Vechtpartij in tram eindigt in grootschalig politieoffensief

Door Linda Leestemaker

AMSTERDAM – Een woordenwisseling die eindigde in een vechtpartij in tram 9 in Amsterdam zorgde op 17 april omtrent 19:00 uur ‘s avonds voor een grootschalige politieactie op het Amsterdam Centraal Station. Zes politiebusjes, vier politieauto’s, een arrestantenwagen en ruim twintig politiemensen rukten uit om twee undercovercollega’s bij te staan.

Met gillende sirenes arriveren in totaal zes politiebusjes, vier politieauto’s en een arrestantenwagen op het Centraal Station van Amsterdam. Ruim twintig agenten zijn bezig omstanders weg te houden terwijl twee dames bij een zwarte auto met een aantal jongens een verhit gesprek voeren. Beide dames hebben een lange wapenknuppel in de hand. Het zijn agentes in burger en ze zaten voor een routinerit in tram 9 toen daar een ruzie escaleerde tot een vechtpartij. Terwijl de politie die normaal op het Centraal Station patrouilleert, te herkennen aan de gele jasjes over hun uniform heen, wat beduusd om zich heen kijken houden de andere agenten hun undercovercollega’s scherp in de gaten.

Fatima, Pascal en Naomi, die alle drie niet met achternaam genoemd willen worden, staren naar het incident. Fatima stond op bus 43 te wachten, Pascal stond te wachten op tram 14 en Naomi zat in de bewuste tram 9 toen het incident escaleerde. Naomi vertelt dat in de tram twee meiden ruzie met elkaar kregen, een woordenwisseling die van kwaad tot erger leidde. Toen de vriendengroepen van de twee zich ermee gingen bemoeien en de situatie steeds dreigender werd, grepen de twee undercoveragentes in. Dat was het moment dat volgens Naomi de eerste klap viel. Vlak voor halte Centraal Station vlogen de ruziënde meiden elkaar de haren in. De agentes wisten de vechtpartij de tram uit te werken, waarna het op het tram- en busplatform gewoon verder ging. Niet veel later scheurde de eerste politiewagen het platform op, gevolgd door een stoet van blauwe zwaailichten. De twee meiden die begonnen waren werden de arrestantenwagen ingewerkt terwijl de vrienden van de twee uit elkaar gedreven werden. Zowel Fatima als Pascal en Naomi hebben geen wapens gezien op de knuppels van de agenten na. “Ze zien er zo normaal uit maar je wilt echt geen ruzie met ze, moet je die knuppels zien!” Fatima staart vol verbazing naar de agentes, die inderdaad perfect zouden mengen in elke groep jongeren. De politie wilde niet ingaan op de zaak en was net zo snel weer weg als ze gekomen waren.

Recht 210/365

Vandaag hebben we weer hoorcollege Recht. Normaal zeer saai, vandaag wel grappig.

Vandaag komt eerst strafrecht aan bod, daarna een gastspreker. Na een tijdje begint mijn lerares over de wet omtrent ‘staande houding’ (het vast houden van een persoon op straat, bla bla bla), onze lerares is zeer goed bekend met deze wet en uiteindelijk bekent ze ook waarom.

Mijn lerares Recht, Ruth H. (ja, we blijven in stijl) weet hier zoveel vanaf omdat ze met dit artikel een keer in aanraking is gekomen. Toen ze in haar studietijd in een aangeschoten (wij vermoeden dronken) bui een bloemetje plukte uit een voortuin in de Watergraafsmeer in Amsterdam. Zij werd toen aangesproken door een (nogal chagrijnige) wijkagent die haar gegevens wilde noteren voor een proces-verbaal. Mijn zeer lollige (vanwege haar beschonken bui) lerares vond dit wat overdreven en wilde een compromis sluiten door de plant, wat dat was het eindelijke, een volledige plant, terug te zetten en weg te lopen. Waarop de agent achter haar aan rent en haar, met zijn lichaam, tegen de grond duwt. En zo zie je maar dat drank rare dingen met je doet want mijn lerares zei zonder enig nadenken: “Meneer, in artikel 52 van het Wetboek van Strafvordering staat dat staande houding wordt uitgevoerd doormiddel van een hand op de schouder, dit is seksuele intimidatie en kan u uw baan kosten.” En weg was de agent.

Ik denk dat ik deze regel maar onthoud, hij zal ooit nog wel van pas komen.

De strenge blik 165/365

Menig kind kent het wapen der volwassen wel, de strenge blik

Echter, veel volwassenen denken dit wapen goed te beheersen maar dat valt dan flink tegen. De blik is halfslachtig, verzacht te snel weer of de ogen blijven te vriendelijk terwijl de rest van het gezicht heel streng kijkt. Dat laatste is vooral goed voor nog onhandelbaardere kinderen.
Denk zelf maar eens terug, wanneer was de laatste keer dat je bang was voor een streng gezicht? De meeste bazen falen erin en het personeel gaat dan achter hun eigen computer gewoon door met waar ze zelf behoefte aan hebben. Er kan wel gewerkt worden maar nooit in het tempo dat de baas wil. Achter diens rug om wordt er over hem/haar gemopperd en geroddeld. Zo ook met leraren, want elke leraar die probeert de leerlingen met angst onder de duim te houden maar hier de aanleg niet voor heeft krijgt alle hoeken van het klaslokaal te zien. Er zit altijd wel één leerling tussen met een scherpe tong die ook nog eens niet bang is voor, of zelfs een hekel heeft aan, autoriserende figuren. Van die hekel moet ook de politie vaak nog proeven. Want bij het uitdelen van een boete krijgen ze met een beetje pech (en dat hebben ze nog al vaak) de meest angstaanjagende en woeste blikken toegeworpen puur wegens de onterechtheid van de boete. Wie deelt er nou een boete uit voor door rood rijden op een plek waar alleen een tram eens in het half uur het fietspad kruist?? Er bestaan echter ook nog mensen die de gave van het strenge gezicht wel volledig beheersen. De lerares waar je altijd braaf je huiswerk voor maakt, incidenteel een persoon met een openbare functie (hoewel dit zeldzaam is), en vrouwelijk treinpersoneel.

Zo zat ik vandaag in de trein, heel erg egoïstisch met mijn voeten op de bank tegenover me maar er zaten verder maar drie andere mensen in de hele coupe. Toen er een NS medewerkster binnen kwam lopen. Met een blik die menig leraar en lerares probeert goed op te zetten maar waarin de meeste jammerlijk falen werd mij zeer ‘vriendelijk’ (ooh, het sarcasme…) verzocht mijn schoenen van de bank te halen. Dit verzoek werd beëindigd met een zeer angstaanjagend ‘jongedame’.
Ik denk dat treinpersoneel op deze blik wordt aangenomen…

Politie 89/365

Het politiesysteem in Nederland heeft zich de laatste tijd weer knap waardeloos bewezen jegens de gewone burger.

Ik heb niks tegen politiemensen, echt niet. Maar de laatste tijd krijg ik meer en meer het gevoel dat ze de gewone burger soms niet willen helpen. Vandaag is mijn fiets gestolen, gewoon, vlak voor het winkelcentrum hier in Diemen. Het stomme is, is dat daar meer dan genoeg videocamera’s hangen om de dader zo te zien en mogelijk te pakken te krijgen. Maar nee hoor, want toen ik een kwartier na het ontdekken van de diefstal bij het politiebureau kwam kreeg ik enkel te horen: ‘Sorry, daar hebben we geen tijd voor.’

Het is inmiddels heel gewoon in Nederland dat je dat te horen krijgt, je moet maar aangifte doen via internet. Maar elke idioot weet dat er dan amper iets mee gedaan zal worden, want als je het vakje aankruist waarmee je aangeeft dat je een beschrijving van de dader hebt wordt je meteen doorverwezen voor een persoonlijke afspraak op het politiebureau. Als je dat niet weet moet je een vrij ingewikkeld formulier op internet invullen waarna het doorsturen daarvan ook nog eens drie verschillende procedures verlangt. Al met al ben je er ruim een uur mee bezig voor iets dat je op het politiebureau in tien minuten zou kunnen doen. En het enige wat er met die internet aangifte gebeurt is dat er in de statistieken een extra gestolen fiets wordt toegevoegd.

Sterker nog, mijn vader was met me mee voor de aangifte en hij werd vrij chagrijnig toen de politieman die aan de balie zat ons weigerde te helpen. “Dus de aangifte is enkel nog belangrijk voor de statistieken”, aldus mijn (chagrijnige) vader. De politieman antwoordde er gewoon simpelweg “Ja”, op, waarna hij nog meer wilde gaan uitleggen. Maar hij had het al uitgelegd, een fiets is niet belangrijk genoeg voor echt onderzoek, alleen maar voor de statistieken van de politie en de politiek.

Ineens vind ik het niet meer zo raar dat de burger steeds minder respect heeft voor de politie.