Wisselen 339/365

Elk kind met gescheiden ouders weet waar ik het over heb als ik het over de ‘omgangsregeling’ heb. De regeling die je ouders hebben als het gaat om wie wanneer de kinderen/het kind in huis heeft. Dat houdt over het algemeen ook wisselen tussen ouders in, van de een naar de ander reizen met een enorme tas spullen. Want ook al zijn je ouders al jaren gescheiden, je hebt altijd een aantal spullen die je niet dubbel hebt maar wel mee wilt hebben.

De meeste mensen wennen snel en zonder problemen aan een omgangsregeling, het gebeurt immers vaker en het zal niet snel veranderen. Maar er zijn ook gevallen van kinderen die het wisselen elke week/maand/etc. helemaal niks vinden. Ik ben zelf zo’n kind. Het wisselen tussen de ouders geeft stress en een gevoel van onvrede. Waarom moet je dit nou elke week doormaken? Zij wilden toch scheiden, jij hebt hier toch niet om gevraagd?!
Voor langere tijd bij de ene ouder wonen maakt het niet minder erg, de daadwerkelijke handeling van het wisselen is wat voor problemen zorgt. Dat rottige gevoel dat aan je knaagt als je weggaat bij de ene ouder om bij de ander te zijn.

Een tussenstop zoals school werkt vaak goed als ‘buffer’ voor het gevoel. Het enige nadeel is dat je met die enorme tas loopt te sjouwen. Een kleine prijs voor een beter gevoel. Maar toch, ik ben nu zoekende naar een eigen plekje zodat ik er even een tijdje een pauze van kan nemen!

Sittard by light... 167/365

De vorige keer dat ik Sittard overdag heb gezien was het zondag, en dan is de hele stad dus dicht. Of nou ja, bijna de hele stad dan. Maar nu is het maandag, eens kijken wat hier te beleven valt.

Hoewel mijn hersens nog steeds half slapen is er in Sittard nog best veel te beleven. Het is niet zo groot als Amsterdam maar dat had ik ook niet verwacht. In een missie van Eefje om een nieuwe jas te vinden loop ik nog tegen een leuk shirt aan in de H&M dus dat is ook weer mooi meegenomen.

Het vreemde gebeurde echter in de supermarkt (de Naturama). Toen we twee pizza’s en een doos druiven wilden afrekenen werd ons ineens gevraagd of de caissière in onze tassen mocht kijken. Half slaperig als ik was had ik het in de eerste instantie niet eens door en uit automatisme wilde ik haar in mijn gewone schoudertas kijken. Nee, Eefje had wel goed geluisterd, ze wilde in het minuscule H&M tasje kijken om te zien of daar niet iets inzat. Een verbazingwekkende keuze al zeg ik het zelf want mijn schoudertas is het model waar ik makkelijk twee dozen druiven in kan meenemen zonder dat er iets aan het model veranderd en dus zal niemand het kunnen zien. Waarom de keuze dan valt op een plastic tasje waar je elke kreuk in het shirt erin nog kon zien is mij een raadsel. We hebben echter maar braaf gedaan wat ons gevraagd werd om verdere problemen te omzeilen, maar verbaasd waren we wel.

Zo crimineel zien we er toch niet uit??

Handelsmerk 92/365

Elke leerling heeft het op een gegeven moment, iets dat hij/zij elke dag draagt of bij zich heeft. Een herkenningspunt of ‘handelsmerk’.

Een ‘handelsmerk’ zorgt ervoor dat medeleerlingen je ook herkennen als je met je rug naar ze toe staat, het neemt net even die laatste twijfel weg. Zo draagt één van mijn klasgenoten al sinds de eerste dag dezelfde bruin, suède jas, terwijl een ander altijd een sporttas bij zich heeft. Maar ook kapsels kunnen deze rol vervullen. Als je het hele jaar je haar op dezelfde manier laat knippen of styled, dan ben je daardoor ook herkenbaar. Ik heb ook zo’n klasgenoot.

Ikzelf schijn ook herkenbaar te zijn. Sinds dat één op mijn opleiding kom ik binnenlopen met een ooit knalrode, nu wat verbleekte koptelefoon op mijn hoofd terwijl er muziek mijn hoofd in wordt gepompt. De enige momenten dat ik hem niet op mijn hoofd heb zitten of om mijn nek heb hangen is als mijn haar zo onwillig is dat ik een hoedje op moet (mijn koptelefoon pas namelijk niet onder een hoedje).
Grote schok ontstaat altijd als je je handelsmerk ineens verandert. Je komt terug van vakantie met lang haar, je koopt ineens een andere jas of tas of je stapt ineens over van een koptelefoon naar oortjes.

Mijn koptelefoon gaat nu al bijna een jaar mee en begint langzaam te sterven. Eens kijken hoe herkenbaar ik ben als ik een witte versie koop.