Gesprekken in de trein, deel 2

“Oooh, ik heb zo’n zin in een biertje joh. Een lekker biertje op het terras.” De jongens tegenover me zijn zo’n 14 jaar, echt niet meer. Één stopt ‘heel stoer’ een sigaret achter zijn oor. “Mevrouw, weet u hoe laat het is?” Auw… Mevrouw?! Zo oud ben ik ook weer niet! De één spuit een luchtje bij de ander (en zichzelf) op. “Moet je ruiken man! Dit is One Million man!” De coupé vult zich met een mierzoete chemische lucht, mijn arme neus. Nu komt er een gezichtscrème "tegen vermoeidheid" uit de tas. Ik heb nog nooit eerder zulke ijdele jongentjes gezien, oi…


“Ja, ik heb z’n knokkels kapot geslagen! Kom op man, knokkelen!” Waar is die grote honkbalknuppel als je hem nodig hebt?? “Ja ik ga gewoon woonjaren opbouwen bij m’n ouders en sparen voor een huis en dan verbouwen man!” “Man als je niet snel je kop houdt ga ik jouw gezicht verbouwen. Je praat poep man!” Ik kan het woord ‘man’ niet meer uitstaan… “Hé, daar is de Arena man! Ik ga dat gebouw echt een keer swaffelen man.” Eh… ooooké?? “Hé, hier was ooit die zwerver die een lot vond en 22 miljoen won!” “Oooh man, dan kom je uit je moeders buik en staat er meteen een vette auto voor je klaar!” “Hé man, waar is mijn sigaret heen?” Het onderdeurtje, a.k.a mister babyface van 15 jaar (hij zegt 16 maar net hoorde ik hem nog brullen dat hij “de club” in moest komen voordat de bewaking kwam omdat hij daar niet langs zou komen) kruipt onder de bank om zijn gevallen sigaret te pakken.

Ineens zien ze twee vrienden buiten staan, ze grijpen hun spullen en sprinten naar de treindeur. Maar de trein, die even stilstond vanwege een passerende stoptrein, begint weer te rijden. Grommend komen ze weer terug. “Ja, wat is dat nou man! Stopt die trein, en dan gaan de deuren niet openen!” Ik doe niet eens de moeite ze te vertellen dat de Intercity Maastricht/Heerlen-Alkmaar niet op Duivendrecht stopt, dat is wel zo makkelijk voor mij. Bovendien is mijn trots nog steeds een beetje gekrenkt vanwege dat ‘mevrouw’…

Jongens... 7/365

Jongens: je kunt niet met ze en je kunt niet zonder ze…

Ongeveer eens per jaar neem ik me voor om liefde te vergeten en te negeren, en elke keer dat ik dat zeg word ik ineens omringt door leuke jongens. Als er iets als Cupido, het Lot of het Universum… het meld me elke keer weer dat het sterker en slimmer is dan ik, damn!


Wees gewaarschuwd: dit stukje tekst zal behoorlijk specifiek tegen mannen gekeerd zijn!
Ik vraag me wel eens af waarom jongens alleen in zichzelf geïnteresseerd lijken te zijn. Of in dingen die alleen hen interesseren. Ik weet ook wel dat niet alle jongens zo zijn, maar soms komt het wel zo over. Overal hoor ik verhalen over relaties die over zijn en over jongens die het kennelijk alleen interesseert hoe vaak ze ge-sms’t worden door hoeveel verschillende meisjes. Mijn liefdesleven staat dan ook op een nogal laag pitje. Om de een of andere reden word ik omgeven door homo’s, of sukkels (of jongens zonder interesse maar dat is iets anders, dat kan ik begrijpen en nog respecteren).

En hoe vecht je tegen sukkels? Ik heb het één keer gedaan, toen ik nog heel klein was… Het was de grootste jongen uit de klas (het was op de basisschool in groep zes) en de jongen was nieuw. Hij koos mij uit als ‘slachtoffer’ van zijn pesterijen en grappen. Ik ben altijd de kleinste geweest en na een paar weken besloot hij me de doorgang naar de school te blokkeren terwijl hij maar opmerkingen bleef maken over mijn lengte en dat ik slap zou zijn. Het eindigde met hem terwijl hij huilend de school in rende. Ik kan me niet herinneren dat ik hem raakte, ik kan me eigenlijk alleen de seconde voor en de seconde na het moment dat mijn vuist zijn kaak raakte herinneren. Ik heb wel besloten nooit meer geweld te gebruiken (tenzij iemand mij kwaad doet, dat is zelfverdediging).


Jongens kunnen echt een plaag zijn maar ze vechten tenminste gewoon met vuisten en niet met woorden en roddels zoals meisjes. En volgende keer schrijf ik dit waarschijnlijk niet omdat ik dan niet een gesprek met mijn ex alias de grootste sukkel die ik ken heb gehad.

Jongens vs. Meisjes 6/365

Mannen van Mars, vrouwen van Venus. Jongens tegen meisjes. De strijd van de sekses. Het is zo oud als de weg naar Rome en zelfs op school moeten we erover leren. Blech…


Ik denk dat het allemaal begonnen is met de Griekse mythologie. Het beroemde Amazone rijk. Een rijk opgericht door vrouwen voor vrouwen. De Amazones hadden strikte regels over mannen in hun volk. In dit rijk waren de vrouwen de jagers, de krijgers en de heersers. De mannen deden het huishouden, het schoonmaken, het verplegen en ze zorgden voor de kinderen. Als ze al samen leefden. Het andere verhaal vertelt namelijk dat de Amazones en de mannen, de Gargareans, eens per jaar samen kwamen. Als de nieuwe generatie geboren was werden de jongens naar hun vaders gestuurd en de meisjes bleven bij hun moeders. Deze meisjes werden opgevoed en getraind tot nieuwe, machtige krijgers op het eiland waar de Amazones woonden, de jongens leefden op het vasteland, in het territorium van de Gargareans, waar ze boer of ambachtsman werden.

Wist je dat een van de grootste krijgers in de Trojaanse Oorlog een vrouw was? Haar naam was Penthesilea en ze was de dochter van de oorlogsgod Ares. Ze werd helaas gedood door Achilles. Ik denk dat als jongens/mannen weer eens lopen op te scheppen dat mannen beter zijn dan vrouwen, ze duidelijk de mythologie niet kennen. Penthesilea doodde honderden mannen en haar dood was één van de grootste verliezen die het Trojaanse leger opliep. Nog zo’n geweldig persoon was Atalanta. Een Griekse vrouw die woedend was over het feit dat mannen dachten dat ze beter waren dan zij, zelfs als ze tijdens het jagen een veel grotere buit binnenhaalde. Ze besloot alleen te trouwen met iemand die haar kon verslaan in een wedstrijd rennen. Vele mannen dachten dat ze haar makkelijk konden verslaan, en Atalanta doodde vele mannen.


Maar dat is niet wat ik moet leren voor antropologie. Als we dit zouden leren, dan zou ik oprecht geïnteresseerd zijn. Maar nee, we moeten leren over hoe in sommige culturen mannen superieur zijn aan vrouwen, alsof ik dat nog niet wist. En natuurlijk kwam daardoor het aloude ‘jongens zijn beter’ weer naar boven. In de collegezaal konden sommige jongens het namelijk niet laten om te zeggen dat jongens in veel dingen ook beter zijn dan meisjes. Ik denk dat als er zo iemand voor me had gezeten ik hem met een boek een flinke klap tegen zijn achterhoofd had gegeven. En als iemand dat slap of laf vind, dan doe ik het graag nog eens over maar dan in zijn gezicht!