Tijd 293/365

Tijd vliegt, zeker als je niet oplet. Ik zit inmiddels alweer bijna aan de helft van mijn tweede jaar als student en het jaar is alweer bijna om, terwijl ik me vorige oud&nieuw nog hartstikke goed kan herinneren en de zomervakantie voelt alsof hij een paar weken geleden pas is afgelopen. Alleen het weer laat duidelijk het verschil tussen de tijden zien. Toen was het dertig graden en lekker zonnig, nu ligt er zo’n dertig centimeter sneeuw en hangen er ijspegels aan de straatlantaarns.
En terwijl iedereen lekker binnen zit, met thee en warme chocomel, staan er in veel huizen gezellige kerstbomen ons te herinneren aan de tijd van het jaar, de tijd van geven en van vrienden en familie. Al glijdend door de sneeuw worden de laatste kerstinkopen nog gedaan, cadeautjes waarbij het gebaar het belangrijkst is maar je waardeert ze toch want ze komen van iemand die iets voor je betekent. Kerst is dan wel een belangrijke tijd voor de commercie maar voor de meeste mensen gaat het echt nog om gezellig bij elkaar zijn met familie die ze anders echt maar zelden zouden zien. Het geeft een soort houvast, je ziet elkaar tenminste één keer per jaar!

Zo kostte het ook wat tijd om mijn blog weer volledig bij te werken, ik schrijf alles namelijk nog steeds op papier en vergeet het vaak over te typen of heb er gewoon geen tijd voor, maar nu ben ik er eindelijk weer! Kijken hoe lang ik dat volhoudt, tijd zal het ons vertellen…

Huisdier 239/365

Inmiddels iets meer dan een jaar geleden overleed mijn lieve vogeltje Kwiet. Ondanks dat ik haar nog elke dag mis voel ik af en toe de neiging naar een nieuw huisdier. Mijn ouders denken daar anders over…

Het opnieuw beginnen aan de band met een huisdier, zeker na het pijnlijke verlies van de vorige, is een zwaar en tijdrovend proces dat van beide kanten veel geduld vraagt. We krijgen af en toe een kat als logé maar dat is niet hetzelfde. Er is maar een kleine band met het dier omdat je het niet zelf hebt gekozen omdat het jou, persoonlijk, zo opviel.
Toch behandel je de logé zo goed mogelijk en na een tijdje ontstaat er een iets sterkere band, maar het zal nooit je eigen dier worden of kunnen zijn.

Tijd 91/365

Het is al vier uur en ik moet nog honderdduizend dingen voor school doen.

Maar terwijl je met je neus in de boeken zit, telefoonnummers opzoekt en verdere research uitvoert zie je allemaal kleine uitwegen. Je kamer is een bende dus ga je hem, wat je anders nooit zou doen, opruimen. Of je vindt dat er teveel kleren vies zijn dus je gaat een was draaien, en als je dan toch bezig bent kun je net zo goed eventjes de vaatwasser uitruimen.

Maar eigenlijk heb je hier helemaal geen tijd voor want je bent ook nog eens veel te laat opgestaan. Je had gewoon te weinig wilskracht om uit je bed te komen. Uitstellen is ook al geen optie meer want morgen heb je al vroeg school en daarna moet je oppassen om het kind van vrienden. Ja, je hebt jezelf weer eens lekker klemgezet hiermee.

En dit gebeurt me dus minstens drie keer per maand…

Tijd 80/365

Mijn vogeltje is nu meer dan een half jaar geleden overleden, en ik denk dat het tijd is om verder te gaan…

Begrijp me niet verkeerd, ik mis haar nog dagelijks. Dat beestje voelde als een deel van de familie en af en toe mis ik haar nog zo erg dat het pijn doet. Sommige vinden dat misschien overdreven maar ze voelde echt als een deel van ons gezin. Ze heeft zelfs de scheiding tussen mijn ouders meegemaakt en ging met mijn broertje en mij mee van het ene huis naar het andere (het wisselen tussen vader en moeder).

Ze kwam dan ook vaak nog in mijn dromen terug sinds haar dood (ze stierf door een stom en te voorkomen ongeluk waar ik het niet over wil hebben), maar afgelopen week droomde ik zo’n soortgelijke droom, met hetzelfde vrolijke gevoel, maar dan zonder haar maar met een ander (mij onbekend) diertje. Ik denk dus dat het tijd is om door te gaan en misschien zelfs wel tijd voor een nieuw huisdier.
Maar gezien niemand in huis weer een vogel aan kan door de herinnering aan haar (het vogeltje) en een kat geen optie is door de allergie van moeder en broertje, richt ik mijn hoop op de knaagdieren. Nu moet ik alleen mijn ouders nog over zien te halen, wat makkelijker gezegd is dan gedaan…