Gefeliciteerd mam!! 292/365

Vandaag is mijn moeder, Mardou, 48 jaar geworden. Tijd voor een feestje dus!

Een aantal jaar geleden vierde ze haar verjaardag in de Skeeve Skaes, het café bij de ijsbaan waar ik eerder over schreef. Dit jaar doen we dat weer, helaas kunnen er door de sneeuwval veel mensen niet komen omdat ze buiten Amsterdam wonen en lichtelijk zijn ingesneeuwd. Eefje zou ook komen maar die kwam zo lang vast te zitten op Utrecht Centraal door het treinverkeer dat volledig overhoop lag dat ze weer naar huis is gegaan, ze haalt het later weer in.

Na een paar heerlijke rondjes schaatsen crashen we lekker in het warme café, langzaam druppelen de gasten die wel konden komen binnen. Het is weer eens ouderwets gezellig, met alcohol, warme chocomel en bittergarnituur. De weegschaal zal vast van me houden gezien ik al zo’n twintig bitterballen en drie porties kipnuggets naar binnen heb gewerkt, maar dat wordt maar het goede voornemen voor volgend jaar: meer sporten. Hoewel het door de sneeuw buiten nog steeds hartstikke koud is en het heerlijk glijden is op de fiets is het buiten best te doen. En terwijl ik op Centraal met Eefje stond te overleggen (aan de telefoon) wat we gingen doen, heb ik ook nog even een aantal kerstcadeaus ingeslagen. Maar ik ga heerlijk lang slapen morgen want ik stort langzaam in, maar: Gefeliciteerd mam!!

Oktoberfeesten 230/365

Ik schrijf deze blog een dagje later want anders had ik niks te vertellen.

Eindelijk weer in Sittard, en eindelijk eens niet meer aan huiswerk denken (tot morgen dan). Ik had er inmiddels wel weer behoefte aan om eens ergens anders te zijn dan in mijn kamer met boeken en dus nam ik de uitnodiging van Eefje om mee te gaan naar de Oktoberfeesten aan.

We gaan met z’n vieren, Eefje, Heandra, Björn (twee vrienden van Eefje) en ik. Na een paar attracties op de kermis, waarvan ik driekwart in september ook bij mij thuis op de kermis heb gezien, en waar onze ruggen over het algemeen niet zo blij mee waren eindigden we in de tent waar het feesten daadwerkelijk plaatsvond. Zodra onze oren gewend waren aan de herrie en de bonnen voor drank ingeslagen waren kon het feest echt beginnen. Wat mij verbaasde was dat er gewoon gerookt werd in de tent maar Eefje en haar vrienden vertelden dat dat in Sittard overal nog gedaan wordt, ondanks het rookverbod. Het voordeel daarvan was weer dat je niet overal zo’n zweetlucht rook. Het heeft zijn voordelen en je went er snel genoeg aan.

Gewoon een avond feesten met drie geweldige mensen is echt DE manier om van je stress af te komen, helemaal nadat ik door het misselijke gevoel, wat ik krijg tijdens het dansen direct na het drinken van alcohol, heen was. Ik denk dat ik wel door mijn tentamens kom. Thanks Heandra, Björn en Eefje!!

Sittard by light... 167/365

De vorige keer dat ik Sittard overdag heb gezien was het zondag, en dan is de hele stad dus dicht. Of nou ja, bijna de hele stad dan. Maar nu is het maandag, eens kijken wat hier te beleven valt.

Hoewel mijn hersens nog steeds half slapen is er in Sittard nog best veel te beleven. Het is niet zo groot als Amsterdam maar dat had ik ook niet verwacht. In een missie van Eefje om een nieuwe jas te vinden loop ik nog tegen een leuk shirt aan in de H&M dus dat is ook weer mooi meegenomen.

Het vreemde gebeurde echter in de supermarkt (de Naturama). Toen we twee pizza’s en een doos druiven wilden afrekenen werd ons ineens gevraagd of de caissière in onze tassen mocht kijken. Half slaperig als ik was had ik het in de eerste instantie niet eens door en uit automatisme wilde ik haar in mijn gewone schoudertas kijken. Nee, Eefje had wel goed geluisterd, ze wilde in het minuscule H&M tasje kijken om te zien of daar niet iets inzat. Een verbazingwekkende keuze al zeg ik het zelf want mijn schoudertas is het model waar ik makkelijk twee dozen druiven in kan meenemen zonder dat er iets aan het model veranderd en dus zal niemand het kunnen zien. Waarom de keuze dan valt op een plastic tasje waar je elke kreuk in het shirt erin nog kon zien is mij een raadsel. We hebben echter maar braaf gedaan wat ons gevraagd werd om verdere problemen te omzeilen, maar verbaasd waren we wel.

Zo crimineel zien we er toch niet uit??

Pyjamadag 166/365

Een dag regen zit vol met nadelen, je kan niet van de zon genieten, met de hond wandelen is vervelend en alles is nat en grijs.

De gemiddelde mens heeft daarom een pesthekel aan regen, tenzij ze in de Sahara wonen misschien, maar dat is dan ook weer logisch. Maar een hele dag regen heeft ook enkele voordelen, zoals het fenomeen ‘pyjamadag’.

Pyjamadag heeft slecht een paar simpele regeltjes:
1. Je moet de hele dag in je pyjama rondlopen.
2. Het moet de hele dag regenen, of tenminste grijs en bewolkt zijn.
3. Een grote voorraad chips en ander snoep is vereist.
4. Tv en films zijn inbegrepen.

Een pyjamadag klinkt voor velen vooral als iets voor luie mensen. Ouders verbieden het hun kinderen zodra ze ouder worden omdat ze anders ‘niks zinnigs doen’ en enkel op de bank hangen of in bed liggen. Maar een pyjamadag kan juist heel erg ontspannend werken, zowel voor kinderen als volwassenen. Door de associatie met de pyjama, die maar weer eens bewijst de meest comfortabele outfit ooit ontdekt te zijn, vallen alle stressfactoren zoals werk of school onmiddellijk weg. Daardoor is men beter in staat te ontspannen en dat voorkomt weer stress en daarmee ook het gevoel van overwerkt of uitgeput zijn.

Zo hielden Eefje en ik vandaag dus een old fashioned pyjamadagje. Het heeft namelijk serieus de hele dag geregend en hoewel Eefjes hond Chico het er niet zo mee eens was weigerden we naar buiten te gaan. En behalve de regen vonden we het ook niet helemaal een goed idee om in je pyjama de hond uit te gaan laten.
Dus hangen we op de bank met veel ongezond eten, rollen we van de ene show in de andere op tv en komen de raarste gespreksonderwerpen naar boven die echt helemaal nergens over gaan. Je moet toch wat op zo’n pyjamadag.

Amsterdam 157/365

Grrr… wekkers…

We zijn weer in Amsterdam en ik weet nu alweer waarom ik zo’n pesthekel heb aan wekkers. Maar het is het waard want we willen nog even snel de stad in voor Eefje naar huis moet. Dus na snel aankleden en ontbijten stappen we op de fiets. Die natuurlijk veel zachtere banden hadden dan we hadden bedacht dus hebben we ons lichtelijk dood getrapt tegen de wind in met die zachte banden.
Ik reed nog net niet op de velg en Eefje had het ook niet makkelijk op de vouwfiets…

Amsterdam is wel veel drukker dan waar we de afgelopen drie weken zijn geweest en ik rij normaal al lichtelijk anarchistisch dus de situatie in de stad werd er niet veiliger op met mij terug op de weg. Ghehe…

Maar aan alles komt een einde en zo werd Eefje om half 5 toch opgehaald door haar vader en broer. Het is vreemd om alleen thuis te zijn en het is veel te stil hier, zeker als mijn moeder naar haar werk is.

Aankomst Amsterdam 156/365

We zijn weer terug in het land waarvan we de taal verstaan!!!!!!

Dankzij de ‘spook’verhalen over mannetjes die huizen en tenten binnen komen lopen ’s ochtends vroeg die mijn oom ons gisteravond vertelde was afgelopen nacht het een hele geslaagde nacht. Grrr… Heel fijn Ab, but I’ll get you for it!!

Alex kreeg het aanbod nog langer bij hun te blijven en dan samen met mijn oom komend weekend terug te reizen dus we hebben hem daar achtergelaten. Dat betekent wel meer ruimte op de achterbank die kan worden benut voor iets minder pijnlijke manieren om een dutje te doen. Helaas krijg ik van autodutjes honger, en ik ben niet aardig als ik honger heb…

Eefje slaapt vanavond nog hier want Sittard lag een klein beetje buiten de route en nu is het tijd voor bed!

Vertrek Lagreze 155/365

Allemaal in de auto gepropt en we zijn weer onderweg…

Het is een raar idee om weer terug naar Nederland te gaan, en op dit moment is het vooral heel erg krap. Zoals we namelijk met z’n drieën (Alex, Mardou en ik) naar Biarritz vertrokken, zijn we nu met z’n vijven (Eefje, Alex, Mardou, mijn oma en ik) weer onderweg naar Nederland. Alleen mijn opa blijft in Lagreze. Dus zitten we met zijn drieën (Alex, Eefje en ik) opgepropt op de achterbank. En dat betekent in slaap vallen en wakker worden met pijn in je nek omdat je voor een soort mislukt knikpoppetje aan het spelen was…
En onderweg gebeuren ook niet leuke dingen, zoals het verdwijnen van mijn zonnebril. Kennelijk mag ik zonnebrillen niet langer dan één zomer in mijn bezit hebben want die die ik hiervoor had is verdwenen en ik kan hem echt niet meer terugvinden en deze is opgeslokt. De wc’s waarbij je moet staan bij Franse snelwegen zullen veel mensen bekend zijn, nou ik had daar dus mijn zonnebril aan één poot aan mijn broekzak hangen en toen ik opstond hoorde ik hem vallen en zag ik hem zo dat gat in glijden. Ik heb niet eens de moeite gedaan ernaar te zoeken want toen ik hem niet meer kon zien in dat metersdiepe gat wist ik dat ik hem nooit meer terug zou zijn. Maar ik baal er wel van!!!

Verder is onze tussenstop in Mouliherne, wat zo mogelijk nog meer niemandsland is dan Monbahus bij mijn opa en oma. Hier hebben mijn oom en tante een huis en dit is onze tussenstop. In het hele dorp is geen bereik mogelijk met een mobiele telefoon BEHALVE bij de kerk en op het kerkhof, pure ironie… Eefje en ik zijn veroordeeld tot een nacht in onze tent, alweer, terwijl mijn oma en moeder de caravan in beslag nemen. Alex slaapt bij mijn neefje en nichtje op de kamer.

Onze verbinding met de rest van de wereld, ligt natuurlij bovenop de heuvel, zucht…

Bodega 154/365

Vanavond zijn we, lichtelijk tegen Eefjes, Alex’ en mijn zin in, nog naar een bodega geweest.

Deze was ook in Villereal, net als de markt van twee dagen geleden, maar met nog steeds gemartelde buiken is eten weinig aantrekkelijk. Dus hebben we een avond lang geleefd van friet, een halve vleesspies en aardbeien.

Terwijl we op de straat zaten want alle stoelen en tafels waren al bezet, dus gingen Alex, Eefje, ik en de Engelse kinderen maar gewoon simpel voor zwerver spelen. Alleen dan met veel eten. Toen ik echter bij het tweede stuk vlees aan de spies kwam rook (nou ja, proefde) ik onraad en het duurde helaas nog te lang voor het muntje bij mij viel. Het vlees aan de spies was gedeeltelijk biefstuk maar gedeeltelijk ook lever. En ik eet vrij wel alle soorten vlees, op orgaanvlees na! De rest van de spies heb ik verstandig laten liggen… De friet beviel ten zeerste maar de aardbeien hadden één minpunt. Kennelijk was de verkoopster ervan in de rui want we vonden een stel halflange witte haren tussen de aardbeien terug, precies de lengte die de verkoopster had. Jammie…

Luxe zwervers…

Repas 153/365

Eens per jaar wordt hier in de omgeving een repas gehouden.

Doormiddel van het repas willen ze geld inzamelen voor kinderen in Mali. Er komt een bisschop van daar naar het dorp hier om een mis te geven en daarna wordt er een groots buffet aangeboden, nou ja, je moet er wel voor betalen.

Ons vervoer, hoe geweldig is dat ding!!

Normaal is het repas altijd op het chateau van de streek dat wordt bewoond door een Engels stel, daar vind het normaal plaats onder de ceders onderaan de trappen van het kasteel. Maar door de regen dit jaar viel dat een beetje in het water dus om te voorkomen dat iedereen weg geregend zou worden of mensen het koud zouden krijgen door de wind was het verplaatst naar de Salle de Fete van Monbahus (het dorp met 175 inwoners). Hoewel het eten best redelijk was waren vooral Eefjes en mijn buik nog flink van slag door een enorme biefstuk die we één of twee dagen eerder hadden gegeten die nog niet helemaal gaar was dus sloegen wij vooral het vlees verstandig over. Wat helemaal niks voor mij is want ik ben echt dol op goed klaargemaakt vlees.
Het drinken was daar in tegen vrij raar, mijn oma, opa en moeder besloten dat de wijn van zo’n goedkope kwaliteit was dat hij amper te drinken was zo bitter en als starter was er een soort limonade van vlierbessensiroop dat zo raar rook en zo bitter was dat ik eerst dacht dat het limonade met alcohol was. Wel hebben we een Engels gezin leren kennen dat ook elke zomervakantie naar hun huis in de streek komt en die nog geen 10 minuten van mijn opa en oma vandaan wonen, dus die hebben we daarna uitgenodigd voor een duik in het zwembad. Gezellig, maar helaas was ik net van het Engelse denken af, nu kan ik weer opnieuw beginnen…

Markt 152/365

Vandaag nog wat lokaal geshop.

De markt van Villereal is één van de leukere in de omgeving. Op de rommelmarkten na dan, maar die zijn meestal rond augustus dus daarvoor zijn we iets te vroeg.
Hoewel het al behoorlijk warm is zijn we vroeg op weg zodat er nog iets te doen/zien/kopen is. Veel kraampjes met etenswaren, sieraden, kleding, tassen en lokale specialiteiten zijn aanwezig. Een goede plek voor Eefje om de laatste cadeaus voor haar familie te kopen en om een nieuwe zonnebril te vinden. Vandaag zijn we met alleen mijn oma, wat ontzettend gezellig was en als bedankje hebben we voor haar een sieraad gekocht waarvan ik persoonlijk wist dat hij haar goed zou staan en zou matchen bij veel in haar kledingkast.

Grappig is ook dat toen Eefje en ik bij een kraam met zilveren sieraden (die behoorlijk boven ons budget geprijsd waren) stonden te kijken de verkoper ons in het Frans begon aan te spreken, we droegen echter allebei een zwarte zonnebril waardoor hij onze verwarde blikken niet zag. Tot hij vroeg: “Do you speak English?” Ons simpele antwoord was natuurlijk ja, zijn respons: “Good, because I have no clue what I just said.” Wat bleek, de man was een Brit die in de streek woonde. Maar net als ons geen woord Frans sprak.

Uiteindelijk zijn we wel geslaagd, Eefje met haar zonnebril missie en haar cadeaus voor familieleden, Tini voor haar bedankje voor Mardou voor al het klussen en ik voor een bedankje voor Tini omdat ze ons meenam naar de markt en de rest van de dagen ook voor ons zorgde.

Parc-en-Ciel 151/365

Vandaag is het de dag van de traditie bij ons. We gaan namelijk voor de 8ste keer naar Parc-en-Ciel.

Parc-en-Ciel is een enorm klimpark hier in de buurt, een kleine anderhalf uur rijden van mijn opa en oma vandaan. Alle klimparken in België en Nederland vallen hierbij in het niets want elk jaar vernieuwen ze hun parcours, er komen nog steeds parcours bij en je zit niet op twee meter hoogte maar op acht meter hoogte in de bomen! Ik vind het geweldig, en we komen hier elk jaar dat we hier zijn.

Wat ik echter vergeten was en wat ik had moeten onthouden is dat Eefje hoogtevrees heeft. En ik heb haar er naar gevraagd maar ze zei dat ze niet dacht er last van te krijgen. Dat bleek anders te zijn. Op het tweede plateau van het eerste parcours dat we deden ging het namelijk mis. Ze kreeg er wel last van. Na een korte uitleg aan de mensen achter ons die we daarna lieten passeren kwam mijn moeder (Mardou) bij ons om Eefje door de bomen te leiden, zo heeft Mardou dus het halve parcours simpelweg achteruit gedaan zodat Eefje vooruit kon kijken maar ze Mardou aan kon blijven kijken. MAAR Eefje heeft getoond dat ze een echte bikkel is door het gewoon af te maken zonder enige vorm van echte angst te tonen!! Dat is toch wel een flink applaus waard. Sterker nog, ze heeft nog twee parcours afgemaakt omdat ze de slinger aan het einde zo leuk vond (dan glij je gewoon langs een staalkabel over een tokkelbaan van ongeveer 200 meter door de lucht).

En dankzij haar rolde ik bijna van het lachen uit de boom op 10 meter hoogte (ik zat gezekerd hoor, dus ik zou er niet echt uitgevallen zijn) omdat we steeds maar stonden te wachten op vier redelijk forse Françaises die maar niet opschoten doordat ze constant op elk plateau op elkaar gingen wachten maar ze wilden dan niet tegelijk klimmen. En dit was Eefjes geweldige liedje erbij:

Vier kleine varkentjes,
Die zaten op een plateau
Wat een arm plateau
Vier kleine varkentjes,
Die zaten op een plateau
Op een mooie zomerdag
In Juli

En dat dan op het deuntje van ‘Drie Kleine Kleutertjes’. Wat ik daarna in mijn hoofd kreeg en er niet meer uit. Dat was wat minder…

Vliegen 150/365

Mijn opa en oma hebben een verassing voor mijn verjaardag gepland, die wordt uitgevoerd een dag na mijn verjaardag. Ik ben benieuwd…

Met z’n allen in twee auto’s zijn we nu op weg naar het huis van de vrouw van de vorige eigenaar van mijn opa en oma’s huis. De man is volgens mij een jaar of drie geleden overleden aan kanker maar we gaan zijn jongste zoon ophalen. En toen ze dat zeiden viel bij mij het muntje, hun jongste zoon heeft een vliegbrevet en neemt mensen mee voor een vlucht over de streek in zijn eigen vliegtuigje, een Chesna (of zo iets).

Kijk, Lagreze vanuit de lucht!!

Eenmaal in het vliegtuig ben ik er toch iets zenuwachtiger over dan eerst, hoewel het me te gek lijkt om dit eens mee te maken. Eefje maakt de meest komische opmerking van de dag als ze zegt dat ze al bloednerveus wordt als ze naast haar 19jarige klasgenoten zit terwijl die een auto besturen, nu zit ze achter een 19jarige die een vliegtuig bestuurt. Maar je vergeet dat compleet als je aan het vliegen bent. Voor wie het computerspel Flight Simulator kent, het is net alsof je in dat spel bent gestapt, je hebt het gevoel dat wat je beneden je ziet dat dat niet echt is maar een soort film, of een computer.

We hebben het uiteindelijk wel overleefd hoor, we konden zelfs nog lachen.

Na Eefje, mijn opa en ik zijn mijn moeder, oma en broertje aan de beurt. En hoewel ik in een vliegtuig zat met mijn opa, waarvan ik weet dat hij behoorlijk erge hoogtevrees heeft, was mijn oma kennelijk een stuk banger want mijn moeder vermoed dat ze morgen blauwe plekken op haar been heeft. Hihi.

FELIX!! 148/365

Felix is mijn oma’s kat, een klein zwart onheilsbrengertje.

Normaal gezien is hij dat helemaal niet maar vandaag moest hij zijn kleur toch even waarmaken. Na een vrij timide dag besloot hij namelijk een volledig onschuldig (denken we tenminste) vogeltje te grijpen. Het beestje leek er echter met de schrik vanaf te komen door Eefjes oplettendheid zodat we de kleine duivel op tijd van de gevederde gevangene af konden gooien. Niet echt gooien maar hij wilde er niet vrijwillig vanaf komen… het beestje was enkel behoorlijk geshockeerd en later ontdekten we dat Felix er met zijn staartveren vandoor was maar verder lijkt het (op dit moment) niets ernstigs aan de hand te zijn. Hoewel hij op dit moment nog niet helemaal goed bij zijn hoofd is want hij vliegt af en toe weg terwijl we alles hebben afgesloten maar hij kan alleen omhoog vliegen, niet naar voren. En toen we het weer gevangen hadden en Eefje alle spinnenwebben van zijn kop en bek wilde halen zat hij haar maar raar aan te kijken.
En toen hij weer weggevlogen was ging hij op de enige plek in het huis zitten waar we geen van allen goed bij kunnen komen om daar te besluiten maar gewoon in slaap te vallen… Geniaal hoor…

Verdere informatie is dat het een winterkoninkje is en dat het dankzij Eefjes medische dierenkennis hebben we het een slaapplek gegeven voor deze avond, zodat het kan kalmeren en iets kan eten en drinken. Als het de ochtend haalt en dan genoeg herstelt is laten we het gewoon weer los in het bos.

Surfen part 6 145/365

De laatste dag in Biarritz, ten volste van de zee en golven genieten!!

Eefje en Mardou wagen zich nog één keer aan de lessen en Alex en ik huren nog een keer boards. Nou ja, ik huur een board want Alex mag het softboard (zelfde als die les boarden) van mijn neefje en nichtje lenen die gisteren zijn vertrokken omdat ze volledig waren weg geregend. Wie heeft er dan ook geen onderzeil onder z’n tent liggen?!?!

En daar gaat Eefje, kunnen al die mensen even een stapje opzij??

Eigenlijk ging het heel erg goed maar het water was nogal druk, en de helft van de mensen konden niets anders dan in de weg staan en stom kijken of van hun board vallen en dan andere (hun onbekende) mensen verwonden met hun plank. Lovely… En met dan in de weg staan en stom kijken bedoel ik precies wat ik zeg. Ik heb twee keer gehad dat ik echt lekker op een golf stond en dat het eindelijk helemaal perfect ging, en dan stond er ineens iemand voor me die me alleen maar suf stond aan te kijken. Hij trok z’n plank niet weg, dook zelf niet weg, nee helemaal niks. Dus ik met mijn plank vol tegen de zijne waardoor ik er vanaf gelanceerd werd. Later weer een keer precies hetzelfde met een andere man. Terwijl Eefje praktisch van haar plank werd geslagen door iemand anders plank!
Grrrr….

De zon maakte wel weer veel goed dus ik zal mijn moorddadige plannen maar weer achterwege laten. Lucky them…

Strand 143/265

Dankzij onze, en dan bedoel ik IEDEREEN in deze/onze caravan, allergie voor regen zitten we al praktisch de hele dag binnen.

Op twee uur na dan, Mardou ging nog heel dapper naar de surfles maar Eefje was zo verstandig naar haar spierpijn te luisteren en af te zeggen voor ze iets verrekte.






Maar ja, als je het water eenmaal in bent geweest is drogen niet zo makkelijk als de zon niet schijnt. Dus heeft Eefje zichzelf in een prachtig roze handdoek gewikkeld tegen de kou, haha.












Daarna zijn we nog naar San Sebastián in Spanje geweest in de hoop dat het daar beter weer zou zijn maar daar was het zo mogelijk nog verschrikkelijker, dus zijn we wel een uur in Spanje geweest zonder de auto uit te komen. ’s Avonds klaarde het op waardoor we wel besloten naar het strand te gaan. Vergezeld door mensen die we eerder al hadden ontmoet van onze eigen en de andere camping op zoek naar meer interessante mensen.

Laat me de groep even voorstellen, je hebt de praktisch volwassenen (officieel dan want qua geestelijke status ben ik er niet zo zeker van): Eefje, ikzelf en Sarah.
- Sarah is Iers en we hebben haar gisteravond ontmoet op het strand toen we aansluiting zochten. Zij liep mee met een vriend van Alex genaamd Elmer. En Elmer is verschrikkelijk, want behalve dan dat hij denkt dat elk meisje (vooral boven de 16) denkt dat hij ouder is dan hij is (hij is 13 of 14 en heel klein) denkt hij ook dat iedereen met hem flirt. En hij dacht dat mijn moeder en ik uit Groningen kwamen en heeft Eefje ook nog meerdere malen beledigt door haar accent (dat ze al amper heeft, behalve de zachte G) na te gaan doen. -
Dan heb je ook nog de rest van de groep, bestaande uit voornamelijk 14 jarigen. Hierbij horen Elmer, Alex (mijn ‘geliefde’ broertje) en Leonard (dat schrijf je vast anders), een 14 jarige Fransman die verrassend goed Engels spreekt en natuurlijk mijn eigen neefje Louis en nichtje Nina.

Nou ja, het bleek al snel dat de groep waarbij we eerst zaten niks was dus liepen we verder waar de 14 jarigen besloten terug te gaan naar de camping terwijl Sarah, Eefje en ik nog bleven twijfelen. Uiteindelijk hadden we genoeg lef bij elkaar geschraapt om de Nederlandse groep te vragen of we erbij mochten zitten. Lees hier: Sarah en Eefje hadden mij overgehaald dat te vragen… De avond werd uiteindelijk nog hartstikke gezellig met een gedeelte van die groep. Alleen moest er af en toe vertaald worden voor Sarah, die niks van ons rare taaltje begreep.

Maar het uitzicht vanaf het strand is het toch wel waard om lang te blijven zitten.

Surfen part 5 142/365

Blauwe plekken en verkoudheid zijn niet echt dingen die ik me voorstel bij een zomervakantie.

Toch heb ik beide net als Eefje die ze op heeft gelopen tijdens haar eerste surfles vandaag. Hoe ze het heeft gedaan is me nog een raadsel maar haar beide onderarmen zijn gemerkt met blauwe en paarse vlekken en strepen. Het ziet er in ieder geval erg pijnlijk uit. De zee was nogal heftig voor de les (Eefje en mijn moeder) en beginnelingen met gehuurde boards (Alex en ik).
Eefje en Mardou (mijn moeder) tijdens de uitleg, helemaal klaar voor hun eerste surfles!

Bovendien zou het handig zijn als ze van tevoren waarschuwen dat je een shortboard meekrijgt terwijl je een longboard gewent bent… Maar wat die verkoudheid betreft: kennelijk kan ik de hele winter post bezorgen zonder verkouden te worden met temperaturen van -15 graden en bij 25 graden word ik ineens wel verkouden. Slaat helemaal nergens op dus!

Vandaag is het trouwens niet zo warm want we (Eefje en ik) vonden de douche na het surfen zo heerlijk warm dat Eefje vroeg of ik haar avondeten niet daar kon komen brengen in een waterdicht bakje.
Ik heb haar dat toch maar afgeraden… ondanks de aanlokkelijkheid.

Eefje 141/365

Vanaf vandaag is onze kleine groep weer lichtelijk aangevuld.

Mijn oma en opa zijn gisteren na een week bij ons op de camping te zijn geweest weer vertrokken naar hun eigen huis in Frankrijk maar vandaag zijn we aangevuld door Eefje. De vriendin uit Sittard uit een eerdere blog ja.
Nou ja, ze vulde ons aan nadat we elkaar eindelijk op het vliegveld hadden gevonden want het vliegveld van Biarritz mag dan wel niet zo groot zijn, er is ook geen bereik met mobieltjes dus elkaar bellen is zo heerlijk makkelijk. En natuurlijk moest ik eerst even de hutkoffer die ze met zich meebracht uitlachen. Het is een ding met een diepte van zeker 20 centimeter die 18 kilo weegt en ik denk dat het haar gehele kledingkast bevat. Waarvan ze naar eigen zeggen de helft niet eens meewilde maar ja, dat krijg je als je moeder je koffer in gaat pakken. Moeders en koffers, een dodelijke combinatie!

Eerst even de inhoud van onze buiken bijvullen in Biarritz, daarna naar het strand (links Eefje, midden ik, rechts Alex)

Maar ook Eefje mag hier gemarteld worden door Cedric de surfleraar en bakken op het strand. Vandaag was het in ieder geval goed warm (29 graden) en dat is ook voor de rest van de tijd voorspeld, dus dat zal wel lukken!

Eefjes conclusie van de dag is trouwens dat de Nederlandse douane bestaat uit sukkels nadat ze ongeveer panisch haar deodorant, after sun, zonnebrand en nog iets dat ik vergeten ben in beslag hebben genomen en ze enkel haar lenzenvloeistof terug kreeg omdat ze zo brutaal was om die terug te eisen omdat ze anders bijna drie weken niet in staat zou zijn iets te zien. Schiphol is toch zo gebruiksvriendelijk…

En hiertoe worden we veroordeeld, arme rug…

Sittard 111/365

En we zijn weer terug uit dat gekke Limburg.

Grapje hoor Eefje (en andere Limburgers)! Nee, ik was op bezoek bij een vriendin van me, Eefje, maar ja als de één in Amsterdam woont en de ander in Sittard zie je elkaar niet zo heel erg vaak (treintickets zijn duur…).
Maar het was wel echt heel leuk. Ook omdat ik nu door mocht reizen (en in de trein blijven zitten) bij Utrecht Centraal, waar ik normaal moet uitstappen om naar school te gaan. Dat is pas leuk, hehe. Maar oké, op weg naar Sittard. Het is best stom dat er ruim twee uur reistijd tussen zit, ik denk dat ik maar een groot opblaasvliegtuig en een opvouwbare landingsbaan ga kopen zodat ik vaker kan langskomen…

Gelukkig is het station van Sittard niet zo heel erg groot, en hoewel ik op een rechte weg nog kan verdwalen (dat is helaas geen grap…) duurde het niet lang voor een springerig hondje+Eefje opvielen (sorry Chico). Chico is trouwens best cool, hij lijkt op zijn baasje. Beide zijn zo gek als een deur (op een goede manier, voor de duidelijkheid). En ik maakte natuurlijk een fijne opmerking tegen Eefje’s vader, nadat hij vroeg wat ik van zijn hoed vond en ik zei ‘hé, mijn opa heeft precies dezelfde!’ Eh… oeps?? Na een middag/avond van praten, eten en films kijken (en de Sittardse bioscoop verkennen, volgende keer trakteer ik in Amsterdam Eefje!), was ik in ieder geval behoorlijk gevloerd. Punt voor Eefje: als zij haar lenzen ’s nachts indoet (van die speciale nachtlenzen) ziet ze tenminste nog iets, als ik de mijne uitdoe zie ik echter helemaal niks meer.
De volgende dag keken twee medewerkers in een ijssalon me trouwens raar aan toen ik iets vroeg, het duurde even voordat ik doorkreeg dat in Limburg ik natuurlijk degene ben met het accent. Terwijl het Limburgse accent een stuk aardiger klinkt dan dat harde van het noorden van Nederland.

En uiteindelijk, afscheid nemen. Dat is altijd moeilijk en zeker als je niet weet hoeveel maanden er tussen gaan zitten. Limburgers mogen dan wel maf zijn, Eefje is en blijft tof!! Maar ik stond bij Roermond (kwartiertje met de trein verder denk ik) al op het punt om om te keren.

Volgende keer slepen we onze Belgische vriendin er ook nog bij, of is een combinatie Belg+Hollander te dodelijk voor Sittard?? We will see…