Gekozen 203/365

Elke dag worden er mensen gekozen. Mensen van alle leeftijden en overal ter wereld.

Als kind op de basisschool wordt je uitgekozen om iets voor te lezen, iets uit te delen, voor de klassendienst of om een plant of huisdier mee naar huis te nemen in de vakantie. Op de middelbare school is het echt niet anders. Het beantwoorden van een vraag, het organiseren van een klassenfeestje, het ronddelen van papierwerk of het doorsturen van een email.

Naïef genoeg hoopte ik dat het op de universiteit/HBO eindelijk anders zou zijn. Maar het was inderdaad naïef want het is opnieuw niet anders. Je wordt gekozen als jouw opdracht door de hele klas wordt nagekeken en als voorbeeld dient, of je wordt gekozen als klassenvertegenwoordiger. Persoonlijk heb ik er altijd een hekel aan gehad om ‘gekozen’ te worden. Iedereen kijk naar je, je bent een schietschijf voor grappen en uitlachen en alles wordt op jou afgeschoven. Vooral het hele ‘wie wordt de klassenvertegenwoordiger’ dilemma heerst nogal in onze klas want niemand wil klassenvertegenwoordiger zijn.

Nu weet ik me meestal wel te verstoppen als er iemand moet worden uitgekozen maar af en toe kun je er echt niet onderuit. Want je cijfer wordt ineens ook bepaald doormiddel van ‘deelname tijdens het college’. Gevolg is dat je je wel moet laten kiezen. School, uch…

Brandoefening 87/365

Je bent rustig aan het werken, dingen aan het bespreken, aan het stressen over een deadline van een extra opdracht, als ineens het brandalarm gaat. Iedereen het gebouw uit!!

Op de basisschool hadden we minstens twee keer per jaar een brandoefening. Één keer aangekondigd, en één keer onverwachts. We moesten altijd al onze spullen achterlaten in de klas maar kregen daarna altijd een extra lange pauze. Op de middelbare school heb ik het in vijf jaar tijd maar één keer hoeven doen. En eigenlijk was er maar heel weinig aan want uiteindelijk gingen we niet naar het verplichte verzamelpunt als er echt brand zou zijn. Dat vond de school ‘teveel moeite en teveel tijd kosten’. Bovendien ging het alarm zo vaak af dat we het meestal negeerden. Als er een keer echt brand was geweest waren we waarschijnlijk allemaal verbrand…

Vandaag hadden we het niet verwacht, zelfs onze lerares wist van niks en wilde daarom dat we zo snel mogelijk allemaal meededen. Ze was een klein beetje nerveus dat het echt zou zijn, alsof dat niet meteen zou worden omgeroepen. Het was wel grappig om een keer mee te maken, ik had me namelijk vorige week al een keer afgevraagd of ze op mijn opleiding aan brandoefeningen deden. Mijn moeder had me een tijdje geleden verteld dat toen ze op de universiteit waar zij zat (ze ging pas studeren op haar 40ste dus dat is nog niet zo heel lang geleden) een keer brandoefening hadden en ze later een preek kregen dat ze niet hadden meegedaan. Wat bleek? Het brandalarm was in die uithoek van het gebouw helemaal niet te horen. Lijkt me redelijk belangrijk om dat ook weer te weten als schoolleiding maar dat zal wel aan mij liggen… Toen we eindelijk weer naar binnen mochten, na twintig minuten buiten te hebben moeten wachten, rook er trouwens wel iets lichtelijk gefrituurd binnen. Maar dat kan ook mijn fantasie geweest zijn.

Ik vind brandoefening iets belangrijks om eens per jaar te doen, maar zouden ze volgende keer een zonnigere dag kunnen kiezen? Die twintig minuten buiten wachten waren namelijk nogal koud…

Protestdemonstratie 81/365

Vandaag was de demonstratie van studenten tegen het afschaffen van de studiefinanciering, het was lichtelijk waardeloos.

Ik ben student, en ik wil absoluut niet dat de studiefinanciering afgeschaft wordt of wordt omgezet in een algemene lening. Maar wat ze vandaag als ‘protestdemonstratie’ probeerden te verkopen was een klein beetje waardeloos.
Ik schat dat er zo’n 1000 studenten zijn gekomen, terwijl tijdens het scholieren protest tegen de 1040 uren-norm twee jaar geleden ruim 15.000 middelbare scholieren kwamen opdagen. Ik stond daar toen ook tussen en dat had uiteindelijk het gewenste effect.

De enige boodschap die enigszins effect zou kunnen hebben was SP-leider Emiel Roemers die begon met: “Tegen al mijn collega’s wil ik zeggen: blijf met je tengels van de studiefinanciering af!”
Maar verder, het was het gewoon niet. Het had een actie van duizenden studenten geweest kunnen zijn. Maar doordat het te kleinschalig aan was gepakt wisten alleen de Universiteit en Hogeschool van Amsterdam er vanaf. Ik doe immers de journalistiek opleiding in Utrecht, en zelfs daar had niemand ervan gehoord. En wij horen dat soort dingen te weten, met het oog op ons beroep in de toekomst.

Ik pleit absoluut dat er nog een actie moet komen, maar dan raad ik ook een betere organisatie aan en kondig de actie ook landelijk aan. De hoeveelheid studenten die komen is cruciaal, dus probeer er 30.000 (studentenprotest 22 jaar geleden) te krijgen, en niet 1000.

Lievelingetje 79/365

Het wapen van elke basisschoolleerling die graag een klasgenootje zwart wil maken: ‘Jij bent het lievelingetje van de juffrouw!’

En het vreselijke is, het irritante pestkopje heeft waarschijnlijk gelijk want kleine kinderen hebben een soort zesde zintuig als het gaat om het ontdekken van oneerlijkheid.

Maar hier op de universiteit (of het HBO) heb je dat zintuig nog steeds nodig, want het gebeurd nog steeds. Bijna elke leraar heeft wel zijn of haar lievelingetje(s).
Mijn Interview/Journalistiek Schrijven lerares laat dat altijd op een hele duidelijke manier blijken. Haar lievelingetjes zijn namelijk de enigen die bij het afgaan van de lijst (om te zien wie de opdracht wel of niet heeft ingeleverd) een opmerking krijgen (altijd positief), en ze worden nooit gebruikt als negatieve voorbeelden.

En zo leeft de basisschool eigenlijk voort op de universiteit, wat eigenlijk vreselijk is! Ik hield namelijk helemaal niet van de basisschool…
Nu ik er zo over nadenk houd ik eigenlijk helemaal niet van school. Hmmm…