Er Op Uit

Een korte toelichting bij de laatste lading berichten. Bij al deze berichten is onderaan de tag EOU te zien, als je deze aanklikt krijg je de berichten in de juiste volgorde te zien. EOU staat voor Er Op Uit, de laatste productie die ik dit schooljaar heb gemaakt. Dit was een samengestelde productie van 1300 woorden met 2 kaders (Projecten ... + Verkeerde fokprogramma's), een grafiek (Bedreigde soorten...), een interview (WWF:...) en een sfeerverhaal+interview (Dierenpark Amersfoort...). De artikelen staan in dezelfde volgorde als ik de pagina had opgemaakt bij het vak Deadline, maar ik kan geen InDesign bestanden uploaden vandaar dat ze hier los van elkaar gepubliceerd zijn.


Klik dus op de EOU tag en lees gewoon van onder naar boven, dan komt het allemaal wel goed. Ik hoop dat jullie het interessant vinden, want anders stuur ik mijn nieuwe vriend op jullie af (zie deze foto!)!!

FOTO: Linda Leestemaker

Oriëntatieweek dag 4 246/365

Vandaag is het de vierde dag van de oriëntatie en met een flinke dosis stress voor de boeg vanwege de deadline morgen geen blog!

Redactie Deadline 198/365

Later dit jaar krijg ik het vak Deadline, vrienden van me hebben het dit semester al.

Als ik de redactie inloop, om een vriend even gedag te zeggen, hoor ik het geratel van toetsenborden en zie ik hoe mensen toch een bril opzetten. Kennelijk hebben veel mensen een bril, maar hoeven ze die alleen te gebruiken als ze lang naar een computerscherm zitten te staren. Want dat is de essentie van het vak deadline: zoek je informatie en maak in één dag een volledige krant/uitzending en zorg dat je alles af hebt en hebt nagekeken in diezelfde dag. Het is een hectisch vak.

Persoonlijk lijkt het me wel interessant en leerzaam maar ik presteer dan ook het beste onder tijdsdruk. Maar andere mensen duidelijk niet. In mijn eigen klas zie ik het al gebeuren vlak voor het einde van een les waarin één artikel moet worden ingeleverd, steeds meer rookpauzes en als die niet snel genoeg kunnen worden genomen worden de rokers geïrriteerd en zenuwachtig. Maar bij Deadline is de gehele redactie onderverdeeld in kleinere redacties die wel vragen stellen aan elkaar en met elkaar overleggen maar verder zijn ze eigenlijk niet bij elkaar betrokken. Zo heb je de redacties Binnenland, Buitenland, Cultuur, Film, Reizen, etc. etc.. Ik kan eigenlijk niet wachten tot ik dit vak heb, helaas heb ik geen ‘krantenschrijfstijl’. Ik schrijf meer voor tijdschriften qua stijl. Reportages zijn mijn ding, geen saaie en droge stukjes. Eens kijken hoe ik me daar doorheen sla.

Zelfstudieweek 98/365

Vanaf vandaag is de ‘zelfstudieweek’ ingegaan. Dat betekent dat vanaf nu ik constant met mijn neus in de boeken zou moeten zitten.

Dat wordt een stuk moeilijker dan het klinkt, ik had namelijk gisteren een feest tot laat en daarna bleef Nina bij mij slapen dus vandaag kwam er al bijzonder weinig van leren. Morgen heb ik een concert en… nou ja, eigenlijk ken ik mezelf gewoon vrij goed en zal het wel weer last minute blokken worden.

Maar voor nu ga ik toch nog even mijn Media-Invloed doorlezen. Ciao!

Rush 93/365

AAAAAAAAAAAAARGH!!!

Zo, dat was even een ongezonde dosis stress (ja, er hadden meer A’s bij gekund). De laatste deadlines komen eraan en ik word er gek van! Ik moet twee achtergrondartikelen af hebben voor morgen, één ervan moet over anderhalf uur al af zijn. Ik denk dat mijn hersenen zo gaan ontploffen.

Voor Basis Research moet ik een achtergrondartikel over muziek&jongeren schrijven. Ik heb voor de stelling ‘Jongeren kopen nog steeds cd’s’ gekozen. Het is niet zo moeilijk om te schrijven maar het zou toch net iets makkelijker worden als die stomme cd-distributeurs eens zouden meewerken en mij de cijfers die ik nodig heb zouden sturen!!
Mijn andere artikel, voor Journalistiek Schrijven, gaat over het AMVJ Column Festival (zie column 88). Daar heb ik gelukkig nog wat extra tijd voor, die hoeft morgenochtend pas af te zijn.

Normaal gezien ben ik een enorme ‘deadlinevreter’. Want ik doe nu wel heel gestrest maar ik heb al eerder bewezen dat ik een flinke deadline nodig heb om iets goeds te kunnen schrijven. Dat zou namelijk ook verklaren waarom mijn practicums halverwege een blok artikelen van niks zijn en mijn laatste artikel ineens helemaal volgens de regels geschreven kan worden zonder dat ik me er dood aan erger. Ik ben vrij immuun voor stress, hoewel het hier anders zal klinken, het enige dat ik ervan krijg is enorme honger. Ik ga even de kantine plunderen, bye!

Tijd 91/365

Het is al vier uur en ik moet nog honderdduizend dingen voor school doen.

Maar terwijl je met je neus in de boeken zit, telefoonnummers opzoekt en verdere research uitvoert zie je allemaal kleine uitwegen. Je kamer is een bende dus ga je hem, wat je anders nooit zou doen, opruimen. Of je vindt dat er teveel kleren vies zijn dus je gaat een was draaien, en als je dan toch bezig bent kun je net zo goed eventjes de vaatwasser uitruimen.

Maar eigenlijk heb je hier helemaal geen tijd voor want je bent ook nog eens veel te laat opgestaan. Je had gewoon te weinig wilskracht om uit je bed te komen. Uitstellen is ook al geen optie meer want morgen heb je al vroeg school en daarna moet je oppassen om het kind van vrienden. Ja, je hebt jezelf weer eens lekker klemgezet hiermee.

En dit gebeurt me dus minstens drie keer per maand…

Column Festival 88/365

28 mei, 13:00 uur, ik ben verdwaald, het zal eens niet…

Oké, vandaag was het AMVJ Column Festival in Jongerenhuis Nowhere. Niet dat ik nou zo’n zin had om te gaan maar ik moest voor school. Ik heb maar acht van de 32 columns gehoord maar bij slechts twee ervan liepen de rillingen niet over mijn rug.

Zenuwen, slechte voorbereiding of chaotische teksten, alles kwam aan bod vandaag. Ik begrijp de zenuwen wel, het zin derdeklassers en het is de eerste (en velen gaven aan de laatste) keer dat ze iets voordragen dat ze zelf geschreven hebben dus ik vind het heel dapper van ze, zelf zou ik het misschien niet eens durven. Dus kritiek zou ik niet moeten hebben.
Maar ze waren slecht voorbereid, hadden hulp gekregen bij het schrijven van de columns maar niemand had ze voorbereid voor het voordagen. Op één deelnemer na wist niemand zichzelf een houding te geven of gebruik te maken van lichaamstaal, wat toch belangrijk is bij een voordracht.

Maar als iemand aantekeningen zit te maken valt hij/zij kennelijk op. Toen ik aan het einde wegfietste sprak ineens één van de juryleden me op straat aan om te vragen waarom ik zo verwoed had zitten schrijven. Kennelijk had tenminste één van de juryleden op de reacties van het publiek zitten letten tijdens de voordrachten.

Brandoefening 87/365

Je bent rustig aan het werken, dingen aan het bespreken, aan het stressen over een deadline van een extra opdracht, als ineens het brandalarm gaat. Iedereen het gebouw uit!!

Op de basisschool hadden we minstens twee keer per jaar een brandoefening. Één keer aangekondigd, en één keer onverwachts. We moesten altijd al onze spullen achterlaten in de klas maar kregen daarna altijd een extra lange pauze. Op de middelbare school heb ik het in vijf jaar tijd maar één keer hoeven doen. En eigenlijk was er maar heel weinig aan want uiteindelijk gingen we niet naar het verplichte verzamelpunt als er echt brand zou zijn. Dat vond de school ‘teveel moeite en teveel tijd kosten’. Bovendien ging het alarm zo vaak af dat we het meestal negeerden. Als er een keer echt brand was geweest waren we waarschijnlijk allemaal verbrand…

Vandaag hadden we het niet verwacht, zelfs onze lerares wist van niks en wilde daarom dat we zo snel mogelijk allemaal meededen. Ze was een klein beetje nerveus dat het echt zou zijn, alsof dat niet meteen zou worden omgeroepen. Het was wel grappig om een keer mee te maken, ik had me namelijk vorige week al een keer afgevraagd of ze op mijn opleiding aan brandoefeningen deden. Mijn moeder had me een tijdje geleden verteld dat toen ze op de universiteit waar zij zat (ze ging pas studeren op haar 40ste dus dat is nog niet zo heel lang geleden) een keer brandoefening hadden en ze later een preek kregen dat ze niet hadden meegedaan. Wat bleek? Het brandalarm was in die uithoek van het gebouw helemaal niet te horen. Lijkt me redelijk belangrijk om dat ook weer te weten als schoolleiding maar dat zal wel aan mij liggen… Toen we eindelijk weer naar binnen mochten, na twintig minuten buiten te hebben moeten wachten, rook er trouwens wel iets lichtelijk gefrituurd binnen. Maar dat kan ook mijn fantasie geweest zijn.

Ik vind brandoefening iets belangrijks om eens per jaar te doen, maar zouden ze volgende keer een zonnigere dag kunnen kiezen? Die twintig minuten buiten wachten waren namelijk nogal koud…

Analyse 85/365

‘Vroeger’ moest je voor dit vak een column schrijven, nu moet het zoiets zijn als een analyse.

Vanaf dag één heb ik er niet over gelogen. Politiek interesseert me niet! Geef mij maar een geschiedenis boek of een hersenkrakende puzzel of iets dergelijks, maar politiek, niet zo erg…

Vorig jaar besloten ze ineens het eindproduct van deze werkgroep te veranderen. Van een (politieke) column naar een nog veel saaiere analyse. Nu hoop ik dat u wel weet wat dat precies betekent en inhoud want ik heb dus geen flauw idee. En toch heb ik mijn analyse zonet naar mijn leraar opgestuurd. Bedacht in vier uur tijd, geheel veranderd en definitief geschreven in de laatste 25 minuten voor de deadline. Het is vragen om problemen maar zo ‘last-minute’ werk ik het beste.

En ik hou er gewoon van om het lot te tarten, vast geen gezonde hobby.

Deadline 73/365

Grrr…

Niet gevreesd, ik ben niet (heel) gevaarlijk hoor. Ik ben gewoon een beetje gestrest. Mijn lerares heeft namelijk een deadline voor een artikel over lerarentekort op zondag avond gesteld (aanstaande zondag) en ik moet eigenlijk naar een paar basisscholen voor mijn artikel.

Drie maal raden, ja inderdaad, de basisscholen zijn nog dicht en ik zit dus klem. Uch! Nu moet ik alles en iedereen gaan bellen en maar hopen dat ik de goede nummers heb en dat er iemand opneemt… Irritant!! Dat ga ik nu maar even doen.