Surprises 271/365

Naast gedichten schrijven hoort bij Sinterklaas ook het maken van surprises, zo mogelijk een nog grotere ramp. Het maken van surprises is tijdrovend, ingewikkeld, duur en irritant. Geworstel met kippengaas, geknoei met lijm en gevloek jegens stukjes karton die niet op hun plek willen blijven zitten. Daarnaast ben je uren bezig met opruimen, lijm van je vingers en kleren krijgen en pleisters op de opgelopen wonden plakken. Kortom: surprises maken is levensgevaarlijk!

En toch is het een terugkomende traditie, vanaf groep 1 van de basisschool begint het proces. Ouders komen ’s avonds naar school om een surprise te maken voor hun kind, het cadeau wordt ze nog door de Sint gegeven zodat de surprise niet kapot hoeft. Op mijn basisschool waren het in groep 1 en 2 versierde tassen en in groep 3 en 4 ‘echte surprises’. Vanaf groep 5 gaan de kinderen lootjes trekken en zelf surprises maken. School stelt er wel regels aan om te zorgen dat een surprise nog ergens op lijkt en niet gevuld is met viezigheid, vaak wordt er ook een ‘thema’ bedacht. Op latere leeftijd gebeurt dit ook in de eigen familiekring, maar dan zijn er geen regels en wordt er het jaar daarop veelal wraak genomen vanwege voorgaande jaren.

De mooiste surprise die ik ooit heb gekregen was in groep 3, een stekelvarken gemaakt door mijn vader, hij heeft nog jaren naast mijn bed gestaan maar is uiteindelijk toch verdwenen. Een aantal jaar geleden nam mijn neefje wraak nadat ik hem het jaar ervoor in een mengsel van behanglijm, cruesli, melk en piepschuim had laten graaien. Zijn mengsel bestond echter uit ketchup, alles uit hun voorraadkast dat over de datum heen was en verrot eekhoorntjesbrood (ja, die paddestoelensoort). Omdat ik de wraak al wel verwacht had, had ik een keukenhandschoen meegenomen, wat hij uiteraard niet eerlijk vond maar ik ben blij dat ik hem had. De lucht die uit die surprise kwam had ik nooit meer van mijn huid gekregen.

Ik vraag me eigenlijk nog steeds af wat er met dat stekelvarken is gebeurt…

Meelopers 219/365

‘Zij is zo’n meeloper!’ Het ergste naast pesten, een meeloper genoemd worden. En het woord meeloper wordt zo vaak gebruikt…

Meelopers zijn degene die de populaire ‘crowd’ kopiëren. Kledingstijl, muzieksmaak, taalgebruik, niets is meer van jezelf afkomstig. Maar niemand geeft ooit toe een meerloper te zijn. ‘Ik ben geen meeloper! Ik vind deze muziek gewoon ook leuk.’ Ik ken maar één iemand die eerlijk toegaf een meeloper te zijn (na een confrontatie erover), ook al ging ze voor populariteit wel met de verkeerde mensen om.
Meelopers zijn meestal onzeker, en blijven daarom bij een groep hangen die zelfverzekerd en stoer overkomt. Maar welke jongere/puber/semi-volwassene is nou niet onzeker? Allemaal toch wel?

Ik geef het eerlijk toe, ik was in groep 8 en de 1ste klas een ontzettende meeloper en wilde me er vanaf de 2de vanaf zetten. Ik wilde mezelf zijn en niet iemand die van me verwacht werd!
Nog altijd ben ik gevoelig voor opmerkingen van anderen, ik wil niet belachelijk zijn of uitgelachen worden maar ik probeer me er niets van aan te trekken.

Iedereen trekt zich iets aan van anderen, of ze er ook iets mee doen (met die opmerkingen) is iets heel anders.

Gekozen 203/365

Elke dag worden er mensen gekozen. Mensen van alle leeftijden en overal ter wereld.

Als kind op de basisschool wordt je uitgekozen om iets voor te lezen, iets uit te delen, voor de klassendienst of om een plant of huisdier mee naar huis te nemen in de vakantie. Op de middelbare school is het echt niet anders. Het beantwoorden van een vraag, het organiseren van een klassenfeestje, het ronddelen van papierwerk of het doorsturen van een email.

Naïef genoeg hoopte ik dat het op de universiteit/HBO eindelijk anders zou zijn. Maar het was inderdaad naïef want het is opnieuw niet anders. Je wordt gekozen als jouw opdracht door de hele klas wordt nagekeken en als voorbeeld dient, of je wordt gekozen als klassenvertegenwoordiger. Persoonlijk heb ik er altijd een hekel aan gehad om ‘gekozen’ te worden. Iedereen kijk naar je, je bent een schietschijf voor grappen en uitlachen en alles wordt op jou afgeschoven. Vooral het hele ‘wie wordt de klassenvertegenwoordiger’ dilemma heerst nogal in onze klas want niemand wil klassenvertegenwoordiger zijn.

Nu weet ik me meestal wel te verstoppen als er iemand moet worden uitgekozen maar af en toe kun je er echt niet onderuit. Want je cijfer wordt ineens ook bepaald doormiddel van ‘deelname tijdens het college’. Gevolg is dat je je wel moet laten kiezen. School, uch…

Brandoefening 87/365

Je bent rustig aan het werken, dingen aan het bespreken, aan het stressen over een deadline van een extra opdracht, als ineens het brandalarm gaat. Iedereen het gebouw uit!!

Op de basisschool hadden we minstens twee keer per jaar een brandoefening. Één keer aangekondigd, en één keer onverwachts. We moesten altijd al onze spullen achterlaten in de klas maar kregen daarna altijd een extra lange pauze. Op de middelbare school heb ik het in vijf jaar tijd maar één keer hoeven doen. En eigenlijk was er maar heel weinig aan want uiteindelijk gingen we niet naar het verplichte verzamelpunt als er echt brand zou zijn. Dat vond de school ‘teveel moeite en teveel tijd kosten’. Bovendien ging het alarm zo vaak af dat we het meestal negeerden. Als er een keer echt brand was geweest waren we waarschijnlijk allemaal verbrand…

Vandaag hadden we het niet verwacht, zelfs onze lerares wist van niks en wilde daarom dat we zo snel mogelijk allemaal meededen. Ze was een klein beetje nerveus dat het echt zou zijn, alsof dat niet meteen zou worden omgeroepen. Het was wel grappig om een keer mee te maken, ik had me namelijk vorige week al een keer afgevraagd of ze op mijn opleiding aan brandoefeningen deden. Mijn moeder had me een tijdje geleden verteld dat toen ze op de universiteit waar zij zat (ze ging pas studeren op haar 40ste dus dat is nog niet zo heel lang geleden) een keer brandoefening hadden en ze later een preek kregen dat ze niet hadden meegedaan. Wat bleek? Het brandalarm was in die uithoek van het gebouw helemaal niet te horen. Lijkt me redelijk belangrijk om dat ook weer te weten als schoolleiding maar dat zal wel aan mij liggen… Toen we eindelijk weer naar binnen mochten, na twintig minuten buiten te hebben moeten wachten, rook er trouwens wel iets lichtelijk gefrituurd binnen. Maar dat kan ook mijn fantasie geweest zijn.

Ik vind brandoefening iets belangrijks om eens per jaar te doen, maar zouden ze volgende keer een zonnigere dag kunnen kiezen? Die twintig minuten buiten wachten waren namelijk nogal koud…

Lievelingetje 79/365

Het wapen van elke basisschoolleerling die graag een klasgenootje zwart wil maken: ‘Jij bent het lievelingetje van de juffrouw!’

En het vreselijke is, het irritante pestkopje heeft waarschijnlijk gelijk want kleine kinderen hebben een soort zesde zintuig als het gaat om het ontdekken van oneerlijkheid.

Maar hier op de universiteit (of het HBO) heb je dat zintuig nog steeds nodig, want het gebeurd nog steeds. Bijna elke leraar heeft wel zijn of haar lievelingetje(s).
Mijn Interview/Journalistiek Schrijven lerares laat dat altijd op een hele duidelijke manier blijken. Haar lievelingetjes zijn namelijk de enigen die bij het afgaan van de lijst (om te zien wie de opdracht wel of niet heeft ingeleverd) een opmerking krijgen (altijd positief), en ze worden nooit gebruikt als negatieve voorbeelden.

En zo leeft de basisschool eigenlijk voort op de universiteit, wat eigenlijk vreselijk is! Ik hield namelijk helemaal niet van de basisschool…
Nu ik er zo over nadenk houd ik eigenlijk helemaal niet van school. Hmmm…