Interview in niemandsland 197/365

Ik vertelde eerder al dat ik interviews moet afnemen voor school, de opdracht voor deze week was een interview met een boswachter (of boer).

Daarom zit ik nu in de bus naar Leusden. Voor iedereen met iets minder slechte topografische kennis als ik, Leusden ligt ten zuidoosten van Amersfoort. Hier heb ik afgesproken met Marinus van Doleweerd, Bijzonder Opsporings Ambtenaar (BOA) en parttime jachtopzichter in Leusden.

En Leusden ligt dus echt in niemandsland, zeker voor iemand uit Amsterdam (wat op wereldschaal ook niet al te groot is, maar dat zijn details). Nadat ik in Amersfoort uit de trein en in de bus stapte, voor een busritje van een kwartier, heb ik me tien minuten lang afgevraagd waar ik in hemelsnaam naar toe ging. Want na een minuut of vier was het enige dat ik nog zag weilanden, bomen en incidenteel een boerderij of een huis.
Na tien minuten zie ik aan mijn linkerkant nog steeds weilanden en bomen maar aan mijn rechterkant zijn er tenminste weer huizen.

Bij de bushalte word ik opgehaald door Van Doleweerd. Gelukkig maar…
Het interview loopt soepel terwijl we door het bos rijden, zelf woont hij ergens in het bos, ook al zo’n niemandsland. Als ik na drie en een half uur interviewen sta te wachten bij de bus valt me pas op hoever ik in de zogenaamde ‘Bible Belt’ ben beland. Mijn vintage spijkerbroek, spijkerjas en knalrode koptelefoon zijn brutaler dan wat elke (middelbare) scholier die langs me fietst waarschijnlijk in zijn/haar kledingkast heeft hangen. Je ziet zo dat ik een ‘outsider’ ben. Gelukkig is de buschauffeur goedgehumeurd en heeft hij een goed gevoel voor humor…

Oma vs. computer 196/365

Vandaag ben ik op weg naar mijn (andere) oma, ze heeft een computerprobleem.

Mijn oma is inmiddels tachtig en gaat dinsdag op vakantie naar Oekraïne, vanwege associaties met de Tweede Wereldoorlog heeft ze een hekel aan de Duitse taal. Zo erg zelfs dat ze een soort spoedcursus Oekraeens (of zo iets…) aan het doen is, alles om Duits te vermijden. En in Oost-Europa kom je verder met Duits dan met Engels. Dat merkte ik ook op mijn vakantie in Bratislava (Slowakije) en Boedapest en Siofok (Hongarije)

Mijn oma heeft echter bij die cursus ook geluidsbestanden om de uitspraak te oefenen. En hier komt het probleem opzetten, er komt geen geluid uit haar laptop. Dus kom ik even de perfecte kleindochter spelen om hem te maken. Nu is deze laptop al ruim twintig jaar bejaard (bij wijze van spreken) dus moeten we nogal lang wachten op…nou ja, alles
Het bleek heel simpel, de computer stond op dempen maar bleek ook zo oud te zijn dat er een hele goede koptelefoon nodig is om iets te horen, de laptop speakers zijn al op sterven na dood en eht geluid dat eruit komt op vol volume is te verwaarlozen.

Cadeautje voor kerstmis: een (goede) koptelefoon voor oma!

Handelsmerk 92/365

Elke leerling heeft het op een gegeven moment, iets dat hij/zij elke dag draagt of bij zich heeft. Een herkenningspunt of ‘handelsmerk’.

Een ‘handelsmerk’ zorgt ervoor dat medeleerlingen je ook herkennen als je met je rug naar ze toe staat, het neemt net even die laatste twijfel weg. Zo draagt één van mijn klasgenoten al sinds de eerste dag dezelfde bruin, suède jas, terwijl een ander altijd een sporttas bij zich heeft. Maar ook kapsels kunnen deze rol vervullen. Als je het hele jaar je haar op dezelfde manier laat knippen of styled, dan ben je daardoor ook herkenbaar. Ik heb ook zo’n klasgenoot.

Ikzelf schijn ook herkenbaar te zijn. Sinds dat één op mijn opleiding kom ik binnenlopen met een ooit knalrode, nu wat verbleekte koptelefoon op mijn hoofd terwijl er muziek mijn hoofd in wordt gepompt. De enige momenten dat ik hem niet op mijn hoofd heb zitten of om mijn nek heb hangen is als mijn haar zo onwillig is dat ik een hoedje op moet (mijn koptelefoon pas namelijk niet onder een hoedje).
Grote schok ontstaat altijd als je je handelsmerk ineens verandert. Je komt terug van vakantie met lang haar, je koopt ineens een andere jas of tas of je stapt ineens over van een koptelefoon naar oortjes.

Mijn koptelefoon gaat nu al bijna een jaar mee en begint langzaam te sterven. Eens kijken hoe herkenbaar ik ben als ik een witte versie koop.