Ik schrijf deze blog een dagje later want anders had ik niks te vertellen.
Eindelijk weer in Sittard, en eindelijk eens niet meer aan huiswerk denken (tot morgen dan). Ik had er inmiddels wel weer behoefte aan om eens ergens anders te zijn dan in mijn kamer met boeken en dus nam ik de uitnodiging van Eefje om mee te gaan naar de Oktoberfeesten aan.
We gaan met z’n vieren, Eefje, Heandra, Björn (twee vrienden van Eefje) en ik. Na een paar attracties op de kermis, waarvan ik driekwart in september ook bij mij thuis op de kermis heb gezien, en waar onze ruggen over het algemeen niet zo blij mee waren eindigden we in de tent waar het feesten daadwerkelijk plaatsvond. Zodra onze oren gewend waren aan de herrie en de bonnen voor drank ingeslagen waren kon het feest echt beginnen. Wat mij verbaasde was dat er gewoon gerookt werd in de tent maar Eefje en haar vrienden vertelden dat dat in Sittard overal nog gedaan wordt, ondanks het rookverbod. Het voordeel daarvan was weer dat je niet overal zo’n zweetlucht rook. Het heeft zijn voordelen en je went er snel genoeg aan.
Gewoon een avond feesten met drie geweldige mensen is echt DE manier om van je stress af te komen, helemaal nadat ik door het misselijke gevoel, wat ik krijg tijdens het dansen direct na het drinken van alcohol, heen was. Ik denk dat ik wel door mijn tentamens kom. Thanks Heandra, Björn en Eefje!!
Posts tonen met het label Sittard. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sittard. Alle posts tonen
dinsdag 26 oktober 2010
maandag 23 augustus 2010
Sittard by light... 167/365
De vorige keer dat ik Sittard overdag heb gezien was het zondag, en dan is de hele stad dus dicht. Of nou ja, bijna de hele stad dan. Maar nu is het maandag, eens kijken wat hier te beleven valt.
Hoewel mijn hersens nog steeds half slapen is er in Sittard nog best veel te beleven. Het is niet zo groot als Amsterdam maar dat had ik ook niet verwacht. In een missie van Eefje om een nieuwe jas te vinden loop ik nog tegen een leuk shirt aan in de H&M dus dat is ook weer mooi meegenomen.
Het vreemde gebeurde echter in de supermarkt (de Naturama). Toen we twee pizza’s en een doos druiven wilden afrekenen werd ons ineens gevraagd of de caissière in onze tassen mocht kijken. Half slaperig als ik was had ik het in de eerste instantie niet eens door en uit automatisme wilde ik haar in mijn gewone schoudertas kijken. Nee, Eefje had wel goed geluisterd, ze wilde in het minuscule H&M tasje kijken om te zien of daar niet iets inzat. Een verbazingwekkende keuze al zeg ik het zelf want mijn schoudertas is het model waar ik makkelijk twee dozen druiven in kan meenemen zonder dat er iets aan het model veranderd en dus zal niemand het kunnen zien. Waarom de keuze dan valt op een plastic tasje waar je elke kreuk in het shirt erin nog kon zien is mij een raadsel. We hebben echter maar braaf gedaan wat ons gevraagd werd om verdere problemen te omzeilen, maar verbaasd waren we wel.
Zo crimineel zien we er toch niet uit??
Hoewel mijn hersens nog steeds half slapen is er in Sittard nog best veel te beleven. Het is niet zo groot als Amsterdam maar dat had ik ook niet verwacht. In een missie van Eefje om een nieuwe jas te vinden loop ik nog tegen een leuk shirt aan in de H&M dus dat is ook weer mooi meegenomen.
Het vreemde gebeurde echter in de supermarkt (de Naturama). Toen we twee pizza’s en een doos druiven wilden afrekenen werd ons ineens gevraagd of de caissière in onze tassen mocht kijken. Half slaperig als ik was had ik het in de eerste instantie niet eens door en uit automatisme wilde ik haar in mijn gewone schoudertas kijken. Nee, Eefje had wel goed geluisterd, ze wilde in het minuscule H&M tasje kijken om te zien of daar niet iets inzat. Een verbazingwekkende keuze al zeg ik het zelf want mijn schoudertas is het model waar ik makkelijk twee dozen druiven in kan meenemen zonder dat er iets aan het model veranderd en dus zal niemand het kunnen zien. Waarom de keuze dan valt op een plastic tasje waar je elke kreuk in het shirt erin nog kon zien is mij een raadsel. We hebben echter maar braaf gedaan wat ons gevraagd werd om verdere problemen te omzeilen, maar verbaasd waren we wel.
Zo crimineel zien we er toch niet uit??
Pyjamadag 166/365
Een dag regen zit vol met nadelen, je kan niet van de zon genieten, met de hond wandelen is vervelend en alles is nat en grijs.
De gemiddelde mens heeft daarom een pesthekel aan regen, tenzij ze in de Sahara wonen misschien, maar dat is dan ook weer logisch. Maar een hele dag regen heeft ook enkele voordelen, zoals het fenomeen ‘pyjamadag’.
Pyjamadag heeft slecht een paar simpele regeltjes:
1. Je moet de hele dag in je pyjama rondlopen.
2. Het moet de hele dag regenen, of tenminste grijs en bewolkt zijn.
3. Een grote voorraad chips en ander snoep is vereist.
4. Tv en films zijn inbegrepen.
Een pyjamadag klinkt voor velen vooral als iets voor luie mensen. Ouders verbieden het hun kinderen zodra ze ouder worden omdat ze anders ‘niks zinnigs doen’ en enkel op de bank hangen of in bed liggen. Maar een pyjamadag kan juist heel erg ontspannend werken, zowel voor kinderen als volwassenen. Door de associatie met de pyjama, die maar weer eens bewijst de meest comfortabele outfit ooit ontdekt te zijn, vallen alle stressfactoren zoals werk of school onmiddellijk weg. Daardoor is men beter in staat te ontspannen en dat voorkomt weer stress en daarmee ook het gevoel van overwerkt of uitgeput zijn.
Zo hielden Eefje en ik vandaag dus een old fashioned pyjamadagje. Het heeft namelijk serieus de hele dag geregend en hoewel Eefjes hond Chico het er niet zo mee eens was weigerden we naar buiten te gaan. En behalve de regen vonden we het ook niet helemaal een goed idee om in je pyjama de hond uit te gaan laten.
Dus hangen we op de bank met veel ongezond eten, rollen we van de ene show in de andere op tv en komen de raarste gespreksonderwerpen naar boven die echt helemaal nergens over gaan. Je moet toch wat op zo’n pyjamadag.
De gemiddelde mens heeft daarom een pesthekel aan regen, tenzij ze in de Sahara wonen misschien, maar dat is dan ook weer logisch. Maar een hele dag regen heeft ook enkele voordelen, zoals het fenomeen ‘pyjamadag’.
Pyjamadag heeft slecht een paar simpele regeltjes:
1. Je moet de hele dag in je pyjama rondlopen.
2. Het moet de hele dag regenen, of tenminste grijs en bewolkt zijn.
3. Een grote voorraad chips en ander snoep is vereist.
4. Tv en films zijn inbegrepen.
Een pyjamadag klinkt voor velen vooral als iets voor luie mensen. Ouders verbieden het hun kinderen zodra ze ouder worden omdat ze anders ‘niks zinnigs doen’ en enkel op de bank hangen of in bed liggen. Maar een pyjamadag kan juist heel erg ontspannend werken, zowel voor kinderen als volwassenen. Door de associatie met de pyjama, die maar weer eens bewijst de meest comfortabele outfit ooit ontdekt te zijn, vallen alle stressfactoren zoals werk of school onmiddellijk weg. Daardoor is men beter in staat te ontspannen en dat voorkomt weer stress en daarmee ook het gevoel van overwerkt of uitgeput zijn.
Zo hielden Eefje en ik vandaag dus een old fashioned pyjamadagje. Het heeft namelijk serieus de hele dag geregend en hoewel Eefjes hond Chico het er niet zo mee eens was weigerden we naar buiten te gaan. En behalve de regen vonden we het ook niet helemaal een goed idee om in je pyjama de hond uit te gaan laten.
Dus hangen we op de bank met veel ongezond eten, rollen we van de ene show in de andere op tv en komen de raarste gespreksonderwerpen naar boven die echt helemaal nergens over gaan. Je moet toch wat op zo’n pyjamadag.
De strenge blik 165/365
Menig kind kent het wapen der volwassen wel, de strenge blik
Echter, veel volwassenen denken dit wapen goed te beheersen maar dat valt dan flink tegen. De blik is halfslachtig, verzacht te snel weer of de ogen blijven te vriendelijk terwijl de rest van het gezicht heel streng kijkt. Dat laatste is vooral goed voor nog onhandelbaardere kinderen.
Denk zelf maar eens terug, wanneer was de laatste keer dat je bang was voor een streng gezicht? De meeste bazen falen erin en het personeel gaat dan achter hun eigen computer gewoon door met waar ze zelf behoefte aan hebben. Er kan wel gewerkt worden maar nooit in het tempo dat de baas wil. Achter diens rug om wordt er over hem/haar gemopperd en geroddeld. Zo ook met leraren, want elke leraar die probeert de leerlingen met angst onder de duim te houden maar hier de aanleg niet voor heeft krijgt alle hoeken van het klaslokaal te zien. Er zit altijd wel één leerling tussen met een scherpe tong die ook nog eens niet bang is voor, of zelfs een hekel heeft aan, autoriserende figuren. Van die hekel moet ook de politie vaak nog proeven. Want bij het uitdelen van een boete krijgen ze met een beetje pech (en dat hebben ze nog al vaak) de meest angstaanjagende en woeste blikken toegeworpen puur wegens de onterechtheid van de boete. Wie deelt er nou een boete uit voor door rood rijden op een plek waar alleen een tram eens in het half uur het fietspad kruist?? Er bestaan echter ook nog mensen die de gave van het strenge gezicht wel volledig beheersen. De lerares waar je altijd braaf je huiswerk voor maakt, incidenteel een persoon met een openbare functie (hoewel dit zeldzaam is), en vrouwelijk treinpersoneel.
Zo zat ik vandaag in de trein, heel erg egoïstisch met mijn voeten op de bank tegenover me maar er zaten verder maar drie andere mensen in de hele coupe. Toen er een NS medewerkster binnen kwam lopen. Met een blik die menig leraar en lerares probeert goed op te zetten maar waarin de meeste jammerlijk falen werd mij zeer ‘vriendelijk’ (ooh, het sarcasme…) verzocht mijn schoenen van de bank te halen. Dit verzoek werd beëindigd met een zeer angstaanjagend ‘jongedame’.
Ik denk dat treinpersoneel op deze blik wordt aangenomen…
Echter, veel volwassenen denken dit wapen goed te beheersen maar dat valt dan flink tegen. De blik is halfslachtig, verzacht te snel weer of de ogen blijven te vriendelijk terwijl de rest van het gezicht heel streng kijkt. Dat laatste is vooral goed voor nog onhandelbaardere kinderen.
Denk zelf maar eens terug, wanneer was de laatste keer dat je bang was voor een streng gezicht? De meeste bazen falen erin en het personeel gaat dan achter hun eigen computer gewoon door met waar ze zelf behoefte aan hebben. Er kan wel gewerkt worden maar nooit in het tempo dat de baas wil. Achter diens rug om wordt er over hem/haar gemopperd en geroddeld. Zo ook met leraren, want elke leraar die probeert de leerlingen met angst onder de duim te houden maar hier de aanleg niet voor heeft krijgt alle hoeken van het klaslokaal te zien. Er zit altijd wel één leerling tussen met een scherpe tong die ook nog eens niet bang is voor, of zelfs een hekel heeft aan, autoriserende figuren. Van die hekel moet ook de politie vaak nog proeven. Want bij het uitdelen van een boete krijgen ze met een beetje pech (en dat hebben ze nog al vaak) de meest angstaanjagende en woeste blikken toegeworpen puur wegens de onterechtheid van de boete. Wie deelt er nou een boete uit voor door rood rijden op een plek waar alleen een tram eens in het half uur het fietspad kruist?? Er bestaan echter ook nog mensen die de gave van het strenge gezicht wel volledig beheersen. De lerares waar je altijd braaf je huiswerk voor maakt, incidenteel een persoon met een openbare functie (hoewel dit zeldzaam is), en vrouwelijk treinpersoneel.
Zo zat ik vandaag in de trein, heel erg egoïstisch met mijn voeten op de bank tegenover me maar er zaten verder maar drie andere mensen in de hele coupe. Toen er een NS medewerkster binnen kwam lopen. Met een blik die menig leraar en lerares probeert goed op te zetten maar waarin de meeste jammerlijk falen werd mij zeer ‘vriendelijk’ (ooh, het sarcasme…) verzocht mijn schoenen van de bank te halen. Dit verzoek werd beëindigd met een zeer angstaanjagend ‘jongedame’.
Ik denk dat treinpersoneel op deze blik wordt aangenomen…
zondag 20 juni 2010
Sittard 111/365
En we zijn weer terug uit dat gekke Limburg.
Grapje hoor Eefje (en andere Limburgers)! Nee, ik was op bezoek bij een vriendin van me, Eefje, maar ja als de één in Amsterdam woont en de ander in Sittard zie je elkaar niet zo heel erg vaak (treintickets zijn duur…).
Maar het was wel echt heel leuk. Ook omdat ik nu door mocht reizen (en in de trein blijven zitten) bij Utrecht Centraal, waar ik normaal moet uitstappen om naar school te gaan. Dat is pas leuk, hehe. Maar oké, op weg naar Sittard. Het is best stom dat er ruim twee uur reistijd tussen zit, ik denk dat ik maar een groot opblaasvliegtuig en een opvouwbare landingsbaan ga kopen zodat ik vaker kan langskomen…
Gelukkig is het station van Sittard niet zo heel erg groot, en hoewel ik op een rechte weg nog kan verdwalen (dat is helaas geen grap…) duurde het niet lang voor een springerig hondje+Eefje opvielen (sorry Chico). Chico is trouwens best cool, hij lijkt op zijn baasje. Beide zijn zo gek als een deur (op een goede manier, voor de duidelijkheid). En ik maakte natuurlijk een fijne opmerking tegen Eefje’s vader, nadat hij vroeg wat ik van zijn hoed vond en ik zei ‘hé, mijn opa heeft precies dezelfde!’ Eh… oeps?? Na een middag/avond van praten, eten en films kijken (en de Sittardse bioscoop verkennen, volgende keer trakteer ik in Amsterdam Eefje!), was ik in ieder geval behoorlijk gevloerd. Punt voor Eefje: als zij haar lenzen ’s nachts indoet (van die speciale nachtlenzen) ziet ze tenminste nog iets, als ik de mijne uitdoe zie ik echter helemaal niks meer.
De volgende dag keken twee medewerkers in een ijssalon me trouwens raar aan toen ik iets vroeg, het duurde even voordat ik doorkreeg dat in Limburg ik natuurlijk degene ben met het accent. Terwijl het Limburgse accent een stuk aardiger klinkt dan dat harde van het noorden van Nederland.
En uiteindelijk, afscheid nemen. Dat is altijd moeilijk en zeker als je niet weet hoeveel maanden er tussen gaan zitten. Limburgers mogen dan wel maf zijn, Eefje is en blijft tof!! Maar ik stond bij Roermond (kwartiertje met de trein verder denk ik) al op het punt om om te keren.
Volgende keer slepen we onze Belgische vriendin er ook nog bij, of is een combinatie Belg+Hollander te dodelijk voor Sittard?? We will see…
Grapje hoor Eefje (en andere Limburgers)! Nee, ik was op bezoek bij een vriendin van me, Eefje, maar ja als de één in Amsterdam woont en de ander in Sittard zie je elkaar niet zo heel erg vaak (treintickets zijn duur…).
Maar het was wel echt heel leuk. Ook omdat ik nu door mocht reizen (en in de trein blijven zitten) bij Utrecht Centraal, waar ik normaal moet uitstappen om naar school te gaan. Dat is pas leuk, hehe. Maar oké, op weg naar Sittard. Het is best stom dat er ruim twee uur reistijd tussen zit, ik denk dat ik maar een groot opblaasvliegtuig en een opvouwbare landingsbaan ga kopen zodat ik vaker kan langskomen…
Gelukkig is het station van Sittard niet zo heel erg groot, en hoewel ik op een rechte weg nog kan verdwalen (dat is helaas geen grap…) duurde het niet lang voor een springerig hondje+Eefje opvielen (sorry Chico). Chico is trouwens best cool, hij lijkt op zijn baasje. Beide zijn zo gek als een deur (op een goede manier, voor de duidelijkheid). En ik maakte natuurlijk een fijne opmerking tegen Eefje’s vader, nadat hij vroeg wat ik van zijn hoed vond en ik zei ‘hé, mijn opa heeft precies dezelfde!’ Eh… oeps?? Na een middag/avond van praten, eten en films kijken (en de Sittardse bioscoop verkennen, volgende keer trakteer ik in Amsterdam Eefje!), was ik in ieder geval behoorlijk gevloerd. Punt voor Eefje: als zij haar lenzen ’s nachts indoet (van die speciale nachtlenzen) ziet ze tenminste nog iets, als ik de mijne uitdoe zie ik echter helemaal niks meer.
De volgende dag keken twee medewerkers in een ijssalon me trouwens raar aan toen ik iets vroeg, het duurde even voordat ik doorkreeg dat in Limburg ik natuurlijk degene ben met het accent. Terwijl het Limburgse accent een stuk aardiger klinkt dan dat harde van het noorden van Nederland.
En uiteindelijk, afscheid nemen. Dat is altijd moeilijk en zeker als je niet weet hoeveel maanden er tussen gaan zitten. Limburgers mogen dan wel maf zijn, Eefje is en blijft tof!! Maar ik stond bij Roermond (kwartiertje met de trein verder denk ik) al op het punt om om te keren.
Volgende keer slepen we onze Belgische vriendin er ook nog bij, of is een combinatie Belg+Hollander te dodelijk voor Sittard?? We will see…
Tentamens... 110/365
Gezien ik gisteren al vrij vroeg naar Sittard ging om een vriendin op te zoeken had ik geen tijd een blog te schrijven. Bij deze krijgen jullie een foto van mijn eigen versies (voor nakijken) van de door mij gemaakte tentamens van dit blok. Sorry.
Abonneren op:
Posts (Atom)