Kapper 332/365

Het moment voor puur relaxen en mijn gedachten weg laten glijden, terwijl ik bij de kapper achterover ligt en mijn haar wordt gewassen ter voorbereiding om mijn kapsel eindelijk eens te laten veranderen. Het enige waar ik me zorgen over kan maken is of het water dat ik zo over mijn hoofd heen krijgt wel lekker warm is. Als de crèmespoeling rustig intrekt en ik gedwongen naar het plafond staar bedenk ik me wat ik nou eigenlijk met je nieuwe kapsel wilt. Dit is het laatste moment waarop ik nog kan zeggen dat ik het toch anders wil dan ik eerder zei, zodra de schaar er in wordt gezet valt er niks meer te veranderen en kan ik niet meer terug.

En dan gaat de schaar er in, ik staar in de spiegel. Langzaam zie ik lange blonde plukken naar beneden vallen. Deed ik hier echt wel verstandig aan? Het kostte me twee jaar om weer op deze lengte te komen! Terug gaan kan echter niet meer, daarvoor is het nu toch echt te laat. Zwijgend staar ik naar de persoon tegenover me. Donkere wallen onder de ogen tonen aan dat de nachtrust van de afgelopen drie dagen of niet al te lang, of niet al te best is geweest. Het hele gezicht zou wel een kleurtje kunnen gebruiken, bedenk ik me. Het gezicht dat naar me staart bevat niet alleen flinke wallen maar is ook nog eens bijna lijkbleek. Langzaam glijden er nog meer plukken haar over de kappersmantel naar beneden, waar ze stil op de grond blijven liggen. Ik neem een slok van mijn thee, die inmiddels bijna koud is want ik durf nooit te bewegen als iemand mijn haar aan het knippen is. Niet dat ik bang ben dat ze in mijn oren knippen of iets dergelijks, ik wil gewoon voorkomen dat het scheef wordt geknipt en daardoor te kort wordt.
Als het eindelijk klaar is duurt het föhnen nog meer dan een kwartier. Misschien had ik even moeten vermelden dat wat de kapster nu probeert nutteloos is. Mijn slag omdraaien zodat mijn haar stijl wordt of naar binnen krult is al meerdere malen eerder geprobeerd maar geen enkele keer goed gelukt. Mijn haar doet toch waar het zelf zin in heeft. Ik kijk opnieuw in de spiegel. Het gezicht dat ik zie wordt niet langer omlijst door lange lokken tot flink onder mijn schouders, dat lijzig en pluizig (en een beetje ‘dooie-otter-achtig’) naar beneden valt. Het ziet er gezond, wild en kort uit. Ik besluit dat ik zeker geen spijt heb van deze knipbeurt, maar als ik weer buiten loop bedenk ik dat het misschien toch nog wel iets korter had gemogen. Maar dan had ik nu weer zo’n koude nek gehad. Ik moet het dus in de zomer weer bij laten knippen, ach…

Kapsel 276/365

Om aan de sleur te ontkomen is de eerste gedachte van veel mensen om naar de kapper te gaan. Een nieuw kapsel, nieuwe garderobe en je bent helemaal klaar voor een nieuwe start. Zo’n nieuwe start kost je een rib uit je lijf maar dan heb je ook wel wat.

Nu is een nieuwe haarstijl niet zo makkelijk te kiezen, je blijft makkelijk bij ‘oud en vertrouwt’, of je valt in herhaling. Een nieuwe haarkleur is de grootste drempel voor veel mensen. Een verfbeurt bij de kapper is duur, maar wel verstandig. Zeker als het de eerste keer is dat je je haar verft. Veel kleurexperimenten lopen vreemd af omdat mensen het zelf thuis doen en de gebruiksaanwijzing niet goed lezen. Gevolg? Groen haar, oranje strepen, verf is niet goed/genoeg ingetrokken of zelfs kale plekken, pijnlijke hoofdhuid en ernstige haaruitval. Dus is het de investering wel waard.

Ik zit al een tijdje met mijn haar, dat inmiddels behoorlijk lang is voor mijn doen. Nu is het hartstikke blond dus kan ik makkelijk elke kleur die ik maar wil nemen. Toch weet ik niet echt wat ik ermee moet, en ik durf niet zelf te gaan experimenteren… Dan blijf ik maar nog even blond.

Handelsmerk 92/365

Elke leerling heeft het op een gegeven moment, iets dat hij/zij elke dag draagt of bij zich heeft. Een herkenningspunt of ‘handelsmerk’.

Een ‘handelsmerk’ zorgt ervoor dat medeleerlingen je ook herkennen als je met je rug naar ze toe staat, het neemt net even die laatste twijfel weg. Zo draagt één van mijn klasgenoten al sinds de eerste dag dezelfde bruin, suède jas, terwijl een ander altijd een sporttas bij zich heeft. Maar ook kapsels kunnen deze rol vervullen. Als je het hele jaar je haar op dezelfde manier laat knippen of styled, dan ben je daardoor ook herkenbaar. Ik heb ook zo’n klasgenoot.

Ikzelf schijn ook herkenbaar te zijn. Sinds dat één op mijn opleiding kom ik binnenlopen met een ooit knalrode, nu wat verbleekte koptelefoon op mijn hoofd terwijl er muziek mijn hoofd in wordt gepompt. De enige momenten dat ik hem niet op mijn hoofd heb zitten of om mijn nek heb hangen is als mijn haar zo onwillig is dat ik een hoedje op moet (mijn koptelefoon pas namelijk niet onder een hoedje).
Grote schok ontstaat altijd als je je handelsmerk ineens verandert. Je komt terug van vakantie met lang haar, je koopt ineens een andere jas of tas of je stapt ineens over van een koptelefoon naar oortjes.

Mijn koptelefoon gaat nu al bijna een jaar mee en begint langzaam te sterven. Eens kijken hoe herkenbaar ik ben als ik een witte versie koop.