Middeleeuwen in het heden

Doedelzakmuziek klinkt door de overwoekerde steegjes van Eymet. De geur van gebraden vlees waait over het aangrenzende plein, waar een Middeleeuwse markt uit de geschiedenis is teruggekeerd. De wijde hoepelrokken zijn voor het weer in augustus echter een beetje warm.

In augustus keert in Aquitaine de geschiedenis enkele dagen terug naar het heden. De lokale dorpen worden omgetoverd naar hun ‘oorspronkelijke’ staat. De dorpjes en inwoners vieren hoe hun dorpen zijn ontstaan, allemaal zijn het oude vestingen uit de tijd voor de Honderdjarige Oorlog. Met festiviteiten als grote markten, nagespeelde riddertoernooien en gezamenlijk eten onder de kerktorens is dit een jaarlijkse traditie in deze streek. In Eymet, dat zelf ook zo uit de Middeleeuwen zou kunnen komen met de oude gebouwen en het machtige kasteel, is het dorp gehuld in de kleuren van het Hertogdom Aquitaine.

Paardenpoep

Steenhouwen, houtdraaien, leerlooien, boekenstalletjes met enkel boeken over de Middeleeuwen en een ‘bijenkraam’ met honing en waskaarsen van de eigen bijen. De markt die zich buiten de vestingpoorten afspeelt voelt bijna authentiek, met de juiste kostuums en de juiste uitstraling. Bezoekers eten met smaak van het zelfgemaakte honinggebak en suikertaart, terwijl ze zelfgeslagen leren riemen door hun handen laten gaan. Vlak naast de poorten naar de ‘luchtplaats’ staat de ‘lokale kruidenvrouw’, met genezende stenen en kruiden. In de 12de eeuw hoefde zij kennelijk nog niet bang te zijn als heks op de brandstapel te eindigen. Haar huifkar is uitgedost met sjaals, planten en potjes en kommetjes met dubieuze inhoud.

Frans, Engels, Nederlands, Spaans, talen lopen door in de lessen in boogschieten of kalligrafie, die binnen de vesting plaatsvinden. Op de ‘luchtplaats’ tonen valkeniers trots hun vogels, naast de oude duiventil. Op het toernooiveld draven ridders op paarden terwijl ze hun lansen oefenen op stropoppen, kinderen mogen zelf een ritje maken door de vesting op een pony. Het toernooiveld ruikt sterk naar zand, zweet en paardenpoep. Een ridder keert zijn paard om en draaft door de vesting, met getrokken zwaard rijdt hij op drie ‘indringers’ af. De indringers dragen trots de Franse Lelie, het symbool van de Franse koning. De ridder, met het wapen van het Huis Plantagenet op zijn borst, laat zijn paard stijgeren en de drie koningsgezinden worden door het publiek joelend de vesting uit ‘gejaagd’. Men geniet van het schouwspel en de ridder ontvangt trots het luide applaus.

Oorlog

Deze jaarlijkse traditie is om de herkomst van de dorpen te vieren. In 1137 werd Eleonora van Aquitaine de Hertogin van Aquitaine. Haar huwelijk met toekomstig koning van Frankrijk, Lodewijk de Zevende, werd snel ontbonden en zij hertrouwde met Hendrik de Tweede van Plantagenet, hertog van Normandië, hertog van Bretagne en twee jaar na het huwelijk ook nog eens koning van Engeland. Als bruidsschat kreeg Hendrik ook de medezeggenschap over Aquitaine. Het echtpaar had in de gebieden veel meer invloed dan de Franse koning Lodewijk de Veertiende. Dit schoot Lodewijk het verkeerde keelgat in en hij verklaarde de oorlog aan Normandië, Bretagne en Aquitaine. Voor de strijd kreeg elk dorp een vesting, met donjon, stadsmuur en militairen. In de periodes van wapenstilstand en vrede bleken deze vestingen behoorlijke economische ondersteuning te bieden aan de dorpelingen, waardoor hele dorpen opnieuw begonnen op te leven. Hierdoor bleven de dorpen, op het Fransgezinde Castillonnes na, trouw aan Eleonora en Hendrik.

En dus worden in het heden, in augustus de kleuren van het Hertogdom Aquitaine met trots getoond, samen met het wapen van het Huis Plantagenet, als een soort hedendaagse trouw aan de adellijke heersers uit de 12de eeuw. En worden koningsgezinde indringers met veel plezier door de dappere ridders verdreven.

Vertrek Lagreze 155/365

Allemaal in de auto gepropt en we zijn weer onderweg…

Het is een raar idee om weer terug naar Nederland te gaan, en op dit moment is het vooral heel erg krap. Zoals we namelijk met z’n drieën (Alex, Mardou en ik) naar Biarritz vertrokken, zijn we nu met z’n vijven (Eefje, Alex, Mardou, mijn oma en ik) weer onderweg naar Nederland. Alleen mijn opa blijft in Lagreze. Dus zitten we met zijn drieën (Alex, Eefje en ik) opgepropt op de achterbank. En dat betekent in slaap vallen en wakker worden met pijn in je nek omdat je voor een soort mislukt knikpoppetje aan het spelen was…
En onderweg gebeuren ook niet leuke dingen, zoals het verdwijnen van mijn zonnebril. Kennelijk mag ik zonnebrillen niet langer dan één zomer in mijn bezit hebben want die die ik hiervoor had is verdwenen en ik kan hem echt niet meer terugvinden en deze is opgeslokt. De wc’s waarbij je moet staan bij Franse snelwegen zullen veel mensen bekend zijn, nou ik had daar dus mijn zonnebril aan één poot aan mijn broekzak hangen en toen ik opstond hoorde ik hem vallen en zag ik hem zo dat gat in glijden. Ik heb niet eens de moeite gedaan ernaar te zoeken want toen ik hem niet meer kon zien in dat metersdiepe gat wist ik dat ik hem nooit meer terug zou zijn. Maar ik baal er wel van!!!

Verder is onze tussenstop in Mouliherne, wat zo mogelijk nog meer niemandsland is dan Monbahus bij mijn opa en oma. Hier hebben mijn oom en tante een huis en dit is onze tussenstop. In het hele dorp is geen bereik mogelijk met een mobiele telefoon BEHALVE bij de kerk en op het kerkhof, pure ironie… Eefje en ik zijn veroordeeld tot een nacht in onze tent, alweer, terwijl mijn oma en moeder de caravan in beslag nemen. Alex slaapt bij mijn neefje en nichtje op de kamer.

Onze verbinding met de rest van de wereld, ligt natuurlij bovenop de heuvel, zucht…

Bodega 154/365

Vanavond zijn we, lichtelijk tegen Eefjes, Alex’ en mijn zin in, nog naar een bodega geweest.

Deze was ook in Villereal, net als de markt van twee dagen geleden, maar met nog steeds gemartelde buiken is eten weinig aantrekkelijk. Dus hebben we een avond lang geleefd van friet, een halve vleesspies en aardbeien.

Terwijl we op de straat zaten want alle stoelen en tafels waren al bezet, dus gingen Alex, Eefje, ik en de Engelse kinderen maar gewoon simpel voor zwerver spelen. Alleen dan met veel eten. Toen ik echter bij het tweede stuk vlees aan de spies kwam rook (nou ja, proefde) ik onraad en het duurde helaas nog te lang voor het muntje bij mij viel. Het vlees aan de spies was gedeeltelijk biefstuk maar gedeeltelijk ook lever. En ik eet vrij wel alle soorten vlees, op orgaanvlees na! De rest van de spies heb ik verstandig laten liggen… De friet beviel ten zeerste maar de aardbeien hadden één minpunt. Kennelijk was de verkoopster ervan in de rui want we vonden een stel halflange witte haren tussen de aardbeien terug, precies de lengte die de verkoopster had. Jammie…

Luxe zwervers…

Repas 153/365

Eens per jaar wordt hier in de omgeving een repas gehouden.

Doormiddel van het repas willen ze geld inzamelen voor kinderen in Mali. Er komt een bisschop van daar naar het dorp hier om een mis te geven en daarna wordt er een groots buffet aangeboden, nou ja, je moet er wel voor betalen.

Ons vervoer, hoe geweldig is dat ding!!

Normaal is het repas altijd op het chateau van de streek dat wordt bewoond door een Engels stel, daar vind het normaal plaats onder de ceders onderaan de trappen van het kasteel. Maar door de regen dit jaar viel dat een beetje in het water dus om te voorkomen dat iedereen weg geregend zou worden of mensen het koud zouden krijgen door de wind was het verplaatst naar de Salle de Fete van Monbahus (het dorp met 175 inwoners). Hoewel het eten best redelijk was waren vooral Eefjes en mijn buik nog flink van slag door een enorme biefstuk die we één of twee dagen eerder hadden gegeten die nog niet helemaal gaar was dus sloegen wij vooral het vlees verstandig over. Wat helemaal niks voor mij is want ik ben echt dol op goed klaargemaakt vlees.
Het drinken was daar in tegen vrij raar, mijn oma, opa en moeder besloten dat de wijn van zo’n goedkope kwaliteit was dat hij amper te drinken was zo bitter en als starter was er een soort limonade van vlierbessensiroop dat zo raar rook en zo bitter was dat ik eerst dacht dat het limonade met alcohol was. Wel hebben we een Engels gezin leren kennen dat ook elke zomervakantie naar hun huis in de streek komt en die nog geen 10 minuten van mijn opa en oma vandaan wonen, dus die hebben we daarna uitgenodigd voor een duik in het zwembad. Gezellig, maar helaas was ik net van het Engelse denken af, nu kan ik weer opnieuw beginnen…

Markt 152/365

Vandaag nog wat lokaal geshop.

De markt van Villereal is één van de leukere in de omgeving. Op de rommelmarkten na dan, maar die zijn meestal rond augustus dus daarvoor zijn we iets te vroeg.
Hoewel het al behoorlijk warm is zijn we vroeg op weg zodat er nog iets te doen/zien/kopen is. Veel kraampjes met etenswaren, sieraden, kleding, tassen en lokale specialiteiten zijn aanwezig. Een goede plek voor Eefje om de laatste cadeaus voor haar familie te kopen en om een nieuwe zonnebril te vinden. Vandaag zijn we met alleen mijn oma, wat ontzettend gezellig was en als bedankje hebben we voor haar een sieraad gekocht waarvan ik persoonlijk wist dat hij haar goed zou staan en zou matchen bij veel in haar kledingkast.

Grappig is ook dat toen Eefje en ik bij een kraam met zilveren sieraden (die behoorlijk boven ons budget geprijsd waren) stonden te kijken de verkoper ons in het Frans begon aan te spreken, we droegen echter allebei een zwarte zonnebril waardoor hij onze verwarde blikken niet zag. Tot hij vroeg: “Do you speak English?” Ons simpele antwoord was natuurlijk ja, zijn respons: “Good, because I have no clue what I just said.” Wat bleek, de man was een Brit die in de streek woonde. Maar net als ons geen woord Frans sprak.

Uiteindelijk zijn we wel geslaagd, Eefje met haar zonnebril missie en haar cadeaus voor familieleden, Tini voor haar bedankje voor Mardou voor al het klussen en ik voor een bedankje voor Tini omdat ze ons meenam naar de markt en de rest van de dagen ook voor ons zorgde.

Parc-en-Ciel 151/365

Vandaag is het de dag van de traditie bij ons. We gaan namelijk voor de 8ste keer naar Parc-en-Ciel.

Parc-en-Ciel is een enorm klimpark hier in de buurt, een kleine anderhalf uur rijden van mijn opa en oma vandaan. Alle klimparken in België en Nederland vallen hierbij in het niets want elk jaar vernieuwen ze hun parcours, er komen nog steeds parcours bij en je zit niet op twee meter hoogte maar op acht meter hoogte in de bomen! Ik vind het geweldig, en we komen hier elk jaar dat we hier zijn.

Wat ik echter vergeten was en wat ik had moeten onthouden is dat Eefje hoogtevrees heeft. En ik heb haar er naar gevraagd maar ze zei dat ze niet dacht er last van te krijgen. Dat bleek anders te zijn. Op het tweede plateau van het eerste parcours dat we deden ging het namelijk mis. Ze kreeg er wel last van. Na een korte uitleg aan de mensen achter ons die we daarna lieten passeren kwam mijn moeder (Mardou) bij ons om Eefje door de bomen te leiden, zo heeft Mardou dus het halve parcours simpelweg achteruit gedaan zodat Eefje vooruit kon kijken maar ze Mardou aan kon blijven kijken. MAAR Eefje heeft getoond dat ze een echte bikkel is door het gewoon af te maken zonder enige vorm van echte angst te tonen!! Dat is toch wel een flink applaus waard. Sterker nog, ze heeft nog twee parcours afgemaakt omdat ze de slinger aan het einde zo leuk vond (dan glij je gewoon langs een staalkabel over een tokkelbaan van ongeveer 200 meter door de lucht).

En dankzij haar rolde ik bijna van het lachen uit de boom op 10 meter hoogte (ik zat gezekerd hoor, dus ik zou er niet echt uitgevallen zijn) omdat we steeds maar stonden te wachten op vier redelijk forse Françaises die maar niet opschoten doordat ze constant op elk plateau op elkaar gingen wachten maar ze wilden dan niet tegelijk klimmen. En dit was Eefjes geweldige liedje erbij:

Vier kleine varkentjes,
Die zaten op een plateau
Wat een arm plateau
Vier kleine varkentjes,
Die zaten op een plateau
Op een mooie zomerdag
In Juli

En dat dan op het deuntje van ‘Drie Kleine Kleutertjes’. Wat ik daarna in mijn hoofd kreeg en er niet meer uit. Dat was wat minder…

Vliegen 150/365

Mijn opa en oma hebben een verassing voor mijn verjaardag gepland, die wordt uitgevoerd een dag na mijn verjaardag. Ik ben benieuwd…

Met z’n allen in twee auto’s zijn we nu op weg naar het huis van de vrouw van de vorige eigenaar van mijn opa en oma’s huis. De man is volgens mij een jaar of drie geleden overleden aan kanker maar we gaan zijn jongste zoon ophalen. En toen ze dat zeiden viel bij mij het muntje, hun jongste zoon heeft een vliegbrevet en neemt mensen mee voor een vlucht over de streek in zijn eigen vliegtuigje, een Chesna (of zo iets).

Kijk, Lagreze vanuit de lucht!!

Eenmaal in het vliegtuig ben ik er toch iets zenuwachtiger over dan eerst, hoewel het me te gek lijkt om dit eens mee te maken. Eefje maakt de meest komische opmerking van de dag als ze zegt dat ze al bloednerveus wordt als ze naast haar 19jarige klasgenoten zit terwijl die een auto besturen, nu zit ze achter een 19jarige die een vliegtuig bestuurt. Maar je vergeet dat compleet als je aan het vliegen bent. Voor wie het computerspel Flight Simulator kent, het is net alsof je in dat spel bent gestapt, je hebt het gevoel dat wat je beneden je ziet dat dat niet echt is maar een soort film, of een computer.

We hebben het uiteindelijk wel overleefd hoor, we konden zelfs nog lachen.

Na Eefje, mijn opa en ik zijn mijn moeder, oma en broertje aan de beurt. En hoewel ik in een vliegtuig zat met mijn opa, waarvan ik weet dat hij behoorlijk erge hoogtevrees heeft, was mijn oma kennelijk een stuk banger want mijn moeder vermoed dat ze morgen blauwe plekken op haar been heeft. Hihi.

18 149/365

Vannacht was lichtelijk onrustig…

Nadat ik om 5 uur (‘s nachts) gewekt werd door de overenthousiaste haan die NU (13:00 uur) pas zijn kop houdt werd ik daarna nog gewekt door een sms om kwart over 7 en om 8 uur van een raar geluid beneden. Eerst dacht ik dat mijn moeder achter de computer zat maar wat bleek, het geluid kwam van onze gevederde gast die uit zijn geïmproviseerde kooitje wilde. Na wat te eten (wat krachtvoer van de kuikens hier) en drinken te hebben gekregen hebben we het beestje weer losgelaten, het vond zelf zijn weg door de deur naar buiten en naar het bos. Het vloog best goed, gezien het nog steeds lichtelijk staartloos is. En om onbekende redenen droomde ik vannacht dat mijn moeder crème brulee (of hoe je het ook schrijft) van kip ging maken… ik denk dat ik al slapen een pesthekel kreeg aan die haan…

Ons vogelvriendje na een avond bijkomen, en nu aan het bedenken waar hij heen gaat.

Verder ben ik gemarteld met verjaardagsliedjes omdat het vandaag mijn 18de verjaardag is. Ik voel me oud… (en ik probeer al 5 jaar een verbod op verjaardagsliedjes op mijn verjaardag er in gestampt bij mijn familie te krijgen…)

Goeiemorgen oma, hihi.

Alex en het beste deel aan jarig zijn…TAART!!

FELIX!! 148/365

Felix is mijn oma’s kat, een klein zwart onheilsbrengertje.

Normaal gezien is hij dat helemaal niet maar vandaag moest hij zijn kleur toch even waarmaken. Na een vrij timide dag besloot hij namelijk een volledig onschuldig (denken we tenminste) vogeltje te grijpen. Het beestje leek er echter met de schrik vanaf te komen door Eefjes oplettendheid zodat we de kleine duivel op tijd van de gevederde gevangene af konden gooien. Niet echt gooien maar hij wilde er niet vrijwillig vanaf komen… het beestje was enkel behoorlijk geshockeerd en later ontdekten we dat Felix er met zijn staartveren vandoor was maar verder lijkt het (op dit moment) niets ernstigs aan de hand te zijn. Hoewel hij op dit moment nog niet helemaal goed bij zijn hoofd is want hij vliegt af en toe weg terwijl we alles hebben afgesloten maar hij kan alleen omhoog vliegen, niet naar voren. En toen we het weer gevangen hadden en Eefje alle spinnenwebben van zijn kop en bek wilde halen zat hij haar maar raar aan te kijken.
En toen hij weer weggevlogen was ging hij op de enige plek in het huis zitten waar we geen van allen goed bij kunnen komen om daar te besluiten maar gewoon in slaap te vallen… Geniaal hoor…

Verdere informatie is dat het een winterkoninkje is en dat het dankzij Eefjes medische dierenkennis hebben we het een slaapplek gegeven voor deze avond, zodat het kan kalmeren en iets kan eten en drinken. Als het de ochtend haalt en dan genoeg herstelt is laten we het gewoon weer los in het bos.

Aankomst Lagreze 147/365

Opa en oma’s huisje…

Hoewel… huisje?? Na de verjaardag gisteren waar we ook hebben overnacht zijn we nu weer bij mijn opa en oma in hun huis Lagreze, gelegen in niemandsland. Dat vind ik tenminste want de twee dichtstbijzijnde dorpen hebben 175 en 75 inwoners waarvan ik vermoed dat driekwart ongemerkt verhuist (of gevlucht) is…

Het weer begint langzaam beter te worden en het zwembad en de barbecue staan al voor ons klaar, en ondanks dat ik hier al twee jaar niet geweest ben lijkt het onveranderd, op wat verbouwingen aan het huis na dan. En terwijl iedereen hier met computers bezig is ga ik het bos eens bekijken!

De 'tuin'...

Vertrek Pavillon Royal 146/365

Grrrrr…

Half 8… ‘s ochtends… inpakken tent… drie uur… autorit… Linda in deadly mood…

Voor de veiligheid van mijn blog houd ik het kort:
Vertrokken uit Biarritz, op weg naar verjaardag van kennis van opa, oma en moeder, we eten en slapen daar vannacht. Dat was het, nu ga ik (in de auto) proberen verder te slapen. Trusten!

Onze overnachtingsplek voor vandaag (later ingevoegd wegens dodelijk ochtendhumeur…)

Surfen part 6 145/365

De laatste dag in Biarritz, ten volste van de zee en golven genieten!!

Eefje en Mardou wagen zich nog één keer aan de lessen en Alex en ik huren nog een keer boards. Nou ja, ik huur een board want Alex mag het softboard (zelfde als die les boarden) van mijn neefje en nichtje lenen die gisteren zijn vertrokken omdat ze volledig waren weg geregend. Wie heeft er dan ook geen onderzeil onder z’n tent liggen?!?!

En daar gaat Eefje, kunnen al die mensen even een stapje opzij??

Eigenlijk ging het heel erg goed maar het water was nogal druk, en de helft van de mensen konden niets anders dan in de weg staan en stom kijken of van hun board vallen en dan andere (hun onbekende) mensen verwonden met hun plank. Lovely… En met dan in de weg staan en stom kijken bedoel ik precies wat ik zeg. Ik heb twee keer gehad dat ik echt lekker op een golf stond en dat het eindelijk helemaal perfect ging, en dan stond er ineens iemand voor me die me alleen maar suf stond aan te kijken. Hij trok z’n plank niet weg, dook zelf niet weg, nee helemaal niks. Dus ik met mijn plank vol tegen de zijne waardoor ik er vanaf gelanceerd werd. Later weer een keer precies hetzelfde met een andere man. Terwijl Eefje praktisch van haar plank werd geslagen door iemand anders plank!
Grrrr….

De zon maakte wel weer veel goed dus ik zal mijn moorddadige plannen maar weer achterwege laten. Lucky them…

St. Jean de Luz 144/365

Omdat gisteren ons stedentripje nogal in het water was beland door de regen probeerden we het vandaag gewoon opnieuw.

St. Jean de Luz ligt net voor de Spaanse grens maar de donkere wolken aan de andere kant van de Pyreneeën hielden ons tegen weer door te rijden naar San Sebastián. Bovendien is Jean (ik heb geen zin die naam steeds weer uit te schrijven/typen) ook leuk en de zon schijnt er!


Veel hebben we eigenlijk niet gedaan behalve ijs eten, wat een rare combo van smaken werd naar mate dat verder smolt.

’s Avonds hebben we echter als ‘echte pubers’ nog tot 2 uur op het strand gehangen met onze Ierse compagnon Sarah, dankzij wie ik nu vrijwel alles in het Engels denk en dankzij wie Alex nu constant in het Iers (en dan niet Engels maar echt Iers) van 1 tot 10 telt… Dat hangen deden we pas na het incident dat nu bekend staat als ‘Alex’ slipper incident’. Alex wilde namelijk, in het donker, zijn slipper naar Elmers hoofd gooien. Waar ik niet zo heel erg veel tegen heb want hij werd echt heel erg vervelend en seksistisch tegen Sarah toen zij nog gedag wilde zeggen tegen Leonard die de volgende dag zou vertrekken. Maar Alex mistte, en de slipper stuiterde door. Je zal het wel voelen aankomen. Inderdaad, probeer maar eens een slipper midden in de nacht in het donker terug te vinden terwijl het enige joch met een zaklantaarn niet wil dat anderen die vast hebben en hijzelf (Elmer wel te verstaan) kan hem niet langer dan een halve seconde op dezelfde plek laten schijnen. Na een half uur zoeken hadden we hem eindelijk gevonden en nu is het half 3 en zijn we bezig langzaam naar bed te gaan.

Morgen zullen we er vast zwaar vermoeid de ‘prijs’ voor moeten betalen…

Strand 143/265

Dankzij onze, en dan bedoel ik IEDEREEN in deze/onze caravan, allergie voor regen zitten we al praktisch de hele dag binnen.

Op twee uur na dan, Mardou ging nog heel dapper naar de surfles maar Eefje was zo verstandig naar haar spierpijn te luisteren en af te zeggen voor ze iets verrekte.






Maar ja, als je het water eenmaal in bent geweest is drogen niet zo makkelijk als de zon niet schijnt. Dus heeft Eefje zichzelf in een prachtig roze handdoek gewikkeld tegen de kou, haha.












Daarna zijn we nog naar San Sebastián in Spanje geweest in de hoop dat het daar beter weer zou zijn maar daar was het zo mogelijk nog verschrikkelijker, dus zijn we wel een uur in Spanje geweest zonder de auto uit te komen. ’s Avonds klaarde het op waardoor we wel besloten naar het strand te gaan. Vergezeld door mensen die we eerder al hadden ontmoet van onze eigen en de andere camping op zoek naar meer interessante mensen.

Laat me de groep even voorstellen, je hebt de praktisch volwassenen (officieel dan want qua geestelijke status ben ik er niet zo zeker van): Eefje, ikzelf en Sarah.
- Sarah is Iers en we hebben haar gisteravond ontmoet op het strand toen we aansluiting zochten. Zij liep mee met een vriend van Alex genaamd Elmer. En Elmer is verschrikkelijk, want behalve dan dat hij denkt dat elk meisje (vooral boven de 16) denkt dat hij ouder is dan hij is (hij is 13 of 14 en heel klein) denkt hij ook dat iedereen met hem flirt. En hij dacht dat mijn moeder en ik uit Groningen kwamen en heeft Eefje ook nog meerdere malen beledigt door haar accent (dat ze al amper heeft, behalve de zachte G) na te gaan doen. -
Dan heb je ook nog de rest van de groep, bestaande uit voornamelijk 14 jarigen. Hierbij horen Elmer, Alex (mijn ‘geliefde’ broertje) en Leonard (dat schrijf je vast anders), een 14 jarige Fransman die verrassend goed Engels spreekt en natuurlijk mijn eigen neefje Louis en nichtje Nina.

Nou ja, het bleek al snel dat de groep waarbij we eerst zaten niks was dus liepen we verder waar de 14 jarigen besloten terug te gaan naar de camping terwijl Sarah, Eefje en ik nog bleven twijfelen. Uiteindelijk hadden we genoeg lef bij elkaar geschraapt om de Nederlandse groep te vragen of we erbij mochten zitten. Lees hier: Sarah en Eefje hadden mij overgehaald dat te vragen… De avond werd uiteindelijk nog hartstikke gezellig met een gedeelte van die groep. Alleen moest er af en toe vertaald worden voor Sarah, die niks van ons rare taaltje begreep.

Maar het uitzicht vanaf het strand is het toch wel waard om lang te blijven zitten.

Surfen part 5 142/365

Blauwe plekken en verkoudheid zijn niet echt dingen die ik me voorstel bij een zomervakantie.

Toch heb ik beide net als Eefje die ze op heeft gelopen tijdens haar eerste surfles vandaag. Hoe ze het heeft gedaan is me nog een raadsel maar haar beide onderarmen zijn gemerkt met blauwe en paarse vlekken en strepen. Het ziet er in ieder geval erg pijnlijk uit. De zee was nogal heftig voor de les (Eefje en mijn moeder) en beginnelingen met gehuurde boards (Alex en ik).
Eefje en Mardou (mijn moeder) tijdens de uitleg, helemaal klaar voor hun eerste surfles!

Bovendien zou het handig zijn als ze van tevoren waarschuwen dat je een shortboard meekrijgt terwijl je een longboard gewent bent… Maar wat die verkoudheid betreft: kennelijk kan ik de hele winter post bezorgen zonder verkouden te worden met temperaturen van -15 graden en bij 25 graden word ik ineens wel verkouden. Slaat helemaal nergens op dus!

Vandaag is het trouwens niet zo warm want we (Eefje en ik) vonden de douche na het surfen zo heerlijk warm dat Eefje vroeg of ik haar avondeten niet daar kon komen brengen in een waterdicht bakje.
Ik heb haar dat toch maar afgeraden… ondanks de aanlokkelijkheid.

Eefje 141/365

Vanaf vandaag is onze kleine groep weer lichtelijk aangevuld.

Mijn oma en opa zijn gisteren na een week bij ons op de camping te zijn geweest weer vertrokken naar hun eigen huis in Frankrijk maar vandaag zijn we aangevuld door Eefje. De vriendin uit Sittard uit een eerdere blog ja.
Nou ja, ze vulde ons aan nadat we elkaar eindelijk op het vliegveld hadden gevonden want het vliegveld van Biarritz mag dan wel niet zo groot zijn, er is ook geen bereik met mobieltjes dus elkaar bellen is zo heerlijk makkelijk. En natuurlijk moest ik eerst even de hutkoffer die ze met zich meebracht uitlachen. Het is een ding met een diepte van zeker 20 centimeter die 18 kilo weegt en ik denk dat het haar gehele kledingkast bevat. Waarvan ze naar eigen zeggen de helft niet eens meewilde maar ja, dat krijg je als je moeder je koffer in gaat pakken. Moeders en koffers, een dodelijke combinatie!

Eerst even de inhoud van onze buiken bijvullen in Biarritz, daarna naar het strand (links Eefje, midden ik, rechts Alex)

Maar ook Eefje mag hier gemarteld worden door Cedric de surfleraar en bakken op het strand. Vandaag was het in ieder geval goed warm (29 graden) en dat is ook voor de rest van de tijd voorspeld, dus dat zal wel lukken!

Eefjes conclusie van de dag is trouwens dat de Nederlandse douane bestaat uit sukkels nadat ze ongeveer panisch haar deodorant, after sun, zonnebrand en nog iets dat ik vergeten ben in beslag hebben genomen en ze enkel haar lenzenvloeistof terug kreeg omdat ze zo brutaal was om die terug te eisen omdat ze anders bijna drie weken niet in staat zou zijn iets te zien. Schiphol is toch zo gebruiksvriendelijk…

En hiertoe worden we veroordeeld, arme rug…

Surfen part 4 140/365

Vandaag de laatste surfles, nummer vier.

Met heerlijk weer en rustige (in verhouding dan) golven is kennelijk alles makkelijker want surfen vandaag ging beter dan ooit. Niet dat dat zoveel zegt want gisteren ging het eigenlijk niet zo best en daarvoor kon ik er helemaal niks van.

Mijn oma en opa hebben ons wel weer verlaten om terug te gaan naar hun eigen huis een kleine vier uur rijden van de camping vandaan, daar zullen wij ze later deze vakantie nog komen pesten.

Verder weinig te vertellen wegens het simpele feit dat we van 12:00 tot 17:30 op het strand hebben gelegen (en ik daarvan minstens 2,5 tot 3 uur heb geslapen), wel een aanrader: als je in slaap valt op het strand, smeer je benen goed in!!! Mijn kuiten zijn namelijk verbrand en er zit een enorme blauwe vlek op (met bijbehorende gekneusde spier) van een ontmoeting en nadere kennismaking tussen mij en de plank van een andere surfer. Helaas was dat een harde plank en niet die rare boards met piepschuim eromheen waar wij les op krijgen. Auw…

Surfen part 3 139/365

Vandaag marteling… eh, surfles drie…

Uch… ik kan eigenlijk geen zout water meer aanzien, of proeven. Mijn gehemelte en keel doen er pijn van en ik heb het komende jaar geen zout meer op mijn eten nodig.
Maar het gaat al beter! Ik moet nu alleen nog leren mijn evenwicht te bewaren als ik eenmaal op die plank sta. Dat is trouwens een stuk moeilijker dan het klinkt namelijk…

Alex heeft het al onder de knie...

Verder ben ik een geweldige hekel aan het ontwikkelen jegens onze surfleraar Cedric nadat het hem opviel dat er een reden is waarom ik de lesplank niet goed kan dragen. Hij is namelijk wel even breed als een normale plank maar ook ongeveer twee keer zo dik, en mijn armen zijn niet zo heel lang. Dus Cedric’s conclusie van de dag was dat mijn armen echt op hun limiet zitten als ik de plank draag en zijn volgende conclusie was dat ik eigenlijk best klein was. En ik kan er niet zo heel erg goed tegen als mensen commentaar hebben op mijn lengte!

... ik nog niet helemaal

Morgen meer, nu tijd voor een welverdiend dutje!

P.S. Geen blauwe plek op mijn kont maar hij voelt wel flink beurs…

Surfen part 2 138/365

Vandaag surfles nummer twee…

En het regende… Gelukkig merk je daar maar weinig van als je een wetsuit aan hebt en in het water ligt. Het voordeel van regen is dan wel weer dat het strand volledig is uitgestorven en dus niemand die mij kan zien klungelen op die surfplank, of in dat getikte rode lesshirt ziet lopen dat ruim vijf maten te groot is als het droog is (ik heb steeds het gevoel dat ik in een aardappelzak loop die me wilt vermoorden elke keer dat ik kopje onder ga). Elk nadeel heeft zijn voordeel!

Verder zijn praktisch al mijn spieren stijf van de spierpijn en de confrontaties tussen grond/zand en mijn knieën, ellebogen, hoofd en kont. Bovendien lijkt die laatste een soort vreemde aantrekkingskracht te hebben op die surfplank want die is er vandaag en gisteren al ruim vier keer tegen aan gegooid door de golven, en hard ook!
Dat wordt een blauwe plek morgen…

Surfen part 1 137/365

Vandaag de eerste surfles…

Dat hield vooral in uitleg krijgen over hoe je moet gaan staan en dat dan oefenen op de golven… En dat hield weer vooral in zouthappen.

Laat ik dat zouthappen verklaren, golven zijn heel goed in mij kopje onder laten gaan waarbij water (en dus ook zout) via neus, oren en mond naar binnen probeert te komen. MAAR… voor de eerste ker ging het best redelijk. Ik heb alleen zo’n behoefte aan een douche nu dat ik het verder voor vandaag laat zitten.


Alle brave leerlingetjes die uitleg krijgen...