Monoloog; Gedachten van een vermoeide Schrijfster

Bron: Office Word

Shit, een stukje tikken! Helemaal vergeten. Waar zal ik het nu eens over doen… Die excursie met school naar de tentoonstelling van Bloemaert? Nee, daar schrijf ik al een recensie over… De radio? Maar ik had twee weken geleden al een column over muziek. Hmm… Waarover nou toch? De kat! Ooh nee, die heb ik niet… Jammer. Een kat zou nu echt een goede uitkomst zijn!

Pfff… De radio helpt vandaag ook niet echt, wat is dit eigenlijk voor nummer? “Feel what you want to feel, what you want to feel, what you want to feel…” Ja, ontzettend inspirerend! Het is pas 00:26 en ik sta echt op instorten joh, wat ben ik nou voor nep-student dat ik niet eens lekker aan het feesten ben ergens. Hihi, yeah right, alsof ik zo’n heftig feestbeest ben.

Hmm… Ja, dat zou ik als onderwerp voor een stukje kunnen gebruiken maar of het nou geschikt is voor deze keer? Ik weet het niet… Nee, toch niet. Volgende keer misschien. Als ik het wat beter heb kunnen overdenken. Dat moet ik niet te snel en overhaast tikken, dan komt het er helemaal niet meer goed uit. Maar wat nu dan? Ik kan echt helemaal niks bedenken joh. Echt stom. Neem ik me nog zo dapper voor om een wekelijkse column en een wekelijkse boekrecensie te gaan schrijven, heb ik mijn boek nog steeds niet uit en was ik helemaal vergeten dat het vandaag alweer vrijdag is. Waardeloos! Boekrecensie; dat is ook een goede… Welke boeken heb ik afgelopen tijd nog gelezen? Ooh, Alleen Op De Wereld. Die heb ik afgelopen week weer eens gelezen. Dat boek blijft zo mooi, daar kan ik wel iets over schrijven. Die heb ik afgelopen maandag nog uitgelezen dus dat is nog recent. En oude meesterwerken vergaan niet, dus dat kan ik hartstikke goed doen.

FOCUS! Stukje, stúkje, stukjé, nee dat werkt ook niet… Grrr, weet je… Vergeet het! Ik ga naar mijn bed, dit schiet toch niet op!

En dit beëindigt de monoloog van deze avond, genaamd ‘Gedachten van een vermoeide schrijfster’. Dames en heren, gewaardeerde lezers, we hopen dat u van de show genoten heeft. In de hal is nog een hapje en een drankje te halen, en we hopen u allen terug te zien bij onze volgende voorstelling. Rijd u allen veilig en wij wensen u nog een prettige avond.

Leegte 58/365

Er zijn van die dagen dat je niet weet wat je met jezelf aanmoet. Volg je wel de juiste opleiding? Maak je wel de verstandigste keuzes? Wat wil je verder met je leven?

Af en toe heeft elk mens zo’n dag. Zo’n ‘je-zit-met-jezelf-in-de-knoop’ dag. En hoe je er uit komt is dan het grootste raadsel. Je gedachten gaan te snel om te volgen en ineens heb je een bron van nieuwe inspiratie voor een verhaal dat gegarandeerd een bestseller wordt, of een foto die zeker weten prijzen gaat winnen, of een schilderij dat miljoenen waard gaat worden en je in één keer naar de top helpt. Je wil het idee vastleggen, pakt pen, papier, camera, verf en dan…is het weer weg. Net zo snel als het gekomen is is het in rook opgegaan, je hoofd leeg en stoffig achterlatend. Frustratie is het enige gevoel dat er dan nog over is, en dan ga je denken. Je hoofd heeft immers ruimte over voor nutteloze maar verwarrende gedachten. Gedachten die zo door elkaar kronkelen dat je niet meer weet wat het begin van de ene vraag en het einde van de andere vraag is.

Vandaag heb ik zo’n dag. Ik weet zeker dat ik een geweldig idee had voor een wending in het verhaal waarmee ik bezig ben en nu kan ik er niet meer op komen. Als ik mijn kamer rondkijk zie ik meerdere schriften met ideeën en soms enkele zinnen voor nieuwe verhalen, reisdagboeken, boeken voor school en voor eigen plezier en een hoop kleren en tassen. Een soort ideale studentenkamer zou je zeggen, maar ik heb het gevoel dat er iets ontbreekt maar ik kan er niet op komen.
Zo frustrerend…