Carbutt... 361/365

Mne… ik hou niet van lange autoritten, ik krijg er een houten kont van. De rit die normaal 11 uur duurt duurde dankzij een aantal files en een aantal stops meer dan 14 uur! Onderweg hebben we wel Mister Platypus the car comrade (spreek uit: miester platiepoes, thi caar comraate (alex en ik waren een beetje verveeld)) opgepikt. Dat is een ontzettend blauwe en groene versie van een vogelbekdier in knuffelvorm en hij is leuk (dit bewijst maar hoe slecht lange autoritten zijn voor je hersens…)!

Ik nie willen... 360/365

Vandaag is het de laatste dag, en het bevalt me niks. De zon was weer geweldig vandaag, Alex heeft dit keer gelukkig geen zonnesteek gekregen. Hoewel ik er vannacht weinig van zou merken want hij slaapt inmiddels op de bank omdat het matras nog steeds buiten staat. Maar met een koortsachtig aapje in de auto zitten klinkt ook weinig ideaal.

Ik wil niet weg hier!! Ik ben dol op de bergen. Vandaag stonden we op de top van de piste en ik keek tussen allemaal witte bergen en over bruine valleien en groene bomen (ja, het is weer aan het dooien, de sneeuw voelt weer als stroop en het gras steekt er tussen uit). Ik vond het prachtig. Als ik ooit heel veel geld heb koop ik een huisje in de bergen, voor vakantie of als ik geen zin meer heb ik mensen om me heen. Want dat heb ik de laatste twee dagen in het appartement wel gemerkt zeg. Er komt amper frisse lucht binnen en ik word ’s ochtends zo oververhit wakker en met zo weinig zuurstof dat ik steevast hoofdpijn heb en de irritantste personen op aarde dan mijn eigen familieleden zijn. Nee, ik ben niet te genieten als ik een ochtendhumeur heb en een aanrader is dan meestal om uit mijn buurt te blijven en me vooral niet aan te raken tot ik frisse lucht heb gehad en een flinke bak koffie (of warme chocola, dat werkt ook). Ik heb wel nog een boom een afscheidsknuffel gegeven, maar dat ging iets minder vrijwillig dan het zo klinkt. Ik wilde namelijk een foto maken en was ondertussen rustig aan het skiën, en toen ik mijn telefoon net weer veilig achter de rits van mijn jaszak had stond er ineens een boom. Een boom van wel een halve meter, en toch was hij sterker dan ik. Ik weet niet of dat iets over mij zegt of over de boom…

Goeiemorgen... 359/365

Uch… Alex is niet beter geworden. Sterker nog, ik werd vannacht om 2 uur wakker door het heerlijke geluid van iemand die aan het overgeven was in het bed boven mij, gezien we een stapelbed delen en hij boven ligt. Jummie…

Hij heeft gisteren inderdaad een zonnesteek opgelopen en het gevolg daarvan staat nu buiten. Dat was Mardou haar enige oplossing namelijk, het ondergespuugde matras gewoon buiten zetten. Ach, het zorgde er wel voor dat de stank snel weer verdwenen was. Vanwege Alex’ koorts vanochtend zijn mijn oma en ik het dorp in geweest om een kip te kopen (we eten vanavond kip) en zijn we deze ene ochtend even niet gaan skiën. Mijn schenen zijn Alex dankbaar want volgens mij heb ik er één gekneust.

Ooh het leukste heb ik nog niet eens vertelt. Ik ben een ei… Waarom ben ik een ei vraag je?? Omdat ik zo ontzettend geniaal ben geweest mijn eigen skischoenen mee te nemen… Één van elk paar om precies te zijn… en mijn grootste voet zit in de kleinste schoen. Ja ja, de linkerschoen is maat 35 en de rechterschoen is maat 36. Ik zweerde thuis dat ik dezelfde schoenen in mijn handen had, maar in mijn verdediging: beide paren zien er exact hetzelfde uit!! Maar het verklaarde wel waarom mijn linkerschoen in beide ski’s paste en mijn rechter in geen van beide (en nu, na een aanpassing van één ski slechts in één van de twee ski’s).

Mijn linkervoet wil een nieuwe eigenaar ben ik bang…

Halfpipe!! 358/365

Vandaag was… AWESOME!! Zoals mijn broertje dan zou zeggen. Laat de titel je niet misleiden, ik ben geen halfpipe ingegaan om trucs te doen. Maar we zijn wel door Clueless Claude (vandaag iets minder clueless dan gewoonlijk) een natuurlijke halfpipe in geleid. En het was zo geweldig, we zijn vandaag amper op pistes geweest maar niet zoals zondag waren het nu brede en leuke stukken die we buiten de pistes deden. Zoals natuurlijke halfpipes dus.

Helaas had ik ook voor vandaag niet de juiste skipas en mij overal binnen smokkelen was een stuk lastiger in dit gedeelte van Frankrijk. Kennelijk heeft Clueless Claude in Zwitserland nog wel vriendjes, maar in Chatel (Frankrijk) een stuk minder. Buik tegen rug met een lesgenoot moest ik elke keer door de poortjes en de man bij de lift mocht dat niet zien dus we moesten steeds hopen op drukke momenten bij de lift. Het is allemaal goed gegaan maar ik voelde me een beetje als een illegale immigrant, Natalie voelde zich als de legale smokkelaar (nadeel voor haar: justitie veroordeelt de legale smokkelaar altijd, de illegale immigrant wordt teruggestuurd, en ik moest toch weer terug naar Avoriaz uiteindelijk). Nu weet ik hoe een partycrasher zich voelt als ‘ie binnen wordt gesmokkeld.

ZON!!! 357/365

Vandaag was geweldig!! Geen wolken, goede sneeuw en flink wat wind (dat was wat minder). De perfecte dag voor skiën en verbranden. En een zonnesteek oplopen in Alex’ geval. Hoe hij dat heeft gedaan weet ik niet helemaal zeker maar hij loopt nu door het appartement als een soort dode pinguïn, of een zombie pinguïn gezien hij nog loopt.

Vandaag was echter ook de dag dat Clueless Claude bedacht dat het leuk zou zijn om naar een ander skigebied te gaan, waar ik dus geen skipas voor had. Vastzitten in Zwitserland stond niet echt op mijn prioriteitenlijstje voor de vakantie maar oke. Geen zorgen hoor, Clueless Claude is 180 en kent iedereen dus mocht ik steeds langs de poortjes sneaken.

Nu maar hopen dat Alex snel weer levend wordt…

Clueless Claude 356/365

Precies waar ik gisteren al bang voor was, onder het dikke pak sneeuw ligt ijs! En door die leuke oefeningen van ons (dank u wel, o Claude *puur sarcasme*)  creëren we het ijs zelf ook nog voor een flink gedeelte. We moeten namelijk constant ‘side-slippen’ wat voornamelijk inhoudt dat we zijwaarts van de berg afschuiven in plaats van gewoon fatsoenlijk bochtjes draaien. En de ‘geliefde’ skileraar (Claude dus) is een groot fan van ‘off piste’.

De mist is gelukkig wel opgetrokken want we (twee lesgenoten, George en Natalie, en ik) kregen het voor elkaar gisteren Claude kwijt te raken. Hoewel dat voelde als het beste moment van de hele les stonden we wel in dichte mist bovenop een berg zonder dat we echt wisten waar we heen gingen. We wisten alleen dat er op een gegeven moment een splitsing zou komen waarbij we op moesten passen want hoewel beide pistes blauw waren lag één ervan vol in de wind en was die veranderd in een soort verticale ijsbaan. ‘Clueless Claude’ (zoals Natalie’s vader hem zo geniaal noemde (er zitten alleen maar Britten in mijn les)) had nog niet eens door dat we verdwenen waren.

Clueless Claude leek ook niet door te hebben dat van de piste af gaan op je tweede dag misschien niet het beste idee van de eeuw was… Volgens mij is de man 180 jaar oud en hij is duidelijk opgegroeid op de berg maar hij maakt ‘hem kwijtraken’ wel heel erg makkelijk zo. En m’n kont doet pijn van het vallen…

Mist, sneeuw, en ik op een piste... 355/365

Hmm… kennelijk ben ik mijn paar reservelenzen toch vergeten thuis… Ik ook en mijn grote mond. Nou ja, ik hoop maar dat ik ze niet nodig ga hebben. En die groene bomen waar ik gisteren zo over zeurde… die zijn nu wit, en verstopt..in een wolk.

Ja, een wolk. Een hele dikke grijze om precies te zijn, die al sinds gisternacht over de bergen hangt en niet van plan lijkt om snel te verdwijnen. Om heel eerlijk te zijn maakt het hele ding me een beetje nerveus en ben ik wel blij dat ik toch besloten heb te gaan skiën. Hoewel… dan heb ik twee benen die ik kan breken, of ski’s die denken dat ik de split kan (terwijl dat helaas niet zo is…).

Ooh, het sneeuwt ook als sinds vannacht dus er ligt een heerlijk dik pak sneeuw maar door de mist zie je dus geen klap en weet je niet of er een kuil, een hobbel, of een stuk ijs voor je ligt. Joepie…

Groen... 354/365

Eh… wat is dit?? Ik zit in een auto, en rijd door de Franse Alpen. Waar dus in de omringende meters geen vlokje sneeuw te bekennen is maar wel groene bomen en zeer brutale paardenbloemen (they’re mocking me…). Ik wil sneeuw!! Tenzij iemand een manier weet om op gras te skiën want dan vind ik dat ook wel weer best.

En er ligt ook niet genoeg zand voor sandboarding, wat me ook wel weer enorm cool zou lijken. Maar ja. Ik wil sneeuw!!!

Vertrekken 353/365

Het voordeel van op vrijdagmiddag vertrekken voor een autorit van elf uur is voor mij dat Alex nog tot 12:00 uur school heeft en ik dus niet krankzinnig vroeg hoef op te staan om te vertrekken. Daarentegen kwamen mijn opa en oma ietsjes eerder dan ik had verwacht… gevolg is dat ik me toch moest haasten. Nu ben ik het type dat in tien minuten een koffer kan inpakken met de instelling ‘alles wat ik vergeten ben zal wel niet belangrijk zijn!’ Zo gebeurde het me dus een keer dat mijn lenzen nog thuis lagen… Niet omdat ik ze vergeten was in te pakken, maar omdat ik vergeten was de tas mee te nemen waar mijn lenzen in zaten. En gezien ik praktisch stekeblind ben zonder ze was dat toch niet zo handig…

Toen ben ik naar een Pearl op Vlieland gegaan die mijn lenzen gelukkig nog op voorraad had voor dat ene weekendje, een jaar later gebeurde het me dat mijn ene lens kapot ging en ik geen reserve bij me had. Toen zaten we echter in Zuid-Frankrijk en had de opticien gelukkig nog een exemplaar van de lens die ik nodig had maar hij was wel al een half jaar over de houdbaarheidsdatum heen. Ik heb hem maar meegenomen (hij was gratis vanwege de houdbaarheid) want we waren aan het skiën en om nou met -5 zonder lenzen de berg af te gaan, dat lijkt zelfs mij extreem onverstandig…

Maar vandaag heb ik nog wel opgelet of alles dat ik echt nodig heb daadwerkelijk in mijn tas zit, ik heb zelfs mijn bril ingepakt en iedereen die me een beetje kent weet hoe erg ik dat ding haat…

Alex' verjaardag 302/365

Vandaag is mijn liefhebbende broertje jarig. Vijftien is hij geworden. En speciaal voor zijn verjaardag martelt mijn moeder zichzelf door met ons (het neefje, nichtje, opa en oma mogen ook nog mee) naar Snowworld te gaan, het is een voorproefje voor de skivakantie in februari. Voor mij is het een test: krijg ik in deze hal koude voeten tijdens het snowboarden, dan moet ik in februari gaan skiën.

Snowworld in de kerstvakantie, wat bezielde ons?! Binnen is het een waar gekkenhuis van een wirwar van zeurende kleine kinderen, te dikke volwassenen en jongeren in stoere snowboardkleding die verveeld tegen de muur hangen. Op een baan waar iedereen kriskras OVER elkaar heen gaat, puur omdat de helft nog nooit echt geskied heeft, vinden ondertussen ook nog drie ski- en drie snowboardklassen per uur tegelijkertijd plaats. Wat zorgt voor een lichte overbevolking.

Sneeuw die in broeken eindigt, veel onervaren kinderen op een piste die niet gemaakt is voor ‘in-één-keer-recht-naar-beneden-terwijl-je-remt-omdat-je-geen-bochten-kan-maken”, en veel te streberige ouders. Ineens weet je weer waarom je hier nooit heen wilde.

De verjaardag was wel een succes, en daar gaat het om. Happy birthday little brother!!