Bodega 154/365

Vanavond zijn we, lichtelijk tegen Eefjes, Alex’ en mijn zin in, nog naar een bodega geweest.

Deze was ook in Villereal, net als de markt van twee dagen geleden, maar met nog steeds gemartelde buiken is eten weinig aantrekkelijk. Dus hebben we een avond lang geleefd van friet, een halve vleesspies en aardbeien.

Terwijl we op de straat zaten want alle stoelen en tafels waren al bezet, dus gingen Alex, Eefje, ik en de Engelse kinderen maar gewoon simpel voor zwerver spelen. Alleen dan met veel eten. Toen ik echter bij het tweede stuk vlees aan de spies kwam rook (nou ja, proefde) ik onraad en het duurde helaas nog te lang voor het muntje bij mij viel. Het vlees aan de spies was gedeeltelijk biefstuk maar gedeeltelijk ook lever. En ik eet vrij wel alle soorten vlees, op orgaanvlees na! De rest van de spies heb ik verstandig laten liggen… De friet beviel ten zeerste maar de aardbeien hadden één minpunt. Kennelijk was de verkoopster ervan in de rui want we vonden een stel halflange witte haren tussen de aardbeien terug, precies de lengte die de verkoopster had. Jammie…

Luxe zwervers…

Markt 152/365

Vandaag nog wat lokaal geshop.

De markt van Villereal is één van de leukere in de omgeving. Op de rommelmarkten na dan, maar die zijn meestal rond augustus dus daarvoor zijn we iets te vroeg.
Hoewel het al behoorlijk warm is zijn we vroeg op weg zodat er nog iets te doen/zien/kopen is. Veel kraampjes met etenswaren, sieraden, kleding, tassen en lokale specialiteiten zijn aanwezig. Een goede plek voor Eefje om de laatste cadeaus voor haar familie te kopen en om een nieuwe zonnebril te vinden. Vandaag zijn we met alleen mijn oma, wat ontzettend gezellig was en als bedankje hebben we voor haar een sieraad gekocht waarvan ik persoonlijk wist dat hij haar goed zou staan en zou matchen bij veel in haar kledingkast.

Grappig is ook dat toen Eefje en ik bij een kraam met zilveren sieraden (die behoorlijk boven ons budget geprijsd waren) stonden te kijken de verkoper ons in het Frans begon aan te spreken, we droegen echter allebei een zwarte zonnebril waardoor hij onze verwarde blikken niet zag. Tot hij vroeg: “Do you speak English?” Ons simpele antwoord was natuurlijk ja, zijn respons: “Good, because I have no clue what I just said.” Wat bleek, de man was een Brit die in de streek woonde. Maar net als ons geen woord Frans sprak.

Uiteindelijk zijn we wel geslaagd, Eefje met haar zonnebril missie en haar cadeaus voor familieleden, Tini voor haar bedankje voor Mardou voor al het klussen en ik voor een bedankje voor Tini omdat ze ons meenam naar de markt en de rest van de dagen ook voor ons zorgde.