Vertrekken 353/365

Het voordeel van op vrijdagmiddag vertrekken voor een autorit van elf uur is voor mij dat Alex nog tot 12:00 uur school heeft en ik dus niet krankzinnig vroeg hoef op te staan om te vertrekken. Daarentegen kwamen mijn opa en oma ietsjes eerder dan ik had verwacht… gevolg is dat ik me toch moest haasten. Nu ben ik het type dat in tien minuten een koffer kan inpakken met de instelling ‘alles wat ik vergeten ben zal wel niet belangrijk zijn!’ Zo gebeurde het me dus een keer dat mijn lenzen nog thuis lagen… Niet omdat ik ze vergeten was in te pakken, maar omdat ik vergeten was de tas mee te nemen waar mijn lenzen in zaten. En gezien ik praktisch stekeblind ben zonder ze was dat toch niet zo handig…

Toen ben ik naar een Pearl op Vlieland gegaan die mijn lenzen gelukkig nog op voorraad had voor dat ene weekendje, een jaar later gebeurde het me dat mijn ene lens kapot ging en ik geen reserve bij me had. Toen zaten we echter in Zuid-Frankrijk en had de opticien gelukkig nog een exemplaar van de lens die ik nodig had maar hij was wel al een half jaar over de houdbaarheidsdatum heen. Ik heb hem maar meegenomen (hij was gratis vanwege de houdbaarheid) want we waren aan het skiën en om nou met -5 zonder lenzen de berg af te gaan, dat lijkt zelfs mij extreem onverstandig…

Maar vandaag heb ik nog wel opgelet of alles dat ik echt nodig heb daadwerkelijk in mijn tas zit, ik heb zelfs mijn bril ingepakt en iedereen die me een beetje kent weet hoe erg ik dat ding haat…

Sittard 111/365

En we zijn weer terug uit dat gekke Limburg.

Grapje hoor Eefje (en andere Limburgers)! Nee, ik was op bezoek bij een vriendin van me, Eefje, maar ja als de één in Amsterdam woont en de ander in Sittard zie je elkaar niet zo heel erg vaak (treintickets zijn duur…).
Maar het was wel echt heel leuk. Ook omdat ik nu door mocht reizen (en in de trein blijven zitten) bij Utrecht Centraal, waar ik normaal moet uitstappen om naar school te gaan. Dat is pas leuk, hehe. Maar oké, op weg naar Sittard. Het is best stom dat er ruim twee uur reistijd tussen zit, ik denk dat ik maar een groot opblaasvliegtuig en een opvouwbare landingsbaan ga kopen zodat ik vaker kan langskomen…

Gelukkig is het station van Sittard niet zo heel erg groot, en hoewel ik op een rechte weg nog kan verdwalen (dat is helaas geen grap…) duurde het niet lang voor een springerig hondje+Eefje opvielen (sorry Chico). Chico is trouwens best cool, hij lijkt op zijn baasje. Beide zijn zo gek als een deur (op een goede manier, voor de duidelijkheid). En ik maakte natuurlijk een fijne opmerking tegen Eefje’s vader, nadat hij vroeg wat ik van zijn hoed vond en ik zei ‘hé, mijn opa heeft precies dezelfde!’ Eh… oeps?? Na een middag/avond van praten, eten en films kijken (en de Sittardse bioscoop verkennen, volgende keer trakteer ik in Amsterdam Eefje!), was ik in ieder geval behoorlijk gevloerd. Punt voor Eefje: als zij haar lenzen ’s nachts indoet (van die speciale nachtlenzen) ziet ze tenminste nog iets, als ik de mijne uitdoe zie ik echter helemaal niks meer.
De volgende dag keken twee medewerkers in een ijssalon me trouwens raar aan toen ik iets vroeg, het duurde even voordat ik doorkreeg dat in Limburg ik natuurlijk degene ben met het accent. Terwijl het Limburgse accent een stuk aardiger klinkt dan dat harde van het noorden van Nederland.

En uiteindelijk, afscheid nemen. Dat is altijd moeilijk en zeker als je niet weet hoeveel maanden er tussen gaan zitten. Limburgers mogen dan wel maf zijn, Eefje is en blijft tof!! Maar ik stond bij Roermond (kwartiertje met de trein verder denk ik) al op het punt om om te keren.

Volgende keer slepen we onze Belgische vriendin er ook nog bij, of is een combinatie Belg+Hollander te dodelijk voor Sittard?? We will see…