel de meeste leerlingen er één hebben of via de schoolwebsite hun blogs/artikelen op internet zetten blijven velen het een ‘artikel’ noemen, alsof het dan beter is dan als je het een ‘blog’ noemt.


Leraren zijn er al net zo verdeeld over. De één vraagt enthousiast wie van ons een blog bijhouden, en daar ook regelmatig iets op zetten. Anderen vragen het om het daarna volledig af te gaan kraken. ‘Het is geen journalistiek, het is vermaak!’ Dat is hun algemene boodschap. En vooral dat vind ik nergens op slaan, dat het vooral vermaak is dat weten we! Dat weten we allemaal. Je leest een blog omdat je het leuk vind, en als je het niks vindt, nou dan lees je het niet.

Mijn leraren zijn alleen zo vastgeroest dat ze dat niet in zien. Ja er zijn blogs die het nieuws bespreken maar velen gaan gewoon over muziek, mode, het dagelijks leven of iets anders vermakelijks. Nee, dat is al helemaal niks waard op school.
Ze willen ons leren om kritischer te kijken maar zelf kunnen ze het verschil tussen vermaak en serieus nieuws.


En dan heb je de leraren die enthousiast zijn. Dit zijn vooral de jongere leraren, en de leraren die met internet werken in de lessen. Ze vragen de bloggers in de klas waar hun blog over gaat en de meesten van hen hebben zelf ook een website. Het voordeel is dat zij ons niet afbranden op het gebruik van internet en dat ze het verschil kunnen zien tussen amusement en nieuws.


Ach ja, ik zal maar met die ouwe sokken hier op school moeten leren leven…