Clueless Claude 356/365

Precies waar ik gisteren al bang voor was, onder het dikke pak sneeuw ligt ijs! En door die leuke oefeningen van ons (dank u wel, o Claude *puur sarcasme*)  creëren we het ijs zelf ook nog voor een flink gedeelte. We moeten namelijk constant ‘side-slippen’ wat voornamelijk inhoudt dat we zijwaarts van de berg afschuiven in plaats van gewoon fatsoenlijk bochtjes draaien. En de ‘geliefde’ skileraar (Claude dus) is een groot fan van ‘off piste’.

De mist is gelukkig wel opgetrokken want we (twee lesgenoten, George en Natalie, en ik) kregen het voor elkaar gisteren Claude kwijt te raken. Hoewel dat voelde als het beste moment van de hele les stonden we wel in dichte mist bovenop een berg zonder dat we echt wisten waar we heen gingen. We wisten alleen dat er op een gegeven moment een splitsing zou komen waarbij we op moesten passen want hoewel beide pistes blauw waren lag één ervan vol in de wind en was die veranderd in een soort verticale ijsbaan. ‘Clueless Claude’ (zoals Natalie’s vader hem zo geniaal noemde (er zitten alleen maar Britten in mijn les)) had nog niet eens door dat we verdwenen waren.

Clueless Claude leek ook niet door te hebben dat van de piste af gaan op je tweede dag misschien niet het beste idee van de eeuw was… Volgens mij is de man 180 jaar oud en hij is duidelijk opgegroeid op de berg maar hij maakt ‘hem kwijtraken’ wel heel erg makkelijk zo. En m’n kont doet pijn van het vallen…

Mist, sneeuw, en ik op een piste... 355/365

Hmm… kennelijk ben ik mijn paar reservelenzen toch vergeten thuis… Ik ook en mijn grote mond. Nou ja, ik hoop maar dat ik ze niet nodig ga hebben. En die groene bomen waar ik gisteren zo over zeurde… die zijn nu wit, en verstopt..in een wolk.

Ja, een wolk. Een hele dikke grijze om precies te zijn, die al sinds gisternacht over de bergen hangt en niet van plan lijkt om snel te verdwijnen. Om heel eerlijk te zijn maakt het hele ding me een beetje nerveus en ben ik wel blij dat ik toch besloten heb te gaan skiën. Hoewel… dan heb ik twee benen die ik kan breken, of ski’s die denken dat ik de split kan (terwijl dat helaas niet zo is…).

Ooh, het sneeuwt ook als sinds vannacht dus er ligt een heerlijk dik pak sneeuw maar door de mist zie je dus geen klap en weet je niet of er een kuil, een hobbel, of een stuk ijs voor je ligt. Joepie…

Mist 260/365

De laatste paar dagen is het nogal mistig in Nederland. En nogal, is nogal een understatement… Terwijl ik naar het station fietste hing de mist tussen de bomen en struiken. Als hongerige wolven slopen deze mistflarden langzaam over het water en werden ze steeds dikker. Zelfs de zon kon er niks tegen doen, naarmate de dag verder vorderde werd de mist alleen maar dikker. Verkeerssituaties werden er gevaarlijk door en de temperatuur daalde.

Het had ook wel een dramatisch effect, die avond ging namelijk Harry Potter 7: deel 1 in de bioscoop. De mist zorgde voor een spookachtige aanblik van alles in de stad en in en rond het water, geen betere manier om een ‘mood’ te creëren voor een HP film, lijkt me.