De beschaafde cultuurbarbaar

“Maar beste! Rembrandt is toch niet te vergelijken met Michelangelo! De volksheid van Rembrandt’s schilderijen, dat is nou de Nederlandse cultuur.” Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik over de rand van mijn boek. Wat? Hoe ben ik nou weer tussen deze discussie belandt? De twee dames staan voor de boekenkast tegenover me. Zou ik ze om stilte manen, het is immers een bibliotheek? Hoewel… Ik kijk naar de hooggehakte schoenen. Ik denk dat die dodelijk zijn, dus laat maar zitten. Stiekem bekijk ik de vrouwen verder, één van hen houdt Grunberg’s Tirza als een soort schild omhoog. Maar wat heeft ze daarachter verstopt? Met moeite kan ik de tekst op de band van het boek lezen. Stout van Heleen van Rooijen. HA! Betrapt! Beschaafd tot de voordeur! Nu zit ik zelf met Harry Potter in mijn hand hoor, maar ik probeer het niet te verstoppen.

Cultureel, beschaafd, opgevoed. Het zijn van die betekenisloze woorden geworden. Wil je ze nog mogen toepassen, dan moet je in een soort perfect keurslijf passen van wat andere mensen opvatten als cultuur. Maar wie vertelt mij waarom het één wel cultureel gewicht draagt, en het ander niet? Zo had ik een muziekleraar op de middelbare school die een vriendin van mij ooit een onvoldoende gaf omdat ze Eminem leuker vond dan Mozart. Hij gaf haar geen onvoldoende omdat ze haar keuze niet goed had beargumenteerd. Nee, hij gaf haar het gehate cijfer omdat Mozart cultureel was, en daarom beter! Mijn kunstgeschiedenis/tekenleraar van een paar jaar later probeerde ons in zo’n zelfde keurslijf te proppen. Kunst was kunst, en al het andere was troep, zo vond hij. De manier waarop ik schilderde, met veel kleuren en lekker eigenwijs, vond hij echt niet kunnen en daarom hebben de man en ik een jaar lang een puur psychische oorlogvoering gehouden. Maar wat hij ons leerde ging niet over modernere kunstenaars, nee alleen over de ‘culturele klassiekers’.

Ik ben dat keurslijf zat! Wat is er mis met grappig? Met vernieuwend? Dat stoffige schud ik van me af en ik sta tegenover de wereld met open armen. Kom maar op, overdonder me maar met kleur, geluid en tekst. Ik ben er klaar voor. IK ben de beschaafde cultuurbarbaar!

Opstaan 336/365

Net terwijl je een memorabel moment beleeft, hoor je ineens een irritant geluid. Wat is dat toch? Langzaam dringt het besef tot je door, je ogen gaan namelijk langzaam open. Dat prachtige moment was slechts een droom en de harde werkelijkheid heeft je net gewekt. Je wekker is namelijk gegaan! Met veel moeite doe je een zwaaibeweging in de richting van het gehate stuk techniek dat je zo afschuwelijk heeft gewekt. Pas op dat je het niet weg mept, zoals ik al eerder schreef kunnen de meeste telefoons niet zo goed tegen vallen! En dat is meestal de brute wakker-maker.
Langzaam ga je rechtop zitten, je rekt je uit en wrijft moeizaam de slaap uit je ogen. De zon is nog niet eens op! In het aarde donker zoek je de badkamerdeur, met een grote kans in die zoektocht meerdere keren ongenadig je tenen te stoten gezien het menselijk zicht zwaar onderdoet voor dat van een uil en je ogen ook nog half dicht zitten. Het licht aan doen is nog geen optie, je bent nog TE gewend aan het donker en licht doet dan pijn aan je ogen. Chagrijnig en rillend dankzij een koude badkamer (ik neem aan dat je verwarming nog niet aan staat om half zeven ’s ochtends) sta je ongeduldig te wachten tot die douche nu eindelijk eens warm wordt! Als je er dan eindelijk onder staat is het bijna onmogelijk je ertoe te bewegen er ook weer onder vandaan te komen. Het is zo heerlijk warm daar…

Maar je moet toch verder, kleren aan, kam door je haren, schrikken van de wallen onder je ogen (misschien toch een keertje eerder naar bed gaan?) en de schade van een nacht te lang opblijven verdoezelen met make-up, en dan naar de ontbijttafel. Die je zelf nog moet voorbereiden gezien niemand anders in huis al wakker is. Als je dan alles hebt gedaan, ontbeten, tanden gepoetst, schoenen aangetrokken (NEE, op blote voeten naar buiten is echt geen optie!), en je bent wonder boven wonder ook nog eens op tijd op school beginnen je hersens eindelijk wakker te worden. Grommend werp je je leraar een ‘goeiemorgen’ toe, hoewel je dat ‘goeie’ wel weg zou willen laten.

De grote vraag van de ochtend is niet of je op tijd komt, maar waarom je leraar in godsnaam een ochtendmens is?!

Oneerlijk cijfer 261/365

Ik schreef het al eerder, mijn school (de School voor Journalistiek in Utrecht) is heel erg goed in dingen mis laten lopen. Niet alleen de schoolleiding maar ook de leraren zelf. Zo staan sinds gisteren de cijfers voor de werkgroep statistiek online. Ik heb al eens vertelt dat statistiek niet mijn beste punt is maar het tentamen heb ik met een mooie voldoende gehaald, en ineens kreeg ik voor de werkgroep een onvoldoende. Wat bleek na een klein onderzoekje? Mijn leraar heeft de laatste twee opdrachten nooit gekregen die ik hem wel gemaild had, en dat scheelt twee punten en dus mijn dikke voldoende.

Ik ben vrij opvliegend, dat beken ik volledig, maar ik ben niet onredelijk. Als ik een onvoldoende verdien omdat ik niet hard genoeg mijn best heb gedaan zal ik er boos op zijn maar niet beledigd of zo gekrenkt. Gisteren zat ik briesent achter de computer. Ik heb zo hard mijn best gedaan voor dit vak en dit is mijn beloning, een leraar die niet op zijn email let en mij dus een onvoldoende geeft voor opdrachten die ik wel heb gemaakt en ingeleverd. Een werkgroep waar ik hard voor heb gewerkt wordt zo ‘beloont’ met een onvoldoende. Hier liet ik me dus niet kennen en ik ben vandaag naar de leraar gegaan, mijn situatie rustig uitgelegd en gezegd dat er hier sprake is van een misverstand. Hij zou gaan kijken wat hij kon doen voor me. Ik ben bereid om het tot en met de examencommissie te schoppen als hij me niet mijn verdiende voldoende geeft (ik heb nu een 4,5 en met die twee (WEL) gemaakte opdrachten een mooie 6,5!).

Als deze man zegt dat mijn verhaal over de ingeleverde taken niet klopt en me niet alsnog een voldoende geeft, geef ik hem zo’n schop onder zijn kont dat ik een week niet kan zitten! Wel vermomd met een ninjapakje zodat hij me niet herkent. Dus… als iemand iets hoort over een niet zo heel groot ninjaatje door de SvJ op zoek naar de statistiek/economie leraar, wil iemand me dan van het politiebureau komen halen?? (grapje hoor)

Speciaal 228/365

In mijn laatste artikel maakte ik een klassieke (beginners)fout: te vaak hetzelfde woord gebruiken.

In één(!!) alinea acht keer het woord ‘speciaal’ (of de Engelse variant: special) gebruiken, en de alinea daarna nog drie keer is op zijn minst knap te noemen. Mijn leraar had ze allemaal omcirkelt en gaf ze aan met ‘bam’, en dat elke keer in verschillende toonhoogtes. Om deze fout noot meer te maken (en ik mag van die leraar het woord ‘speciaal’ nooit meer gebruiken) is hier een lijstje met synoniemen voor speciaal:

Speciaal
Special
Bijzonder
Uitzonderlijk
Apart
Vernieuwend
Exclusief
Verrassend
Buitengewoon

Daar kom ik denk ik wel ergens mee…

Statistiek 224/365

Statistiek was nog nooit zo vreselijk als vandaag!

Volgens mij schreef ik er al eerder over, maar we hebben weer les van de man die tijdens de eerste les zei: “Over drie kwartier moeten jullie bij vraag 10 zijn!”, en toen ervan door ging voor die drie kwartier. Toen hij terug kwam en wij nog niet verder waren dan vraag 5, sommigen waren bij vraag 7, vond hij dat belachelijk en werd hij zelfs lichtelijk boos! Hij ging ervan door, wij waren keihard bezig maar het lukte ons gewoon niet. Hij heeft het recht niet om boos op ONS te worden!

Vandaag is het niet veel beter, tijdens de tweede les was hij ziek. We hadden die dag een taak in moeten leveren waar hij verder geen contact met ons over zocht. Wij moesten hem uiteindelijk mailen erover.
Nu hebben we les drie van hem (tussendoor hadden we drie lessen van een ander), en we zijn de eerste twee taken aan het nakijken. Deze man doet alsof we achterlijk zijn, wordt geïrriteerd als we het gewoon niet begrijpen en symboliseert alles dat staat voor ‘contactgestoord’ ‘denigrerend’ en ‘wiskundenerd’. Onder andere vindt hij het belachelijk dat we niet weten waar het woord ‘steekproef’ vandaan komt (by the way: dat komt van kaas, vroeger stak men een stok in de kaas, draaide en trok het terug om daarna het stuk kaas dat eraan zat te proeven).

Ik vind het niet erg als iemand doet alsof ik gek ben, zolang ze maar normaal tegen me doen. Deze man doet alsof we achterlijk zijn, vraagt constant in een soort belerende toon of we het wel begrijpen en leunt achterover in zijn stoel alsof hij de koning te rijk is. Ik heb één keer eerder zo’n persoon ontmoet, ze was de begeleider van leerlingen met een achterstand op onze school en nam de zogenaamde NIJO – toets af. Dat is een toets waarin met onder andere een mini IQ – test wordt gekeken welk schoolniveau aan kan. Tijdens deze toets sprak ze tegen ons op een manier waarop je tegen kleine kinderen praat. We kregen nog net geen snoepje als we ‘de test goed en netjes gemaakt hadden’. Erger nog, toen mijn ouders naar school moesten komen om de uitslag te bespreken (ik mocht er niet bij zijn, standaardprocedure van de NIJO) ging ze ook zo tegen hen praten! Ze was ook compleet overrompelt toen mijn ouders haar simpelweg met woorden tot zwijgen wisten te brengen. Oh, die mensen waren toch niet zo dom als ze dacht. Daarna kregen we haar nog een keer als vervanger, tegen iedereen in de klas deed ze normaal BEHALVE tegen een jongen in mijn klas en mij. Omdat ze zich nog herinnerde dat wij de NIJO bij haar hadden moeten afnemen, en ze bleef dat de hele les doen.

Deze man doet dus precies hetzelfde, maakt constant verwijten naar hoe ‘journalisten met cijfers omgaan, dat je duidelijk kan zien dat ze er geen verstand van hebben’ en maar blijven vragen of we ‘het wel snappen’. En wat ik bedoelde met dat ‘wiskundenerd’: neem een verschrikkelijk ruitjesoverhemd in de broek gestopt, veel te grote bril, kalend, duidelijk niet geslaagd in het leven, vindt lesgeven vervelend, nasale monotone stem, etc. etc., en je hebt mijn leraar.

Actie-reactie 182/365

De eerste keer dat ik ‘actie-reactie’ hoorde was jaren geleden bij natuurkunde, veel later viel het muntje pas dat deze combinatie in het hele leven van toepassing is.

‘Actie-reactie’ ging over dat als we iets met ‘natuurkrachten’ deden, daar een reactie op kwam. Het voorbeeld was dat als je twee chemicaliën bij elkaar gooide (actie) het begon te roken en te sissen (reactie).

Maar in de rest van het leven gaat het ook zo. Als voorbeeld mijn college van vandaag: Interviewen. Mijn leraar is een ‘klein’ beetje maf en hij was een verhaal aan het vertellen. Halverwege het verhaal verheft hij zijn stem ineens en schreeuwt zijn volgende zin (dat hoorde wel bij het verhaal hoor), dit is de actie. De reactie is dat de halve klas zich een ongeluk schrikt, een paar leerlingen schrikken ineens weer wakker, en de leraar de rest van het college een rood hoofd heeft.
Conclusie van de dag: is deze vent gestoord? Ja, volledig, maar of het in een kwade zin is weet ik nog niet.

Surfen part 3 139/365

Vandaag marteling… eh, surfles drie…

Uch… ik kan eigenlijk geen zout water meer aanzien, of proeven. Mijn gehemelte en keel doen er pijn van en ik heb het komende jaar geen zout meer op mijn eten nodig.
Maar het gaat al beter! Ik moet nu alleen nog leren mijn evenwicht te bewaren als ik eenmaal op die plank sta. Dat is trouwens een stuk moeilijker dan het klinkt namelijk…

Alex heeft het al onder de knie...

Verder ben ik een geweldige hekel aan het ontwikkelen jegens onze surfleraar Cedric nadat het hem opviel dat er een reden is waarom ik de lesplank niet goed kan dragen. Hij is namelijk wel even breed als een normale plank maar ook ongeveer twee keer zo dik, en mijn armen zijn niet zo heel lang. Dus Cedric’s conclusie van de dag was dat mijn armen echt op hun limiet zitten als ik de plank draag en zijn volgende conclusie was dat ik eigenlijk best klein was. En ik kan er niet zo heel erg goed tegen als mensen commentaar hebben op mijn lengte!

... ik nog niet helemaal

Morgen meer, nu tijd voor een welverdiend dutje!

P.S. Geen blauwe plek op mijn kont maar hij voelt wel flink beurs…

Weblog 48/365

Het woord is op school al meedere keren gevallen. Sommige leraren zeggen het met een soort afschuw, andere berustend en weer anderen enthousiast. Weblog!


Blogs zijn niet het meest populaire onderwerp op school. Hoewel de meeste leerlingen er één hebben of via de schoolwebsite hun blogs/artikelen op internet zetten blijven velen het een ‘artikel’ noemen, alsof het dan beter is dan als je het een ‘blog’ noemt.


Leraren zijn er al net zo verdeeld over. De één vraagt enthousiast wie van ons een blog bijhouden, en daar ook regelmatig iets op zetten. Anderen vragen het om het daarna volledig af te gaan kraken. ‘Het is geen journalistiek, het is vermaak!’ Dat is hun algemene boodschap. En vooral dat vind ik nergens op slaan, dat het vooral vermaak is dat weten we! Dat weten we allemaal. Je leest een blog omdat je het leuk vind, en als je het niks vindt, nou dan lees je het niet.

Mijn leraren zijn alleen zo vastgeroest dat ze dat niet in zien. Ja er zijn blogs die het nieuws bespreken maar velen gaan gewoon over muziek, mode, het dagelijks leven of iets anders vermakelijks. Nee, dat is al helemaal niks waard op school.
Ze willen ons leren om kritischer te kijken maar zelf kunnen ze het verschil tussen vermaak en serieus nieuws.


En dan heb je de leraren die enthousiast zijn. Dit zijn vooral de jongere leraren, en de leraren die met internet werken in de lessen. Ze vragen de bloggers in de klas waar hun blog over gaat en de meesten van hen hebben zelf ook een website. Het voordeel is dat zij ons niet afbranden op het gebruik van internet en dat ze het verschil kunnen zien tussen amusement en nieuws.


Ach ja, ik zal maar met die ouwe sokken hier op school moeten leren leven…