9:30 Rustig stap ik de bus oud, de ijskoude buitenlucht weer in. Ik loop/glij over het busstation, dat bedekt is met een laag ijs en sneeuw. Mijn fiets staat er nog, dat is goed nieuws want die stond hier vannacht heel zielig alleen omdat ik een lift naar huis kreeg met de auto. Ik loop het Amstelstation binnen, waar het gelukkig een stuk warmer is. Die trein van 9:30 heb ik gemist, gelukkig kan ik die van 9:45 nog nemen en ben ik ook nog op tijd in Utrecht en op school.
“Dames en heren, wegens een stroomstoring op Utrecht Centraal is er op dit moment geen treinverkeer mogelijk van en naar Utrecht Centraal.”
Wat?! Dit had ik natuurlijk een keer moeten verwachten maar hier had ik me natuurlijk niet op voorbereid! Om 10:00 gaat er weer een trein, misschien. Wachten dan maar, het is nu 9:35. Ik neem plaats op een bankje op het perron, het is koud! Om 9:50 bel ik een klasgenoot, zij staat te wachten op Amsterdam Centraal en we besluiten na overleg te wachten tot 10:00, misschien rijdt die trein toch!
9:55. De trein naar Rotterdam is net langsgekomen, maar over die naar Utrecht heb ik nog niks gehoord.
“Door een stroomstoring is er op dit moment geen treinverkeer mogelijk van en naar Utrecht Centraal. Reizigers met bestemming Utrecht worden aangeraden via Rotterdam te reizen.”
Rotterdam?! Dat is zeker een uur om reizen! Ik loop weer naar de borden met de treinen, met ondertussen mijn klasgenoot weer aan de telefoon.
10:15 De stroomstoring is inmiddels verholpen maar alle gecancelde treinen komen niet meer in beweging. De eerste trein gaat weer om 11:15, dan zouden we om 12:00 op school zijn en nog maar een half uurtje les hebben. Bovendien moeten we dan nog een uur op een koud perron wachten. We besluiten onze leraar te mailen vanmiddag en gaan naar huis. Hier moet ik volgende keer een beter plan voor hebben besluit ik op weg naar huis.
Posts tonen met het label school. Alle posts tonen
Posts tonen met het label school. Alle posts tonen
maandag 20 december 2010
Verlangen 283/365
Vrijdagmiddag, de marteling… Nog maar een paar uur werken of naar school en dan beginnen die zalige twee dagen vrij waar je zo naar gesnakt hebt. De hele week beul je jezelf af om uit te leven naar het moment dat het vrijdagmiddag is, je in de trein/op de fiets/in de auto/naar buiten stapt en je weet: Nu hoef ik even niet meer!
Elk mens smacht elke vrijdag naar het moment dat het weekend begint, puur verlangen naar twee dagen voor jezelf, twee dagen bij slapen en nieuwe krachten op doen voor een nieuwe werk/schoolweek, twee dagen lekker sociaal zijn met vrienden en familie. Hoe je het weekend invult is niet interessant, wat wel interessant is, is elkaar lekker maken met verhalen over wat je in het weekend gaat doen. En iedereen doet het!
Wat ga jij dit weekend doen? Ik heb zaterdag afgesproken om met wat vrienden naar de film te gaan en zondag ga ik even bij m’n oma langs. Ooh hoe oud is je oma dan? Ja ze is inmiddels tachtig dus dan moet je toch af en toe langs hè? Ja ja, dat doe je toch wel als ze zo oud is hè, dan weet je niet meer hoe lang ze er is? Nee inderdaad, en wat ga jij dit weekend doen? …
Een standaard gesprekje over het komende weekend. Het maakt het verlangen naar je verdiende vrije dagen nog groter en dat is het helemaal waard. Nu is het slechts nog wachten, voor mij is het wachten tot mijn leraar eindelijk ophoudt met praten en wij ervandoor kunnen gaan. Maar waarom stopt hij nou niet, aaaaargh!!!
Elk mens smacht elke vrijdag naar het moment dat het weekend begint, puur verlangen naar twee dagen voor jezelf, twee dagen bij slapen en nieuwe krachten op doen voor een nieuwe werk/schoolweek, twee dagen lekker sociaal zijn met vrienden en familie. Hoe je het weekend invult is niet interessant, wat wel interessant is, is elkaar lekker maken met verhalen over wat je in het weekend gaat doen. En iedereen doet het!
Wat ga jij dit weekend doen? Ik heb zaterdag afgesproken om met wat vrienden naar de film te gaan en zondag ga ik even bij m’n oma langs. Ooh hoe oud is je oma dan? Ja ze is inmiddels tachtig dus dan moet je toch af en toe langs hè? Ja ja, dat doe je toch wel als ze zo oud is hè, dan weet je niet meer hoe lang ze er is? Nee inderdaad, en wat ga jij dit weekend doen? …
Een standaard gesprekje over het komende weekend. Het maakt het verlangen naar je verdiende vrije dagen nog groter en dat is het helemaal waard. Nu is het slechts nog wachten, voor mij is het wachten tot mijn leraar eindelijk ophoudt met praten en wij ervandoor kunnen gaan. Maar waarom stopt hij nou niet, aaaaargh!!!
zondag 10 oktober 2010
Series 220/365
Het grootste verschil binnen televisieseries is de kwaliteit, en dat hangt kennelijk nog altijd samen met geld.
Niet altijd, dat is ook weer waar, maar wel vaak. Hoewel er ook series zijn van grote kinderzenders die echt wel geld hebben en dan wordt er toch nog verschrikkelijk geacteerd. Iemand die bewusteloos ‘is’ maar wel armbewegingen en ondersteuning geeft als hij/zij wordt opgetild, lame. En goedkopere series waar je juist weer met verbazing naar zit te kijken vanwege de hoge kwaliteit in acteren.
Amerikaanse en Engelse series zijn meestal beter geacteerd dan andere, sorry het is gewoon vaak (niet altijd) zo. Hoewel ik het soms moeilijk vindt lang naar Engelsen te luisteren zonder in lachen uit te barsten, sommigen hebben zo’n bekakt accent (niet allemaal!). maar Amerikaanse/Engelse series hebben ook hun ‘downsides’. Zoals dat series (vaak kinderseries) zich meestal afspelen op locaties rond het huis, rond de school en op één andere locatie waar de hoofdrolspelers vaak zijn, en als ze dan eens iets anders doen ziet het er duidelijk naar uit dat dat niet vaak gedaan wordt, soms zelfs met knullig decor. En het is vaak meer van hetzelfde: series over jongeren op school, series over vampiers, ziekenhuisseries, real life soaps over jongeren, etc. etc..
Begrijp me niet verkeerd, ik kijk ook nog wel eens (een deel van) een serie en dan vind ik het ook geweldig, maar af en toe… sla ik een weekje over voor het echte leven.
P.S. Ik ben weer helemaal bij tot op de dag van vandaag (nou ja, gisteren gezien het 1:17 uur is op het moment) met mijn blog!!
Niet altijd, dat is ook weer waar, maar wel vaak. Hoewel er ook series zijn van grote kinderzenders die echt wel geld hebben en dan wordt er toch nog verschrikkelijk geacteerd. Iemand die bewusteloos ‘is’ maar wel armbewegingen en ondersteuning geeft als hij/zij wordt opgetild, lame. En goedkopere series waar je juist weer met verbazing naar zit te kijken vanwege de hoge kwaliteit in acteren.
Amerikaanse en Engelse series zijn meestal beter geacteerd dan andere, sorry het is gewoon vaak (niet altijd) zo. Hoewel ik het soms moeilijk vindt lang naar Engelsen te luisteren zonder in lachen uit te barsten, sommigen hebben zo’n bekakt accent (niet allemaal!). maar Amerikaanse/Engelse series hebben ook hun ‘downsides’. Zoals dat series (vaak kinderseries) zich meestal afspelen op locaties rond het huis, rond de school en op één andere locatie waar de hoofdrolspelers vaak zijn, en als ze dan eens iets anders doen ziet het er duidelijk naar uit dat dat niet vaak gedaan wordt, soms zelfs met knullig decor. En het is vaak meer van hetzelfde: series over jongeren op school, series over vampiers, ziekenhuisseries, real life soaps over jongeren, etc. etc..
Begrijp me niet verkeerd, ik kijk ook nog wel eens (een deel van) een serie en dan vind ik het ook geweldig, maar af en toe… sla ik een weekje over voor het echte leven.
P.S. Ik ben weer helemaal bij tot op de dag van vandaag (nou ja, gisteren gezien het 1:17 uur is op het moment) met mijn blog!!
woensdag 6 oktober 2010
Presentatie Recht 216/365
Vandaag zijn onze presentaties Recht. De bedoeling is dat we iedere een rechtzaak naspelen. Mijn groepje en ik hebben de zaak Lucia de B. en dan het gedeelte waarin ze wordt veroordeeld tot levenslang en TBS met dwangverpleging.
We gaan zitten, ik (de rechter) in het midden, de ‘Officier van Justitie, a.k.a. Martin’ rechts van me en de ‘advocaat, ook wel Manouk genoemd’ links van me. Het requisitoir (stuk, pleidooi, dinges) van de Officier doet me niks, ik volg simpelweg ons vastgestelde plan. Maar zodra het (lichtelijk ellenlange) pleidooi van de advocaat het einde nadert word ik steeds nerveuzer. Dan is het ineens mijn beurt, ik slik en begin. En daar gaat het al mis in de eerste zin, ik begin te hakkelen en herstel mezelf met moeite. Rustig probeer ik verder te gaan, het volume van mijn stem te dempen en mezelf forcerend rustig te blijven praten, want anders word ik volledig onverstaanbaar doordat ik stop met articuleren. Dan gaat het opnieuw mis, ik voel het bloed naar mijn gezicht stijgen en klap dicht. Als ik mezelf een beetje ken, en gelukkig doe ik dat, weet ik dat ik nu mijn ademhaling moet gaan forceren om rustig te blijven voor ik helemaal dicht sla. Ik wend mijn gezicht af achter mijn handen, sluit een seconde mijn ogen en haal twee keer adem. Dan begin ik opnieuw en dit keer lukt het, hoewel mijn hartslag is opgelopen naar een ruime 120 slagen per minuut en mijn hoofd een tomaatachtige kleur heeft.
Maar we zijn lang niet zo goed als de drie klasgenoten die een echte rechtszaak bijna perfect nadoen (nadat ze de leraar hebben overgehaald verdachte te spelen). inclusief toga’s en rare witte slabbetjes.
We gaan zitten, ik (de rechter) in het midden, de ‘Officier van Justitie, a.k.a. Martin’ rechts van me en de ‘advocaat, ook wel Manouk genoemd’ links van me. Het requisitoir (stuk, pleidooi, dinges) van de Officier doet me niks, ik volg simpelweg ons vastgestelde plan. Maar zodra het (lichtelijk ellenlange) pleidooi van de advocaat het einde nadert word ik steeds nerveuzer. Dan is het ineens mijn beurt, ik slik en begin. En daar gaat het al mis in de eerste zin, ik begin te hakkelen en herstel mezelf met moeite. Rustig probeer ik verder te gaan, het volume van mijn stem te dempen en mezelf forcerend rustig te blijven praten, want anders word ik volledig onverstaanbaar doordat ik stop met articuleren. Dan gaat het opnieuw mis, ik voel het bloed naar mijn gezicht stijgen en klap dicht. Als ik mezelf een beetje ken, en gelukkig doe ik dat, weet ik dat ik nu mijn ademhaling moet gaan forceren om rustig te blijven voor ik helemaal dicht sla. Ik wend mijn gezicht af achter mijn handen, sluit een seconde mijn ogen en haal twee keer adem. Dan begin ik opnieuw en dit keer lukt het, hoewel mijn hartslag is opgelopen naar een ruime 120 slagen per minuut en mijn hoofd een tomaatachtige kleur heeft.
Maar we zijn lang niet zo goed als de drie klasgenoten die een echte rechtszaak bijna perfect nadoen (nadat ze de leraar hebben overgehaald verdachte te spelen). inclusief toga’s en rare witte slabbetjes.
Twijfel 209/365
Nog zo’n irritante menselijke gewoonte: twijfelen
Twijfel slaat altijd toe wanneer je het het minst kan gebruiken. Wanneer je moet kiezen tussen verschillende geplande dingen. Wanneer je in een winkel een kledingstuk past. Wanneer je bij een multiplechoiche toets moet kiezen tussen de twee overgebleven antwoorden. Wanneer je een schoolkeuze moet maken of wil veranderen.
Dat laatste is zo frustrerend. Ik zit ontzettend in de knoop over mijn schoolkeuzes en weet eigenlijk niet meer of ik nou wil stoppen of niet. Er komen namelijk wel een aantaal vakken aan die ontzettend interessant zijn.
En als je dan op aanraden van klasgenoten naar je SLB’er gaat (op de tijd en dag waarvan hij zei dat hij er zou zijn) zou het dan ook wel heel handig zijn als die SLB’er er ook zou zijn!!
De twijfels zijn er dus nog steeds. Grrr…
Twijfel slaat altijd toe wanneer je het het minst kan gebruiken. Wanneer je moet kiezen tussen verschillende geplande dingen. Wanneer je in een winkel een kledingstuk past. Wanneer je bij een multiplechoiche toets moet kiezen tussen de twee overgebleven antwoorden. Wanneer je een schoolkeuze moet maken of wil veranderen.
Dat laatste is zo frustrerend. Ik zit ontzettend in de knoop over mijn schoolkeuzes en weet eigenlijk niet meer of ik nou wil stoppen of niet. Er komen namelijk wel een aantaal vakken aan die ontzettend interessant zijn.
En als je dan op aanraden van klasgenoten naar je SLB’er gaat (op de tijd en dag waarvan hij zei dat hij er zou zijn) zou het dan ook wel heel handig zijn als die SLB’er er ook zou zijn!!
De twijfels zijn er dus nog steeds. Grrr…
zondag 3 oktober 2010
Tijdschriften 202/365
Tijdschriften zijn één van de weinige soorten media die blijven leven, dat is tenminste de mening van de jongere journalisten op de School voor Journalistiek in Utrecht.
Tijdschriften zijn anders dan kranten, mensen hebben een tijdschrift omdat die gespecialiseerd zijn op een bepaald gebied. Elke sporttak heeft zijn eigen blad, er zijn honderden vrouwen-, mannen- en kinderbladen (waarvan de hoeveelheid aan kleuren me meestal misselijk maakt), reistijdschriften voor alle plekken van de wereld, erotische magazines voor mannen en vrouwen met alle mogelijke interesses (waarvan ik me vele niet wil voorstellen), en nog veel meer. Voor iedereen is er een magazine met een onderwerp dat de interesse wekt. En dat is waarom tijdschriften zullen overleven terwijl de krant langzaam sterft. Kranten zijn namelijk altijd te laat met hun informatie, dankzij de komst van het internet. Bovendien bevatten kranten zoveel soorten informatie dat mensen het teveel gedoe vinden om te zoeken wat ze interessant vinden, ze gaan het gewoon online zoeken.
Tijdschriften gaan over de lezers interesse, daar hebben ze het op uitgezocht, en het bevat reportages en achtergrondverhalen dus de informatie is niet achterhaald.
Op school leren we nu voor verschillende soorten tijdschriften te schrijven. En vanwege de vrijheid die je in je schrijfstijl hebt bevalt het me wel. Helaas hebben ze mij ook ingedeeld bij een tijdschrift voor van die meisjes-meisjes tussen de 11 en 19 (maar eigenlijk 12 tot 16) en alleen al de kleuren op de cover maken me misselijk. Maar ik sla me er wel doorheen. Misschien zit er later wel een combinatie radio en tijdschrift voor me in in mijn carrière. Who knows.
Tijdschriften zijn anders dan kranten, mensen hebben een tijdschrift omdat die gespecialiseerd zijn op een bepaald gebied. Elke sporttak heeft zijn eigen blad, er zijn honderden vrouwen-, mannen- en kinderbladen (waarvan de hoeveelheid aan kleuren me meestal misselijk maakt), reistijdschriften voor alle plekken van de wereld, erotische magazines voor mannen en vrouwen met alle mogelijke interesses (waarvan ik me vele niet wil voorstellen), en nog veel meer. Voor iedereen is er een magazine met een onderwerp dat de interesse wekt. En dat is waarom tijdschriften zullen overleven terwijl de krant langzaam sterft. Kranten zijn namelijk altijd te laat met hun informatie, dankzij de komst van het internet. Bovendien bevatten kranten zoveel soorten informatie dat mensen het teveel gedoe vinden om te zoeken wat ze interessant vinden, ze gaan het gewoon online zoeken.
Tijdschriften gaan over de lezers interesse, daar hebben ze het op uitgezocht, en het bevat reportages en achtergrondverhalen dus de informatie is niet achterhaald.
Op school leren we nu voor verschillende soorten tijdschriften te schrijven. En vanwege de vrijheid die je in je schrijfstijl hebt bevalt het me wel. Helaas hebben ze mij ook ingedeeld bij een tijdschrift voor van die meisjes-meisjes tussen de 11 en 19 (maar eigenlijk 12 tot 16) en alleen al de kleuren op de cover maken me misselijk. Maar ik sla me er wel doorheen. Misschien zit er later wel een combinatie radio en tijdschrift voor me in in mijn carrière. Who knows.
De boswachter 200/365
In de herfst is er genoeg werk te doen in het bos. Volgens Natuurmonumenten is veel werk dat wordt bestempeld als ‘boswachterswerk’ inmiddels vrijwilligerswerk, maar daarnaast heb je nog de Bijzonder Opsporings Ambtenaar (BOA) en jachtopzichter. Aan hen is de taak om het bos en de dieren veilig te houden. In Leusden is deze taak onder andere weggelegd bij BOA Marinus van Doleweerd.
Het is 11 september 2008, RTV Utrecht bericht over het oppakken van een Engelse stroper in het gebied rond landgoed Scherpenzeel te Woudenberg. Marinus van Doleweerd, Bijzonder Opsporings Ambtenaar (BOA) en parttime jachtopzichter bij Stichting De Boom, heeft de stroper negen dagen achtervolgd voordat de politie genoeg bewijs had verzameld om hem te kunnen arresteren. Het is normaal werk als BOA, maar Marinus zegt dat zijn collega’s “stikjaloers waren” omdat hij een stroper te pakken kreeg.
Even voorstellen:
Marinus van Doleweerd (42) is zes jaar werkzaam als Bijzonder Opsporings Ambtenaar en parttime jachtopzichter bij Stichting De Boom in Leusden. Hij maakt deel uit van een team van drie mensen die het gebied van landgoed De Boom en landgoed Scherpenzeel in de gaten houden. Daarnaast helpt Van Doleweerd ook met het timmer- en schilderwerk van de landhuizen en soms met het werk in de natuur. Op zijn dertiende ging hij werken bij een lokaal kachelhout bedrijf. Van Doleweerd heeft van 1988 tot 1992 op de Lagere Technische School gezeten en heeft daarna nog een MBO timmercursus gedaan.
Impact
Marinus van Doleweerd werkt nu zes jaar als BOA en parttime jachtopzichter bij Stichting De Boom. De stichting beheert de ruim duizend hectare grond van landgoed De Boom in Leusden en een gedeelte van landgoed Scherpenzeel in en rond Woudenberg. Als BOA is hij belast met de bescherming van het bos en de dieren. Hij zorgt ervoor dat mensen hun honden niet los in het bos laten lopen en dat mountainbikers eruit blijven. “Een BOA is voor zijn werk volledig bewapend. Dat betekent dat ik in het bezit ben van een wapenstok, pistool, peperspray, handboeien, bonnenboek en portofoon.” Het is een keer voorgekomen dat hij heeft gedreigd geweld te gebruiken toen een hondeneigenaar na vier proces-verbalen, voor het los laten lopen van zijn hond, opnieuw terugkwam in het bos. “Loslopende honden zijn gevaarlijk, ze kunnen namelijk achter de reeën in het bos aangaan en hen ernstig verwonden.” Toen van Doleweerd de man erop wees dat het voor hem verboden was het bos nog langer te betreden, dreigde de man om Van Doleweerd te slaan. “Toen ik hem zei dat als hij mij zou slaan ik gemachtigd was geweld terug te gebruiken, liep hij weg. Maar zoiets heeft toch een impact op je.” Als BOA wordt hij ook opgeroepen om ‘vuil vlees’ op te ruimen. Dit zijn doodgereden dieren. Soms leven ze nog en het is dan aan Van
Doleweerd om er een einde aan te maken. “Je doet het zo snel mogelijk om zo’n dier niet langer te laten lijden, maar soms zijn er herten bij die alleen in shock lijken te zijn. Die neem ik dan mee en dan laat ik ze op het veld bij mijn huis rustig herstellen. Als het dier het dan toch overleeft geeft dat je een prachtig gevoel.” Favoriet
Van Doleweerd’s favoriete seizoen is toch wel de herfst, waarin het meeste werk is. Het jachtseizoen is dan weer begonnen. Van Doleweerd legt uit dat in de herfst de reeën liever in het open veld staan, waar ze geen bescherming hebben. “In de herfst kan het bos door de wind nogal tekeer gaan. De reeën hebben last van de vallende takken, kastanjes en eikels en het geruis in het bos maakt ze onrustig. Dus gaan ze het veld in.” Recht in het blikveld van de jagers. Er gelden dan wel strenge regels voor jagers, maar niet voor stropers. Een jager moet elk jaar een nieuwe vergunning aanvragen en mag geen geluidsdemper op zijn geweer zetten. Van Doleweerd vindt dit een vreemde regel, want het geknal van de geweren zorgt voor veel onrust in het bos en onder de dieren. Een stroper heeft geen regels omdat hij al tegen de wet in gaat. Dus kan hij een demper gebruiken, lasers om makkelijker te kunnen mikken en hij kan strikken zetten voor kleiner wild, maar ze kunnen ook gearresteerd worden omdat ze de jachtwet overtreden. “Die Engelse stroper gebruikte zijn hond. Zelf liep hij van de ene wal naar de andere om zo min mogelijk op te vallen en hij stuurde zijn hond achter de hazen aan. Als de hond dan een haas had doodgebeten gaf de baas een sein zodat de hond de haas liet liggen. De baas kwam de haas later pas ophalen. Toen we de stroper te pakken hadden hebben we zijn hond laten inslapen, zelf kreeg hij een boete van 650 euro.” Een veel te laag bedrag vindt Van Doleweerd.
Als jachtopzichter is Van Doleweerd onder andere verantwoordelijk voor het behoud van de wildstand. “Toen we van de overheid drie jaar niet op vossen mochten jagen werd het een chaos. De vossen zaten overal en het waren er veel te veel.”
Daarnaast maakt hij paden voor de dieren en zaait hij in de akkerranden eten in zodat de dieren makkelijker kunnen overleven. Zoals knollen en kool voor de hazen en bloemen en planten met zaden, zonnebloemen en wilde soorten graan, voor vogels en insecten. Daarnaast helpt hij met timmer- en schilderwerk bij de landhuizen die op het gebied van landgoed De Boom staan en helpt hij indien nodig met het behoud van het bos.Het werk als BOA en jachtopzichter heeft Van Doleweerd alerter gemaakt. Zijn vrouw heeft er wel eens commentaar op als hij thuis is omdat hij ook dan constant op zijn omgeving let. “Tijdens mijn werk vertrouw ik heel erg op mijn gevoel, op mijn zesde zintuig.” Er loopt al een paar dagen een vreemde man door een afgelegen deel van het bos, Van Doleweerd houdt het stuk en de man in de gaten want hij vertrouwt het niet. “Als ik het niet vertrouw zit ik er niet vaak naast.” Van Doleweerd ging dit werk doen omdat hij buiten kan werken in alle vrijheid en, zo bekent hij, ook vanwege het corrigerende optreden. Als kind bracht hij altijd wilde dieren mee naar huis en hij probeert zijn zoons tegen te houden hetzelfde te doen. “Onze achtertuin was een soort dierentuin toen ik klein was, ik wil mijn eigen tuin iets leger houden.” Ze mogen hem helpen met de dieren die hij zelf soms mee naar huis neemt en met de bijen die ze ook nog houden.
Lijk
Als we slippend over de modderige bospaden rijden zet Van Doleweerd de auto ineens stil. Hij ziet een kat tussen het gras, een soort die - net als honden - niet in het natuurgebied thuishoort. De kat sluipt nog een klein stukje verder het gras in en blijft dan staan. Hij kijkt naar ons, maar verdwijnt dan tussen de maïs. De sperwer waar Van Doleweerd zich even zorgen om maakte had de kat ook gezien, en was al opgevlogen. “Met katten is het altijd lastig. Mijn gebied valt half binnen provincie Utrecht en half binnen Gelderland. Ze hebben allemaal verschillende regels, in Gelderland mag ik zo’n kat bijvoorbeeld gewoon doodschieten maar in Utrecht weer niet. Ik zoek altijd liever eerst uit waar de kat vandaan komt voor ik zelfs maar denk over het doodschieten ervan. Als een boer zegt dat het hem niks uitmaakt als ik de kat dood is het al heel wat anders, maar als dat nou net de lievelingskat van zijn dochtertje is dan denk ik wel twee keer na over mijn acties.”
Dierenlijken zoals bij het opruimen van ‘vuil vlees’ of het moeten doden van een dier zijn één ding, maar een menselijk lijk is heel iets anders. Één keer heeft Van Doleweerd meegemaakt dat collega’s en hij een lijk aantroffen in het bos. “Zelfmoord. Het lichaam was al helemaal aangevreten door de vossen, we konden zo de schedel zien.” Elke BOA hoopt dat hij of zij nooit iemand hoeft te vinden die zichzelf van het leven heeft beroofd, vertelt hij.
Redactie Deadline 198/365
Later dit jaar krijg ik het vak Deadline, vrienden van me hebben het dit semester al.
Als ik de redactie inloop, om een vriend even gedag te zeggen, hoor ik het geratel van toetsenborden en zie ik hoe mensen toch een bril opzetten. Kennelijk hebben veel mensen een bril, maar hoeven ze die alleen te gebruiken als ze lang naar een computerscherm zitten te staren. Want dat is de essentie van het vak deadline: zoek je informatie en maak in één dag een volledige krant/uitzending en zorg dat je alles af hebt en hebt nagekeken in diezelfde dag. Het is een hectisch vak.
Persoonlijk lijkt het me wel interessant en leerzaam maar ik presteer dan ook het beste onder tijdsdruk. Maar andere mensen duidelijk niet. In mijn eigen klas zie ik het al gebeuren vlak voor het einde van een les waarin één artikel moet worden ingeleverd, steeds meer rookpauzes en als die niet snel genoeg kunnen worden genomen worden de rokers geïrriteerd en zenuwachtig. Maar bij Deadline is de gehele redactie onderverdeeld in kleinere redacties die wel vragen stellen aan elkaar en met elkaar overleggen maar verder zijn ze eigenlijk niet bij elkaar betrokken. Zo heb je de redacties Binnenland, Buitenland, Cultuur, Film, Reizen, etc. etc.. Ik kan eigenlijk niet wachten tot ik dit vak heb, helaas heb ik geen ‘krantenschrijfstijl’. Ik schrijf meer voor tijdschriften qua stijl. Reportages zijn mijn ding, geen saaie en droge stukjes. Eens kijken hoe ik me daar doorheen sla.
Als ik de redactie inloop, om een vriend even gedag te zeggen, hoor ik het geratel van toetsenborden en zie ik hoe mensen toch een bril opzetten. Kennelijk hebben veel mensen een bril, maar hoeven ze die alleen te gebruiken als ze lang naar een computerscherm zitten te staren. Want dat is de essentie van het vak deadline: zoek je informatie en maak in één dag een volledige krant/uitzending en zorg dat je alles af hebt en hebt nagekeken in diezelfde dag. Het is een hectisch vak.
Persoonlijk lijkt het me wel interessant en leerzaam maar ik presteer dan ook het beste onder tijdsdruk. Maar andere mensen duidelijk niet. In mijn eigen klas zie ik het al gebeuren vlak voor het einde van een les waarin één artikel moet worden ingeleverd, steeds meer rookpauzes en als die niet snel genoeg kunnen worden genomen worden de rokers geïrriteerd en zenuwachtig. Maar bij Deadline is de gehele redactie onderverdeeld in kleinere redacties die wel vragen stellen aan elkaar en met elkaar overleggen maar verder zijn ze eigenlijk niet bij elkaar betrokken. Zo heb je de redacties Binnenland, Buitenland, Cultuur, Film, Reizen, etc. etc.. Ik kan eigenlijk niet wachten tot ik dit vak heb, helaas heb ik geen ‘krantenschrijfstijl’. Ik schrijf meer voor tijdschriften qua stijl. Reportages zijn mijn ding, geen saaie en droge stukjes. Eens kijken hoe ik me daar doorheen sla.
maandag 13 september 2010
Thee 191/365
Tijdens een college vroeg in de ochtend ruikt de collegazaal altijd naar twee dingen: koffie en thee.
Tegen half vier ’s middags ruikt de hele zaal naar die automaten-soep, dan is de theelucht toch een stuk beter. Want de thee overheerst de koffie behoorlijk. Dat kan komen door het slootwater dat er uit de automaten hier komt of door de soorten thee die gedronken wordt. Thee wordt ook in grotere hoeveelheden meegenomen. De meeste tweedejaars in de zaal hebben allang door dat de thee uit de automaten letterlijk naar plastic smaakt en nemen dus zelf een thermoskan vol mee. Dat is goedkoper en smakelijker.
Thee is eigenlijk een vreemd goedje. Heet water waarin blaadjes worden gegooid om smaak toe te voegen. Grappig genoeg werkt thee vaak kalmerend hoewel er via de bladeren cafeïne in het water vrijkomt, hetzelfde spul dat ervoor zorgt dat je van koffie energie krijgt. Een theepot moet je nooit met zeep schoonmaken of omspoelen omdat je dit dan altijd in de thee zult blijven proeven.
Thee komt oorspronkelijk uit China, waar er veel legendes rondgaan over de ontdekking ervan. Daar wordt thee vooral gebruikt om in huiselijke sfeer te ontspannen en bij te komen. In Engeland is het een gebruik voor het einde van de dag, in combinatie met kleine hapjes. In Japan is de theeceremonie een belangrijke sociale gebeurtenis en het afwijzen van de ceremonie is een grote belediging voor de gastheer of gastvrouw. Nederland heeft geen ceremoniële betekenis voor thee. De enige thee die daadwerkelijk van de theeplant afkomstig zijn, zijn: Zwarte thee, Groene thee, Witte thee, Engelse Melange, Earl Grey, Oolong, Ceylonthee, Assamthee, Lapsang Souchong, Dajeeling en Dajeeling First Flush (de eerste oogst van de Dajeeling van het jaar, en dan alleen de twee topblaadjes van die oogst, deze thee staat bekend als de ‘champagne onder de thee’ vanwege zijn unieke smaak en hoge prijs). Alle andere soorten thee zijn van andere producten afkomstig dan van bladeren van de theeplant (ik maak geen grapje, zo heet hij echt).
Iedereen heeft een eigen favoriete theesoort en drinkt het op een eigen manier. Hoewel ik afraad om er heel erg veel van te drinken, uit persoonlijke ervaring kan ik zeggen dat je de rest van de dag heel erg nodig naar de wc zal moeten.
Cijfers 189/365
In het pakket havo C&M is er geen verplichte wiskunde, en daarom kunnen leraren je ‘verbieden’ om verder te gaan met dit vak.
Dit kan dus een werkelijke ramp zijn later want inmiddels heb ik Statistiek en ik snap er daadwerkelijk geen bal van!
De hoorcolleges zijn in verhouding nog best te doen, zolang er maar geen cijfers aan te pas komen. Want als dat gebeurt gaat het mis.
Het zal wel gewoon aan mij liggen, maar ik heb een grondige hekel aan rekenen. Hoofdrekenen gaat me zonder problemen af maar zodra ik percentages en procenten moet uitrekenen bak ik er niks meer van. Zo leerde ik ineens het verschil tussen procentpercentages en procenpunten (nee, ik wil het niet uitleggen, zoek het maar op op Wikipedia)
Bij nader inzien had ik wiskunde beter in mijn pakket kunnen houden, ook al is statistiek de simpelste wiskunde op aarde. En nu ga ik radeloos bij de receptie om een aspirine vragen…
Dit kan dus een werkelijke ramp zijn later want inmiddels heb ik Statistiek en ik snap er daadwerkelijk geen bal van!
De hoorcolleges zijn in verhouding nog best te doen, zolang er maar geen cijfers aan te pas komen. Want als dat gebeurt gaat het mis.
Het zal wel gewoon aan mij liggen, maar ik heb een grondige hekel aan rekenen. Hoofdrekenen gaat me zonder problemen af maar zodra ik percentages en procenten moet uitrekenen bak ik er niks meer van. Zo leerde ik ineens het verschil tussen procentpercentages en procenpunten (nee, ik wil het niet uitleggen, zoek het maar op op Wikipedia)
Bij nader inzien had ik wiskunde beter in mijn pakket kunnen houden, ook al is statistiek de simpelste wiskunde op aarde. En nu ga ik radeloos bij de receptie om een aspirine vragen…
Artikelen op maandagochtend 187/365
Het zal wel aan mij liggen maar er is iets met maandagochtend waar een leraar rekening mee moet houden.
Maandagochtend is dodelijk, zowel voor leerlingen als leraren. Helaas vergeten leraren dat nog wel eens.
Zo gaf de lerares Publiekgericht Schrijven ons vanochtend ons eerste artikel terug om er daarna twee met de hele klas na te gaan kijken. Het artikel ging over jongeren die eerst seks hebben en dan pas op latere leeftijd zoenen. Dit moesten we schijven voor de ‘jongerenkrant’ Seven Days (voor 12 tot en met 16jarigen).
Kun je je voorstellen dat je op maandagochtend om half 11 hier serieus over kan blijven? Ik niet en mijn klasgenoten ook niet.
En mijn lerares werd maar steeds geïrriteerder over ons gedrag. En wij maar met een soort slappe lach van onze stoel rollen…
Maandagochtend is dodelijk, zowel voor leerlingen als leraren. Helaas vergeten leraren dat nog wel eens.
Zo gaf de lerares Publiekgericht Schrijven ons vanochtend ons eerste artikel terug om er daarna twee met de hele klas na te gaan kijken. Het artikel ging over jongeren die eerst seks hebben en dan pas op latere leeftijd zoenen. Dit moesten we schijven voor de ‘jongerenkrant’ Seven Days (voor 12 tot en met 16jarigen).
Kun je je voorstellen dat je op maandagochtend om half 11 hier serieus over kan blijven? Ik niet en mijn klasgenoten ook niet.
En mijn lerares werd maar steeds geïrriteerder over ons gedrag. En wij maar met een soort slappe lach van onze stoel rollen…
donderdag 9 september 2010
Kantoorbaan 184/365
Driekwart van de werkende wereld zal wel een kantoorbaan hebben en zich dus aangesproken voelen als ik zeg ‘loonslaafje’.
De term ‘kantoorbaan’ is vrij rekbaar. Het is namelijk elke normale functie (geen directeur dus), die achter een bureau plaats vindt. Postsorteerder, marketingmedewerker, receptioniste, boekhouder, kantoorhulp, etc. etc. etc.
Want deze lijst is lang, heel erg lang. De meeste mensen werken namelijk achter een bureau. Op school doe ik ook niet anders.
Bureaus zijn overal, op kantoor, in school, in kamers. De gemiddelde mens heeft in zijn leven waarschijnlijk wel een stuk of vijftig verschillende bureaus (persoonlijk) meegemaakt. Vandaag ben ik ook geketend aan een bureau omdat ik beloofde mijn moeder te helpen. Gevolg is dat ik 2500 kaartjes in enveloppen aan het stoppen ben en dan op elke envelop twee stempels moet zetten. Mijn rechter arm wordt langzaam heel pijnlijk en heel gespierd…
De term ‘kantoorbaan’ is vrij rekbaar. Het is namelijk elke normale functie (geen directeur dus), die achter een bureau plaats vindt. Postsorteerder, marketingmedewerker, receptioniste, boekhouder, kantoorhulp, etc. etc. etc.
Want deze lijst is lang, heel erg lang. De meeste mensen werken namelijk achter een bureau. Op school doe ik ook niet anders.
Bureaus zijn overal, op kantoor, in school, in kamers. De gemiddelde mens heeft in zijn leven waarschijnlijk wel een stuk of vijftig verschillende bureaus (persoonlijk) meegemaakt. Vandaag ben ik ook geketend aan een bureau omdat ik beloofde mijn moeder te helpen. Gevolg is dat ik 2500 kaartjes in enveloppen aan het stoppen ben en dan op elke envelop twee stempels moet zetten. Mijn rechter arm wordt langzaam heel pijnlijk en heel gespierd…
De eerste dag 180/365
De eerste dag is altijd een hel…
De eerste dag op de basisschool, middelbare school, universiteit, HBO, een nieuwe baan, woonplaats, etc.
Alle eerste dagen zijn een ramp, ook als het je tweede jaar op school is. Wat trek je aan? Welke tas neem je mee? Wat voor houding pas je toe? Allemaal vragen die op dat moment van belang zijn want de indruk die je maakt op de eerste dag is bijna onmogelijk te veranderen.
In de omgeving van Utrecht en midden-Nederland begint vandaag het universitaire seizoen. De Hogeschool Utrecht is overstroomd door verdwaald ogende eerstejaars studenten en geïrriteerde tweedejaars die vinden dat de eerstejaars te langzaam lopen en in de weg staan (by the way, dat doen ze ook!). maar je ziet dat ook de tweedejaars bang zijn voor de eerste dag. Ze zien er net iets beter uit dan normaal en houden zich een klein beetje gedeisd tot ze weten hoe hun nieuwe klasgenoten in elkaar zitten.
Het ‘eerste-dag’ gedrag is dus niemand vreemd, ook volwassenen doffen zich op voor een solicitatie of de eerste werkdag. Mensen zijn het bangst voor wat anderen van ze denken. Ook al zeggen velen dat ze het niet interesseert wat anderen over ze zeggen.
De eerste dag op de basisschool, middelbare school, universiteit, HBO, een nieuwe baan, woonplaats, etc.
Alle eerste dagen zijn een ramp, ook als het je tweede jaar op school is. Wat trek je aan? Welke tas neem je mee? Wat voor houding pas je toe? Allemaal vragen die op dat moment van belang zijn want de indruk die je maakt op de eerste dag is bijna onmogelijk te veranderen.
In de omgeving van Utrecht en midden-Nederland begint vandaag het universitaire seizoen. De Hogeschool Utrecht is overstroomd door verdwaald ogende eerstejaars studenten en geïrriteerde tweedejaars die vinden dat de eerstejaars te langzaam lopen en in de weg staan (by the way, dat doen ze ook!). maar je ziet dat ook de tweedejaars bang zijn voor de eerste dag. Ze zien er net iets beter uit dan normaal en houden zich een klein beetje gedeisd tot ze weten hoe hun nieuwe klasgenoten in elkaar zitten.
Het ‘eerste-dag’ gedrag is dus niemand vreemd, ook volwassenen doffen zich op voor een solicitatie of de eerste werkdag. Mensen zijn het bangst voor wat anderen van ze denken. Ook al zeggen velen dat ze het niet interesseert wat anderen over ze zeggen.
donderdag 8 juli 2010
Etentje 128/365
Vandaag niks op het programma, behalve dan mijn kamer opruimen en een etentje met het hele gezin.
Het hele gezin is een beetje dubbel gezien mijn ouders een paar jaar geleden gescheiden zijn. Maar ditmaal bedoel ik echt met z’n vieren, mijn moeder, broertje, vader en ik. We doen dit zo nu en dan, om dingen te bespreken die het hele gezin aangaan of waar mijn beide ouders bij willen zijn. En dan gaat het meestal over school, geen geliefd onderwerp voor Alex of voor mij maar ja, als je eenmaal voor de krijgsraad (lees hier: je ouders) moet verschijnen ben je een beetje laat. Creatieve smoesjes werken dan helaas ook niet meer.
In een creatieve smoes verzinnen ben ik namelijk nog redelijk goed, in iets rustig uitleggen over school toch minder… Gelukkig ben ik over (jeeeej!!) en mag ik nog een jaartje op mijn opleiding blijven, en Alex is ook over alleen heeft hij wat bonje met een leraar. Maar dat zit in de familie denk ik want ook mijn beide ouders vonden leraren maar niks, net als ik. Autoriserende figuren zijn gewoon niks voor ons en toch zullen we ze ons hele leven nog tegen komen. Blech…
Verder was het etentje wel gezellig, we zijn bij de lokale Chinees op de hoek gaan eten. Ik vind het altijd heel erg lekker maar het nadeel is dat als je daar in het restaurant eet (en niet afhaalt) je me naar mijn gevoel altijd het restaurant uit kan rollen aan het einde. Ze maken namelijk altijd teveel, of ik eet gewoon altijd teveel… Laten we het voor mijn gevoel van eigenwaarde maar op het eerste houden.
Het hele gezin is een beetje dubbel gezien mijn ouders een paar jaar geleden gescheiden zijn. Maar ditmaal bedoel ik echt met z’n vieren, mijn moeder, broertje, vader en ik. We doen dit zo nu en dan, om dingen te bespreken die het hele gezin aangaan of waar mijn beide ouders bij willen zijn. En dan gaat het meestal over school, geen geliefd onderwerp voor Alex of voor mij maar ja, als je eenmaal voor de krijgsraad (lees hier: je ouders) moet verschijnen ben je een beetje laat. Creatieve smoesjes werken dan helaas ook niet meer.
In een creatieve smoes verzinnen ben ik namelijk nog redelijk goed, in iets rustig uitleggen over school toch minder… Gelukkig ben ik over (jeeeej!!) en mag ik nog een jaartje op mijn opleiding blijven, en Alex is ook over alleen heeft hij wat bonje met een leraar. Maar dat zit in de familie denk ik want ook mijn beide ouders vonden leraren maar niks, net als ik. Autoriserende figuren zijn gewoon niks voor ons en toch zullen we ze ons hele leven nog tegen komen. Blech…
Verder was het etentje wel gezellig, we zijn bij de lokale Chinees op de hoek gaan eten. Ik vind het altijd heel erg lekker maar het nadeel is dat als je daar in het restaurant eet (en niet afhaalt) je me naar mijn gevoel altijd het restaurant uit kan rollen aan het einde. Ze maken namelijk altijd teveel, of ik eet gewoon altijd teveel… Laten we het voor mijn gevoel van eigenwaarde maar op het eerste houden.
woensdag 30 juni 2010
Kunst&Cultuur, nog erger door Turks Fruit... 121/365
En zo heb je ineens nog een tentamen.
Kunst&Cultuur, die waar ik ongeveer twee weken geleden over schreef omdat ik er niet voor ingeschreven was. Nou, dat tentamen had ik dus vandaag. En daarvoor heb ik het verschrikkelijke boek Turks Fruit moeten lezen en de film kijken. Bij deze, als je dat niet perse moet doen, doe het niet!!
Turks Fruit wordt bestempeld als literatuur hier in Nederland. Sterker (lees hier: Erger) nog, veel mensen vinden het een zogenaamd ‘literair meesterwerk’, omdat het voor die tijd (1969) een heel controversieel boek was (net als de verfilming). Veel seks, veel schelden en grof taalgebruik en veel tegendraads gedrag van jongeren naar hun ouders. Allemaal wel best, maar ik vind persoonlijk dat het niet het stempel van literatuur verdient.
Turks Fruit is meer een schelmenroman. Maar dan zonder enige romantiek, tevens is de spanning van een verboden liefde afwezig en mist het karakter en de charme van een charismatische ‘bad boy’. Bij deze, in mijn ogen een flutboek. Maar dit is natuurlijk mijn mening, laat dat even duidelijk zijn.
Goed, verder heb ik een zeer verdeeld gevoel over dit tentamen. Het kan heel goed zijn gegaan, maar ik ben bang dat ik het misschien net niet gehaald heb. En dan moet ik van school af. Dat zou toch best balen zijn…
Kunst&Cultuur, die waar ik ongeveer twee weken geleden over schreef omdat ik er niet voor ingeschreven was. Nou, dat tentamen had ik dus vandaag. En daarvoor heb ik het verschrikkelijke boek Turks Fruit moeten lezen en de film kijken. Bij deze, als je dat niet perse moet doen, doe het niet!!
Turks Fruit wordt bestempeld als literatuur hier in Nederland. Sterker (lees hier: Erger) nog, veel mensen vinden het een zogenaamd ‘literair meesterwerk’, omdat het voor die tijd (1969) een heel controversieel boek was (net als de verfilming). Veel seks, veel schelden en grof taalgebruik en veel tegendraads gedrag van jongeren naar hun ouders. Allemaal wel best, maar ik vind persoonlijk dat het niet het stempel van literatuur verdient.
Turks Fruit is meer een schelmenroman. Maar dan zonder enige romantiek, tevens is de spanning van een verboden liefde afwezig en mist het karakter en de charme van een charismatische ‘bad boy’. Bij deze, in mijn ogen een flutboek. Maar dit is natuurlijk mijn mening, laat dat even duidelijk zijn.
Goed, verder heb ik een zeer verdeeld gevoel over dit tentamen. Het kan heel goed zijn gegaan, maar ik ben bang dat ik het misschien net niet gehaald heb. En dan moet ik van school af. Dat zou toch best balen zijn…
zaterdag 26 juni 2010
Verzoekschriften 116/365
Het leuke aan onze inschrijvingsmethode op school is dat de examencommissie al dagen wordt overspoeld door verzoekschriften.
Verzoekschriften zijn eigenlijk heel simpel. Er zijn namelijk twee opties:
1. Je vult een officieel formulier in als het gaat om een specifiek tentamen en laat die ondertekenen door je SLB’er. Dit is meestal het geval als je een zogenaamde derde kans wilt, dus als je het tentamen en de herkansing ervan hebt verprutst maar een goede reden had (ziekte, problemen thuis, etc.)
2. Je stuurt een mailtje naar de voorzitter van de examencommissie waarin je lief vraagt of hij je nog een extra kans wilt geven. Dit is eigenlijk alleen mogelijk als het gaat om minder ‘strenge’ tentamens als Spelling
Dus toen ik hoorde dat ze vrij makkelijk zijn over extra kansen voor Spelling greep ik mijn kans en mailde de voorzitter van de examencommissie. Natuurlijk ontstaat er altijd wat verwarring over de mail dus nu mail ik heel fijn al een hele dag heen en weer met de man in de hoop dat hij me toestaat het nog één keer te proberen. Ik hoop dat het lukt want dat zou betekenen dat ik Spelling voor de helft gehaald heb voor het einde van het jaar. En dan hoef ik er volgend jaar nog maar één te doen in plaats van twee.
Ik ben niet zozeer slecht in Spelling maar ik ben wel slecht in multiple-choice Spelling. Dat houdt in: je krijgt een lijst met zinnen en daarin onderstreepte woorden en dan moet je bij het onderstreepte woord kiezen: goed of fout. En dat kan ik dus niet want als ik maar twee seconden naar een woord staar terwijl ik erover nadenk dan maakt het niet meer uit hoe je het schrijft. Alles is onlogisch.
Ik hoop op de extra kans, want dan ga ik gewoon echt even een hoog cijfer ervoor halen. Gelukkig neem je deze cijfers mee naar het volgende jaar (om te voorkomen dat je ineens toch weer twee spellingstoetsen moet maken…).
Verzoekschriften zijn eigenlijk heel simpel. Er zijn namelijk twee opties:
1. Je vult een officieel formulier in als het gaat om een specifiek tentamen en laat die ondertekenen door je SLB’er. Dit is meestal het geval als je een zogenaamde derde kans wilt, dus als je het tentamen en de herkansing ervan hebt verprutst maar een goede reden had (ziekte, problemen thuis, etc.)
2. Je stuurt een mailtje naar de voorzitter van de examencommissie waarin je lief vraagt of hij je nog een extra kans wilt geven. Dit is eigenlijk alleen mogelijk als het gaat om minder ‘strenge’ tentamens als Spelling
Dus toen ik hoorde dat ze vrij makkelijk zijn over extra kansen voor Spelling greep ik mijn kans en mailde de voorzitter van de examencommissie. Natuurlijk ontstaat er altijd wat verwarring over de mail dus nu mail ik heel fijn al een hele dag heen en weer met de man in de hoop dat hij me toestaat het nog één keer te proberen. Ik hoop dat het lukt want dat zou betekenen dat ik Spelling voor de helft gehaald heb voor het einde van het jaar. En dan hoef ik er volgend jaar nog maar één te doen in plaats van twee.
Ik ben niet zozeer slecht in Spelling maar ik ben wel slecht in multiple-choice Spelling. Dat houdt in: je krijgt een lijst met zinnen en daarin onderstreepte woorden en dan moet je bij het onderstreepte woord kiezen: goed of fout. En dat kan ik dus niet want als ik maar twee seconden naar een woord staar terwijl ik erover nadenk dan maakt het niet meer uit hoe je het schrijft. Alles is onlogisch.
Ik hoop op de extra kans, want dan ga ik gewoon echt even een hoog cijfer ervoor halen. Gelukkig neem je deze cijfers mee naar het volgende jaar (om te voorkomen dat je ineens toch weer twee spellingstoetsen moet maken…).
dinsdag 22 juni 2010
Opnieuw stress 113/365
Vandaag kwam mijn Media-Landschap cijfer binnen waar ik voor geslaagd ben. Ik was helemaal blij omdat ik had uitgerekend dat ik dan op school mag blijven. Ik moet mijn vreugdedansje terugnemen…
Na het herrekenen kwam ik er namelijk achter dat als ik Media-Invloed nu niet haal, ik op 49 punten sta. En de puntennorm die behaald moet worden om op school te mogen blijven is 50. Dit allemaal doordat ze voor Antropologie een extra punt rekenen. Ik zit dus klem want ik betwijfel ernstig of ik Media-Invloed heb gehaald.
Voor SLB kun je 1 punt krijgen, dan heb je de speciale oriëntatieweken waar je er 2 van moet doen en voor ieder krijg je 1 punt. Dan zijn er nog de basisvaardigheden bestaande uit 1 keer Engels en 2 keer Spelling, ter waarde van 2 punten in totaal. En dan heb je de tentamens en werkgroepen, waar je ieder 4 punten voor kan krijgen. Voor alle, behalve voor Antropologie. Waarom is mij een raadsel maar ooit is er door de School voor Journalistiek in Utrecht bedacht dat je voor Antropologie 5 punten kunt halen. En daardoor kom ik uitgerekend op 53 punten als ik Media-Invloed haal. Maar haal ik die niet, dan is het bye-bye opleiding. En daarmee bye-bye verder geplande vrijheid. Ik zit dus echt zwaar in de stress want ik denk niet dat ik Media-Invloed gehaald heb. Het was echt een naar tentamen. Voordeel is wel dat er zoveel mensen opnieuw voor Antropologie zijn gezakt dat er een gezamenlijke inzage van de tentamens komt en daarbij ook een klachtenronde. Dus misschien kan ik er nog iets bijsnoepen, hoewel ik nog 1,2 punt nodig heb voor een voldoende en ik niet denk dat ik er zoveel bij zal krijgen.
Als iemand nog een ritueel voor geluk weet, stuur hem alsjeblieft door want ik kan alle hulp gebruiken. Ik ben echt doodsbang voor dat cijfer...
Na het herrekenen kwam ik er namelijk achter dat als ik Media-Invloed nu niet haal, ik op 49 punten sta. En de puntennorm die behaald moet worden om op school te mogen blijven is 50. Dit allemaal doordat ze voor Antropologie een extra punt rekenen. Ik zit dus klem want ik betwijfel ernstig of ik Media-Invloed heb gehaald.
Voor SLB kun je 1 punt krijgen, dan heb je de speciale oriëntatieweken waar je er 2 van moet doen en voor ieder krijg je 1 punt. Dan zijn er nog de basisvaardigheden bestaande uit 1 keer Engels en 2 keer Spelling, ter waarde van 2 punten in totaal. En dan heb je de tentamens en werkgroepen, waar je ieder 4 punten voor kan krijgen. Voor alle, behalve voor Antropologie. Waarom is mij een raadsel maar ooit is er door de School voor Journalistiek in Utrecht bedacht dat je voor Antropologie 5 punten kunt halen. En daardoor kom ik uitgerekend op 53 punten als ik Media-Invloed haal. Maar haal ik die niet, dan is het bye-bye opleiding. En daarmee bye-bye verder geplande vrijheid. Ik zit dus echt zwaar in de stress want ik denk niet dat ik Media-Invloed gehaald heb. Het was echt een naar tentamen. Voordeel is wel dat er zoveel mensen opnieuw voor Antropologie zijn gezakt dat er een gezamenlijke inzage van de tentamens komt en daarbij ook een klachtenronde. Dus misschien kan ik er nog iets bijsnoepen, hoewel ik nog 1,2 punt nodig heb voor een voldoende en ik niet denk dat ik er zoveel bij zal krijgen.
Als iemand nog een ritueel voor geluk weet, stuur hem alsjeblieft door want ik kan alle hulp gebruiken. Ik ben echt doodsbang voor dat cijfer...
zondag 20 juni 2010
KLAAR!! Nu maar hopen dat ik nergens voor ben gezakt (met een T) 109/365
De geschiedenis van de media, zeer interessant maar mijn hersens zijn er mee gestopt.
Vandaag stonden enkel Media-Landschap (over de geschiedenis en achtergrond van de televisie, kranten, radio en tijdschriften) en Spelling nog op het menu en ik heb een ondragelijke hekel aan het Spelling tentamen. Ik kan namelijk redelijk schrijven (op wat D en T regeltjes na dan) maar Spelling is: kijk naar het woord en kruis aan goed of fout. Bagger dus.
Goed nieuws is echter: ik ben geslaagd voor Politiek!! Dat was namelijk al lekker snel nagekeken en stond vandaag dus op internet. Heel fijn dank u wel snelle leraar (dit is NIET sarcastisch).
Nou ja, mijn DT-kennis was dit keer redelijk blijven hangen en de strikvragen had ik vrij snel door dus ik heb een redelijk goed gevoel over het tentamen. Nu maar hopen dat de juistheid van mijn gevoel er niet ook mee gestopt is… Duim voor me!!
Vandaag stonden enkel Media-Landschap (over de geschiedenis en achtergrond van de televisie, kranten, radio en tijdschriften) en Spelling nog op het menu en ik heb een ondragelijke hekel aan het Spelling tentamen. Ik kan namelijk redelijk schrijven (op wat D en T regeltjes na dan) maar Spelling is: kijk naar het woord en kruis aan goed of fout. Bagger dus.
Goed nieuws is echter: ik ben geslaagd voor Politiek!! Dat was namelijk al lekker snel nagekeken en stond vandaag dus op internet. Heel fijn dank u wel snelle leraar (dit is NIET sarcastisch).
Nou ja, mijn DT-kennis was dit keer redelijk blijven hangen en de strikvragen had ik vrij snel door dus ik heb een redelijk goed gevoel over het tentamen. Nu maar hopen dat de juistheid van mijn gevoel er niet ook mee gestopt is… Duim voor me!!
donderdag 17 juni 2010
Cognitieve dissonantie. Daar is dat stomme woord weer!! 108/365
Eigenlijk ben ik helemaal niet in de stemming om iets te schrijven, maar vooruit.
Vandaag de twee rampententamens: Antropologie en Media-Invloed. Wel grappige surveillanten. Bij Antropologie legde de surveillant zoals altijd even uit dat je telefoon uit moet staan en dat je pas na een half uur weg mag, ook als je al na de eerste twintig minuten van het tentamen klaar bent: ‘En als je eerder klaar bent. Ga je dan maar actief zitten vervelen.’
Dus dat zat ik ook te doen na 25 minuten. Media-Invloed was een stuk moeilijker, ik was er bijna een uur mee bezig en denk niet dat ik geslaagd ben. Morgen laatste twee: Media-Landschap en Spelling. En Spelling is gemeen, je moet namelijk niet iets schrijven. Nee, je krijgt een lijst met woorden en moet dan per woord kiezen of het goed of fout is. En als ik twee minuten naar een woord heb gestaard maakt het echt niet meer uit hoe je het schrijft, alles is raar.
Ooh, en een aanrader aan alle ouders: Zeg je kind nooit dat je aan ze twijfelt of dat de andere ouder aan het kind twijfelt en jij niet. Vooral als je altijd vraagt of het kind niet iets moet leren of doen voor school. Dat is namelijk NIET goed voor hun motivatie!! Dank je wel.
Vandaag de twee rampententamens: Antropologie en Media-Invloed. Wel grappige surveillanten. Bij Antropologie legde de surveillant zoals altijd even uit dat je telefoon uit moet staan en dat je pas na een half uur weg mag, ook als je al na de eerste twintig minuten van het tentamen klaar bent: ‘En als je eerder klaar bent. Ga je dan maar actief zitten vervelen.’
Dus dat zat ik ook te doen na 25 minuten. Media-Invloed was een stuk moeilijker, ik was er bijna een uur mee bezig en denk niet dat ik geslaagd ben. Morgen laatste twee: Media-Landschap en Spelling. En Spelling is gemeen, je moet namelijk niet iets schrijven. Nee, je krijgt een lijst met woorden en moet dan per woord kiezen of het goed of fout is. En als ik twee minuten naar een woord heb gestaard maakt het echt niet meer uit hoe je het schrijft, alles is raar.
Ooh, en een aanrader aan alle ouders: Zeg je kind nooit dat je aan ze twijfelt of dat de andere ouder aan het kind twijfelt en jij niet. Vooral als je altijd vraagt of het kind niet iets moet leren of doen voor school. Dat is namelijk NIET goed voor hun motivatie!! Dank je wel.
woensdag 16 juni 2010
Cognitiviteit.. Dat is geen woord!! (helaas is dit geen spellingstentamen) 107/365
Criminaliteit, cognitieve bindingen, leefomstandigheden, geschiedenis, politieke vorming. Deze vijf dingen waren de kern van het tentamen van vandaag.
Vandaag kwam Sociologie aanbod. Vorig blok hadden we de eerste helft van dat tentamen waar ik glansrijk een 5,5 voor haalde. En daarvoor deed ik het getiktste vreugdedansje in de geschiedenis van vreugdedansjes, aldus mijn vader die mij heel raar aankeek op dat moment.
Die van vandaag was makkelijker, want heel veel dingen waren gebaseerd op geschiedenis (mijn specialiteit) en op dingen die ik had gehad in mijn eindexamen filosofie (daar had ik een 5,9 voor dus daar verwacht ik niet zo veel van). Met een beetje geluk is mijn cijfer weer een 5,5 (of liever hoger, maar ik wil dit stomme vak niet te hoeven herkansen). Morgen Antropologie en Media-Invloed. Twee gevaarlijke onderwerpen want ze zijn lastig, de tentamens bestaan uit strikvragen en ik MOET ervoor slagen want het zijn beide herkansingen. Op naar de boeken!!
Vandaag kwam Sociologie aanbod. Vorig blok hadden we de eerste helft van dat tentamen waar ik glansrijk een 5,5 voor haalde. En daarvoor deed ik het getiktste vreugdedansje in de geschiedenis van vreugdedansjes, aldus mijn vader die mij heel raar aankeek op dat moment.
Die van vandaag was makkelijker, want heel veel dingen waren gebaseerd op geschiedenis (mijn specialiteit) en op dingen die ik had gehad in mijn eindexamen filosofie (daar had ik een 5,9 voor dus daar verwacht ik niet zo veel van). Met een beetje geluk is mijn cijfer weer een 5,5 (of liever hoger, maar ik wil dit stomme vak niet te hoeven herkansen). Morgen Antropologie en Media-Invloed. Twee gevaarlijke onderwerpen want ze zijn lastig, de tentamens bestaan uit strikvragen en ik MOET ervoor slagen want het zijn beide herkansingen. Op naar de boeken!!
Abonneren op:
Posts (Atom)