Herinner je je nog die dagen waarop je door je ouders van het ene museum naar het andere werd gesleept? Deel van je opvoeding, noemden ze dat. En dan moest je later weer op school naar artistieke meesterwerken als de films van Kafka kijken, en literaire meesterwerken lezen. Maar als je dan een keertje naar een concert wilde mocht je niet want het was gevaarlijk, of ze vonden het geldverspilling, of tijdverspilling. Er lijkt altijd een soort algemeen geaccepteerd beeld te zijn van wat cultureel en kunstzinnig is en wat niet. Videokunst zoals de video’s van Nina Yuen en van het evenement Upload Cinema worden door vele gezien als iets grappigs en een leuke uitspatting, maar het is geen kunst. Graffiti wordt gezien als barbaars en vandalisme, en veel controversiële kunst van jonge kunstenaars wordt afgedaan als prutswerk en er wordt gezegd dat ze nog veel te leren hebben.
Is kunst niet dat, waar de kijker iets bij voelt? Zijn concerten van populaire bands niet net zo cultureel als de schilderijen van Rembrandt? En video’s op Youtube, dat zijn toch net zulke artistieke uitspattingen als de boeken van Harry Mulisch? Velen zullen zeggen van niet, Youtube en concerten zijn volksvermaak, Mulisch en Rembrandt zijn cultureel erfgoed. Dat kan best wezen, maar cultuur verandert, mensen veranderen. Elke generatie maakt de kunst die we kennen en hebben geaccepteerd veranderingen door. Deze veranderingen moeten langzaam maar zeker geaccepteerd, en niet weggeduwd worden. Hiphop is inmiddels net zo cultureel als de klassieke symfonieën van Beethoven en Mozart. Ze zijn door deze generatie omarmd en meegenomen, net zoals de volgende generatie weer met een nieuw soort muziek in de oren rondloopt. Bij schilderijen, beeldhouwwerken en films gaat het net zo. Cultuur wordt gevormd door het dagelijks leven, door en voor de mensen, maar ook door de ontwikkelingen van de techniek en het ontstaan van nieuwe techniek zoals internet, film, synthesizers en dergelijke. Zolang de mens verandert, verandert de cultuur en dus de kunst. Vasthouden aan vastgeroeste ideeën dat enkel klassieke muziek, en grote namen echte kunst produceren is een wanhopige poging terug te keren naar een verleden dat is vergaan. Dus oude sokken, laat jullie culture generatie los en open de armen voor de volgende generatie!
Posts tonen met het label oriëntatieweek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label oriëntatieweek. Alle posts tonen
zondag 6 februari 2011
Hoofdredacteur 330/365
Oké, ik ben dus de hoofdredacteur. Dat kan nog interessant worden. Ghehehe…
Vandaag een serieuzere redactievergadering, over welke artikelen er waren bedacht voor welke rubrieken. En dan moet je als hoofdredacteur een aantal knopen doorhakken en vragen stellen. Misschien ben ik hier te lief voor, want volgens mij sta ik uiteindelijk veel te veel toe van mensen en ben ik langs niet streng genoeg als het om het aantal woorden en dergelijke gaat…
Vandaag een serieuzere redactievergadering, over welke artikelen er waren bedacht voor welke rubrieken. En dan moet je als hoofdredacteur een aantal knopen doorhakken en vragen stellen. Misschien ben ik hier te lief voor, want volgens mij sta ik uiteindelijk veel te veel toe van mensen en ben ik langs niet streng genoeg als het om het aantal woorden en dergelijke gaat…
dinsdag 9 november 2010
Oriëntatieweek, het einde 247/365
Vandaag was de laatste dag van de oriëntatie. Een stressvolle maar verder fijne dag.
Eerste prioriteit: het tijdschrift afkrijgen.
En dat bleek meer werk dan ik had verwacht. Uiteindelijk is het ons net op tijd gelukt en zitten we braaf te wachten tot het onze beurt is om het tijdschrift USAday te presenteren. We zijn wel wat nerveus maar het zal wel lukken.
Terwijl één groepsgenoot ons tijdschrift nog even in de goede volgorde in elkaar zet, houden wij (de overige vier) de presentatie. Vanaf nu kunnen we alleen maar afwachten op het cijfer.
Eerste prioriteit: het tijdschrift afkrijgen.
En dat bleek meer werk dan ik had verwacht. Uiteindelijk is het ons net op tijd gelukt en zitten we braaf te wachten tot het onze beurt is om het tijdschrift USAday te presenteren. We zijn wel wat nerveus maar het zal wel lukken.
Terwijl één groepsgenoot ons tijdschrift nog even in de goede volgorde in elkaar zet, houden wij (de overige vier) de presentatie. Vanaf nu kunnen we alleen maar afwachten op het cijfer.
Oriëntatieweek dag 4 246/365
Vandaag is het de vierde dag van de oriëntatie en met een flinke dosis stress voor de boeg vanwege de deadline morgen geen blog!
‘‘Amerika is niet nalatig maar realistisch’’ 244/365
Amerika wordt nalatig gedrag verweten bij de ramp in Pakistan, de steun die ge¬boden wordt zou enkel op militair gebied zijn en dat is iets waar de bevolking van de getroffen gebieden nauwelijks op zit te wachten. Daarnaast hebben ze in ver¬houding maar weinig geld naar Haïti ges-tuurd maar wel een troepenmacht om de orde te herstellen. Een troepenmacht die na enkele weken alweer teruggetrokken werd.
Tekst: Linda Leestemaker
Volgens Amerikanist Frans Verhagen valt Amerika niks te verwijten als het gaat om de hulpverlen-ing jegens andere landen. De houding van de VS is niet terughoudend, en hoewel de Amerikaanse overheid minder geld doneerde dan andere landen steunen ze landen door vliegtuigen en boten te sturen. Ook manschappen en voedsel¬hulp worden ingezet, vaak bewaakt met behulp van het leger zodat de verdeling zo eerlijk mogelijk is. Met deze methode wordt voorkomen dat het geld voor hulp in de zaken van corrupte politici verdwijnt. In Haïti werd Amerika verweten dat ze de gestuurde militairen, die daar waren om de orde te herstellen, te snel hebben terug getrokken. “Als Amerika troepen stuurt geeft dat altijd prob¬lemen omdat de VS dan verweten wordt dat ze er een ‘nieuw-Amerika’ van willen maken”, aldus Verhagen.
Rampgebieden
Haïti en Pakistan worden door de Verenigde Staten zoveel gesteund als kan, maar in Haïti is dit een moeizaam proces en dat is niet omdat de VS te weinig aanbiedt. “Haïti is altijd al een gede-sorganiseerd land geweest. Dat er een jaar na de ramp nog ruim anderhalf miljoen mensen in tenten leven ligt meer aan de Haïti zelf, dan aan de hulpverlening. Ook Nederlandse hulpverleners zeggen dat het bijna onmogelijk is de mensen volledig te helpen, of om ze zelfs maar te bereiken.” Dat de hulpver¬lening in Pakistan pas zo laat kwam, komt volgens Verhagen doordat er geen sprake is van grootscha¬lige communicatie tussen de getroffen gebieden, de Pakistaanse overheid en de rest van de wereld.
Dat Pakistan een islamitisch land is heeft er niks mee te maken. “Pakistan is een belangrijke bond-genoot in de strijd tegen het terrorisme, en het is een land met een zekere vorm van democratie. Dat het islamitisch is interesseert de VS niet.”
Eigenbelang
Verhagen zegt er wel bij dat Amerika bij het bieden van hulp wel aan het eigenbelang denkt. “Amerika is een realistisch en opportunistisch land. Ze had¬den na de aanslagen op 9/11 ook weer terug kun¬nen gaan naar het isolationisme, waar de Tea-Par¬ty voor pleit, maar dat deden ze niet want het zou hen niks opleveren.” Als Amerika aan iemand hulp verleent wordt daar dus iets voor terugverwacht. Het buitenland en de hulpbehoevende landen zijn sinds de komst van Obama toegeeflijker geworden wat betreft het leveren van wederdiensten. Volgens Verhagen is de houding tegenover Ameri¬ka versoepeld en vriendelijker geworden omdat men meer vertrouwen heeft in Obama, zelfs de Arabische wereld. “Het gaat hier puur om het vertrouwen in één man, Obama, want aan het algemene buitenlandbeleid kan een president eigenlijk weinig veranderen.” Hulp wordt dus niet meer principieel geweigerd door landen in de Arabische wereld en de (oud)communistische landen omdat er iets tegenover moet staan. “Van Pakistan verwacht de VS dat het helpt in de strijd tegen het terrorisme. Tijdens de ambtstermijn van George W. Bush weigerde Pakistan, en de rest van de Arabische wereld, dit soort hulp structureel. Bij Obama gebeurt dit niet en wordt hulp wel geac¬cepteerd, en soms zelfs gevraagd.”
Tekst: Linda Leestemaker
Volgens Amerikanist Frans Verhagen valt Amerika niks te verwijten als het gaat om de hulpverlen-ing jegens andere landen. De houding van de VS is niet terughoudend, en hoewel de Amerikaanse overheid minder geld doneerde dan andere landen steunen ze landen door vliegtuigen en boten te sturen. Ook manschappen en voedsel¬hulp worden ingezet, vaak bewaakt met behulp van het leger zodat de verdeling zo eerlijk mogelijk is. Met deze methode wordt voorkomen dat het geld voor hulp in de zaken van corrupte politici verdwijnt. In Haïti werd Amerika verweten dat ze de gestuurde militairen, die daar waren om de orde te herstellen, te snel hebben terug getrokken. “Als Amerika troepen stuurt geeft dat altijd prob¬lemen omdat de VS dan verweten wordt dat ze er een ‘nieuw-Amerika’ van willen maken”, aldus Verhagen.
Rampgebieden
Haïti en Pakistan worden door de Verenigde Staten zoveel gesteund als kan, maar in Haïti is dit een moeizaam proces en dat is niet omdat de VS te weinig aanbiedt. “Haïti is altijd al een gede-sorganiseerd land geweest. Dat er een jaar na de ramp nog ruim anderhalf miljoen mensen in tenten leven ligt meer aan de Haïti zelf, dan aan de hulpverlening. Ook Nederlandse hulpverleners zeggen dat het bijna onmogelijk is de mensen volledig te helpen, of om ze zelfs maar te bereiken.” Dat de hulpver¬lening in Pakistan pas zo laat kwam, komt volgens Verhagen doordat er geen sprake is van grootscha¬lige communicatie tussen de getroffen gebieden, de Pakistaanse overheid en de rest van de wereld.
Dat Pakistan een islamitisch land is heeft er niks mee te maken. “Pakistan is een belangrijke bond-genoot in de strijd tegen het terrorisme, en het is een land met een zekere vorm van democratie. Dat het islamitisch is interesseert de VS niet.”
Eigenbelang
Verhagen zegt er wel bij dat Amerika bij het bieden van hulp wel aan het eigenbelang denkt. “Amerika is een realistisch en opportunistisch land. Ze had¬den na de aanslagen op 9/11 ook weer terug kun¬nen gaan naar het isolationisme, waar de Tea-Par¬ty voor pleit, maar dat deden ze niet want het zou hen niks opleveren.” Als Amerika aan iemand hulp verleent wordt daar dus iets voor terugverwacht. Het buitenland en de hulpbehoevende landen zijn sinds de komst van Obama toegeeflijker geworden wat betreft het leveren van wederdiensten. Volgens Verhagen is de houding tegenover Ameri¬ka versoepeld en vriendelijker geworden omdat men meer vertrouwen heeft in Obama, zelfs de Arabische wereld. “Het gaat hier puur om het vertrouwen in één man, Obama, want aan het algemene buitenlandbeleid kan een president eigenlijk weinig veranderen.” Hulp wordt dus niet meer principieel geweigerd door landen in de Arabische wereld en de (oud)communistische landen omdat er iets tegenover moet staan. “Van Pakistan verwacht de VS dat het helpt in de strijd tegen het terrorisme. Tijdens de ambtstermijn van George W. Bush weigerde Pakistan, en de rest van de Arabische wereld, dit soort hulp structureel. Bij Obama gebeurt dit niet en wordt hulp wel geac¬cepteerd, en soms zelfs gevraagd.”
Oriëntatieweek dag 1 243/365
Vandaag de eerste dag van de oriëntatieweek. De start van vandaag maakte het vroege opstaan helemaal goed.
Er was door het FBO (de o-zo-‘geliefde’ organisator binnen de school) tegen de leraar gezegd dat hij twintig leerlingen zou krijgen, en vanochtend kreeg hij ineens een lijst met 48 deelnemers op zijn bureau. Dat was even schrikken, want het gereserveerde lokaal was veel te klein voor zoveel leerlingen. We konden er wel allemaal de humor van inzien, ook de leraar (gelukkig).
Het FBO wist niet echt hoe ze met de situatie om moest gaan dus werden we uiteindelijk overgeplaatst naar een ander lokaal. mijn leraar bekende later dat hij ons liever had opgesplitst en een andere groep een andere leraar had gekregen, maar helaas pindakaas.
De opdracht voor deze week: maak een tijdschrift over een aspect van het Amerikaanse buitenlandbeleid. Mijn groepje heeft als onderwerp de bijdrage van Amerika bij rampen als in Haïti en Pakistan. Ik moet als bijdrage een interview houden en een column schrijven. Leuk!! (dat was serieus)
Ooh, en dat antropologie tentamen heb ik gewoon even lekker gehaald!!
Er was door het FBO (de o-zo-‘geliefde’ organisator binnen de school) tegen de leraar gezegd dat hij twintig leerlingen zou krijgen, en vanochtend kreeg hij ineens een lijst met 48 deelnemers op zijn bureau. Dat was even schrikken, want het gereserveerde lokaal was veel te klein voor zoveel leerlingen. We konden er wel allemaal de humor van inzien, ook de leraar (gelukkig).
Het FBO wist niet echt hoe ze met de situatie om moest gaan dus werden we uiteindelijk overgeplaatst naar een ander lokaal. mijn leraar bekende later dat hij ons liever had opgesplitst en een andere groep een andere leraar had gekregen, maar helaas pindakaas.
De opdracht voor deze week: maak een tijdschrift over een aspect van het Amerikaanse buitenlandbeleid. Mijn groepje heeft als onderwerp de bijdrage van Amerika bij rampen als in Haïti en Pakistan. Ik moet als bijdrage een interview houden en een column schrijven. Leuk!! (dat was serieus)
Ooh, en dat antropologie tentamen heb ik gewoon even lekker gehaald!!
Abonneren op:
Posts (Atom)