Gesprekken in de trein, deel 2

“Oooh, ik heb zo’n zin in een biertje joh. Een lekker biertje op het terras.” De jongens tegenover me zijn zo’n 14 jaar, echt niet meer. Één stopt ‘heel stoer’ een sigaret achter zijn oor. “Mevrouw, weet u hoe laat het is?” Auw… Mevrouw?! Zo oud ben ik ook weer niet! De één spuit een luchtje bij de ander (en zichzelf) op. “Moet je ruiken man! Dit is One Million man!” De coupé vult zich met een mierzoete chemische lucht, mijn arme neus. Nu komt er een gezichtscrème "tegen vermoeidheid" uit de tas. Ik heb nog nooit eerder zulke ijdele jongentjes gezien, oi…


“Ja, ik heb z’n knokkels kapot geslagen! Kom op man, knokkelen!” Waar is die grote honkbalknuppel als je hem nodig hebt?? “Ja ik ga gewoon woonjaren opbouwen bij m’n ouders en sparen voor een huis en dan verbouwen man!” “Man als je niet snel je kop houdt ga ik jouw gezicht verbouwen. Je praat poep man!” Ik kan het woord ‘man’ niet meer uitstaan… “Hé, daar is de Arena man! Ik ga dat gebouw echt een keer swaffelen man.” Eh… ooooké?? “Hé, hier was ooit die zwerver die een lot vond en 22 miljoen won!” “Oooh man, dan kom je uit je moeders buik en staat er meteen een vette auto voor je klaar!” “Hé man, waar is mijn sigaret heen?” Het onderdeurtje, a.k.a mister babyface van 15 jaar (hij zegt 16 maar net hoorde ik hem nog brullen dat hij “de club” in moest komen voordat de bewaking kwam omdat hij daar niet langs zou komen) kruipt onder de bank om zijn gevallen sigaret te pakken.

Ineens zien ze twee vrienden buiten staan, ze grijpen hun spullen en sprinten naar de treindeur. Maar de trein, die even stilstond vanwege een passerende stoptrein, begint weer te rijden. Grommend komen ze weer terug. “Ja, wat is dat nou man! Stopt die trein, en dan gaan de deuren niet openen!” Ik doe niet eens de moeite ze te vertellen dat de Intercity Maastricht/Heerlen-Alkmaar niet op Duivendrecht stopt, dat is wel zo makkelijk voor mij. Bovendien is mijn trots nog steeds een beetje gekrenkt vanwege dat ‘mevrouw’…

Gesprekken in de trein, deel 1

“Ja maar,…” Het wordt weer stil. Dan schelt de stem weer door de coupé. “Maahaaam, kom op! Ik ben…” Weer afgekapt. De stem aan de andere kant van de glimmende Blackberry klinkt chagrijnig, chagrijnig en blikkerig. Opnieuw een geërgerde zucht. Zou de beller beseffen dat er maar vijf mensen in de coupé zitten, en dat ze wel heel hard praat? “Nee… Maar… Mam, luister nou eens!!” Volgens mij begrijpt de moeder niet helemaal dat haar dochter iets kwijt wil. Ze ziet er trouwens uit als een vijftienjarige. Een kleine Louis Vuitton-lookalike staat naast haar. Haar haar is witblond, een kleur die duidelijk echt moet lijken maar de donkerbruine uitgroei zegt iets anders. Ze kijkt nogal chagrijnig, zou ik ook doen als ik zo’n gesprek had in de trein.


Inmiddels heeft dochter-lief de overhand van het gesprek gekregen. Het blikkerige stemmetje van de moederkloek blijft angstwekkend stil. In onvervalst Goois is haar stem nu van niveau vijf naar niveau acht gestegen. De bekakte stem schelt door de trein heen. En dan is ineens het blikken stemmetje terug, die is denk ik ook een octaaf of drie gestegen. Gillend, hysterisch en piepend dendert de stem door de over-prized telefoon heen. Dochter houdt de telefoon een centimeter of tien van haar oor af, wacht tot het moederschip klaar is. Dan brengt ze de telefoon weer naar haar oor. “Ja mam, ik ben om vijf uur weer op CS!” Klik…

De Blackberry verdwijnt weer in het hoesje, waar een foto van Justin Bieber op prijkt. Er wordt even liefdevol over de foto gestreken en mijn ontbijt komt bijna naar boven. “Dames en heren. U bevindt zich in de InterCity naar Maastricht en Heerlen. Volgend station, Utrecht Centraal!” Ik sta op, net als het meisje. In Utrecht hopt ze direct de Starbucks in en vraagt om een frappacino, een ijskoffie zo zoet dat hij vooral wordt gedronken door mensen die eigenlijk niet van koffie houden maar een Starbucksbeker in de hand wel ‘cool’ vinden. Terwijl ik mijn koffie, dat zwarte goud dat me door deze ochtend gaat slepen, aanneem loopt zij al richting Hoog Catherijne. Tas om de arm, portemonnee al in de hand.

Naar mijn weten is het vandaag donderdag, een gewone schooldag voor vijftienjarigen… Nu begrijp ik ineens waar die discussie over ging.

Laatste SLB-gesprek 94/365

Niet zo heel lang geleden (zie column 86) zat ik enorm te katten op het ‘vak’ StudieLoopbaanBegeleding (SLB). Vandaag is mijn laatste SLB-gesprek van het jaar.

School op zich is al saai, maar een uur moeten wachten op iets waar je geen zin in hebt is nog veel vreselijker.

Helaas was mijn laatste college al om half 1 afgelopen en is mijn SLB-afspraak pas om kwart over 2. Te weinig tijd om langs huis te gaan maar teveel tijd om gewoon op school te zitten. Dus liggen de andere wachtende klasgenoten en ik verveeld in de zon en baal ik dan ik mijn zonnebril al drie weken kwijt ben.

Nou ja, tijd voor een ijsje (het leven is zo slecht).