Gevaar 314/365

Vannacht was niet de geweldigste nacht die ik ooit heb gehad. Onze buurt wemelt werkelijk van de katten en vogels, als de ene eindelijk gestopt is met jagen op insecten komt de ander naar buiten om door te gaan waar de ander het werk had laten liggen. De muizen van de tuin hiernaast hebben twee uur bij me geschuild, de kater van een straat verderop was namelijk op oorlogspad. De arme dames zijn eerst een uur opgejaagd door het rood met wit gevlekte mormel voordat ze bij mij naar binnen doken. Ik was net klaar met eten en hallo, je stuurt ze echt niet weg met hem daar buiten!

Toen ik vanochtend wakker werd dacht ik dat het wel veilig was, dus was ik zonder zorgen op zoek gegaan naar wat te eten voor de dag. Gebakken rozenbottel met wilde basilicum of munt werd me aangeraden door buurvrouw Lieveheersbeestje van een struik verderop. Helaas was ik iets te enthousiast en werd ik gespot door de merel die de boom achter mijn tuin bewoond. Dit is de derde of vierde generatie merel die hier woont sinds de afgelopen zes jaar en er heerst een soort familievete tussen deze merels en de eksters uit de boom ernaast (ik maak geen grapje). Maar vandaag was het kennelijk geen oorlogstijd want de merel zat nu achter mij aan, denkend dat ik een lekker hapje was. Nu voel ik heel erg weinig voor opgegeten worden dus heb ik mijn eten laten vallen en heb me verstopt onder de waterton en dat was maar net op tijd. Het duurde een uur voor de merel zijn interesse in de tuin verloor en er vandoor ging, inmiddels was ik verkleumd en doorweekt dankzij het vochtige hout van de ton. Snel greep ik mijn eten en ben naar binnen gerend, nog net op tijd want de merel had door dat zijn lunch toch niet was verdwenen en op het moment dat ik de deur dicht deed en mezelf dus weer veilig camoufleerde landde hij in de tuin. Na bijkomen, opwarmen en mijn eten voorbereiden nam ik contact op met de overige tuinbewoners. Ook zij durfden het huis niet uit, te bang om te eindigen als lunch. Meneer Veldmuis was nog het veiligst, hij staat technisch gezien niet op het menu van de merel, hoewel die hem soms nog wel eens lastig valt. Ik ben maar gaan leren en ben de rest van de dag niet meer buiten geweest.

Haring 307/365

Lang lang geleden was vis het ‘voedsel van de gewone burger’. Het was veel goedkoper dan vlees maar wel net zo voedzaam. Vlees was voor rijkelui, vis voor gewone burgers en armelui. Hoewel die armen zelfs vis amper konden veroorloven en dat was dan ook meestal voor het zondagsmaal, de uitgebreide maaltijd na de kerkdienst. De meeste soorten vis waren bijna dagelijks op de markt te krijgen, en dan moet je niet denken aan de vis die wij nu overal kunnen kopen maar vis die meer bij de Nederlanden hoort. Schol, haring, paling, koolvis, tong, dergelijke vissen. Zalm was er soms ook maar die was al duurder, die moest immers met handelaren uit Scandinavië komen.

Enkele eeuwen later is het plaatje bijna volledig omgedraaid. Vis is inmiddels steeds duurder geworden en een stuk zalm is bijna duurder dan een biefstuk. De mens overbevist, en niet zo’n klein beetje ook. Dagelijks wordt de zee leeggehaald, de meren leeggevist. En een groot deel van die vis eindigt niet eens in de buiken van het winkelende supermarktbezoek. Nee, het wordt verwerkt tot vismeel, wat weer dient als eten voor de vis in viskwekerijen. Daarom gaan steeds meer mensen bewuster vis eten. Vis met een keurmerk of juist vis die niet gekweekt is omdat die niet gevoed is met vismeel, hormonen en dergelijke. Maar denk eens na, je staat voor het schap in de supermarkt en moet kiezen: een gekweekte zalm uit Schotland, of een wilde zalm uit Alaska. De gekweekte zalm heeft vismeel gehad en niet bijzonder veel bewegingsruimte, bovendien schieten ze in Schotland de wilde otters die op de zalmen in de kwekerijen jagen (de bassins met zalmen hangen namelijk gewoon in zee) dood (dit werd mij verteld door een Schotse gids toen mijn familie en ik daar op vakantie waren en we langs de bassins voeren). Dan zou je sneller kiezen voor de wilde zalm, maar hier is de vraag die je je daarbij zou moeten stellen: is deze zalm zelf hierheen gezwommen of is hij met het vliegtuig gekomen? Juist ja, met het vliegtuig en die zijn ook niet bijzonder goed voor het milieu. Inmiddels komen er steeds meer milieubewuste viskwekerijen bij, een beetje zoiets als scharrel- en vrije uitloop eieren bij kippen. Toch gaat de mens door met het overbevissen. Misschien wordt het weer eens tijd dat de mens zich went tot de vis wat dichter bij huis, en de rest van de vis gewoon lekker met rust laat voor de vogels en de rest van de natuurlijke kringloop van het leven.

En nu, is het tijd voor een milieubewuste Hollandse haring!

Halsbandparkieten 262/365

Fietsend over de Weesperzijde in Amsterdam bedenk ik me dat ik nog steeds woedend ben op die leraar. Ik heb hem gisteren nogmaals gemaild over het hele incident maar een mail terug heb ik nog niet gekregen. De wind is koud en er hangt nog steeds een lichte mist over het water als ik het bekende geluid van de halsbandparkieten hoor. Er zit een hele kolonie in de bomen rond de Weespertrekvaart en ik vind het altijd leuk om ze te zien. Helaas zijn ze slecht zichtbaar tussen de bladeren met hun groene veren maar in de winter heb ik meer geluk.

Kale bomen zijn normaal geen heel erg vrolijk gezicht maar dit keer zie ik dat door de vingers, want tussen de bruine takken zie ik groene vogels hippen. De één vindt hun geluid een rotherrie, ik vind het leuk en gezellig. En nu ik ze eindelijk bezig kan zien in de bomen is het helemaal leuk. Het is jammer dat ik onderweg ben naar school en dat ik niet langer kan kijken. Terwijl ik in de trein zit, kijk ik naar de lucht. Eigenlijk ben ik best jaloers op deze vogels. Ze kunnen gaan en staan waar ze willen, en er is niemand die ze tegen kan houden. Ik fietste ooit langs hun ‘territorium’ vlak nadat het gestormd had. Er was een boomtak afgescheurd en het stuk waar het boomsap uit de ‘wond’ vloeide was omringt door parkieten die genoten van het zoete boomsap. Het zijn hondsbrutale beestjes, daar niet van.
Op de terugweg kan ik even stoppen om langer te kijken. Door de wind die inmiddels is gaan waaien, waardoor de temperatuur naar gevoel nog lager is, hebben de vogels zich verplaatst. Van de bomen langs het water (open en winderig), naar de bomen in de straten (meer beschut door de huizen). Ze zijn nog steeds goed te zien, heldergroene veren tegen een bruine bast. Ze gaan niet in de dakgoten zitten of op hekken of auto’s, ze beperken zich puur tot de bomen die hun voedselbron en woonplaats zijn. Als de wind nog harder begint te waaien fiets ik door, zij hebben dan wel een lekker pak donsveren, ik helaas niet.

Amsterdam VS. vogels

De halsbandparkiet, een gevederde vriend hier in Amsterdam. Met hun groene kleur zijn ze vaak niet te zien, als ze maar heel stil zijn. En dat is nou net iets waar deze vogel niet zo heel erg goed in is. Een grote groep mensen vinden de groepen vogels steeds vervelender worden, je zou zelfs kunnen spreken van een soort oorlog tussen de parkieten, en de (vooral oudere) inwoners van de grote steden.

Niemand weet precies wanneer de populaties ontstonden, maar op de een of andere manier is er ook een stel halsbandparkieten ontsnapt uit hun volière en weggevlogen. Wie de eigenaar ook was, hij of zij heeft niet heel veel moeite in het terugvinden gestoken, misschien dacht diegene dat ze het weer hier niet zouden overleven. Nederland is inderdaad een stuk kouder dan de natuurlijke omgeving van de parkieten, wat Afrika en Zuid-Azië is.
Maar de parkieten waren slimmer, of het zijn kwaadaardige geniën. Kies er zelf maar één. Het punt is dat ze overleefden, en nu is de populatie meer dan vierduizend vogels groot en dat alleen al in Amsterdam. Ze zijn ook neergestreken in Rotterdam, Den Haag, Haarlem, etc., en in België, Engeland, Duitsland en andere landen die ik nu zo snel niet kan bedenken.

Maar oke…sommige mensen hebben inmiddels een hekel aan deze vogels, de meeste van hen zijn eigenaren van tuinhuisjes, gezien de parkieten de tuinen plunderen. En dan heb je ‘oudere mensen’. Hoewel je zou denken dat juist deze mensen dol zijn op vogels buiten, zoals velen van hen. Maar in het Parool was een ingezonden brief, met de oproep van een oudere man om hem te helpen in het stelen van de eieren van de parkieten. In de brief stond serieus dit: ‘Bij het zien van de nesten moet iedereen een ladder pakken en de eieren uit de nesten verwijderen, zoals we ook bij kieviten doen.’ Waarom wilde deze man dat?? Omdat het fietspad onder de boom geheel wit was door vogelpoep, dat was de reden waarom de vogels weg moesten. Over kinderachtig gesproken…
Ter verdediging voor mijzelf, gezien ik het alleen maar over de parkieten heb en niet over de kieviten, ik wist niets over de kievit eieren en dat die gestolen werden

Maar ben ik nou de enige persoon die het gedrag van mensen die de parkietpopulaties willen ‘uitroeien’ niet begrijp? Misschien komt het doordat ik de vogels echt heel leuk vind. Bijvoorbeeld, als ik vroeg in de ochtend naar school of het station fiets zijn zij de enigen die wakker zijn en soms vliegen ze zelfs een paar meter met me mee. En niet zo heel lang geleden was er een tak van een wat grotere boom afgebroken. De ‘wond’ die was ontstaan door de afgescheurde tak zorgde dat er veel boomsap uitvloeide. Het gevolg daarvan was dat de boom, en zeker het stuk rond de ‘wond’ totaal bedekt was met groene veren en snavels. De vogels waren dol op het boomsap. Het werd helemaal leuk toen ik wat dichterbij kwam om het beter te bekijken. Mijn hoofd was namelijk op precies de goede hoogte voor het sap en al snel hadden de parkieten een soort gevecht om de plekken op mijn schouders en hoofd, maar een tijdje later bedachten ze dat ik ook misschien wel eten had dus veranderde hun interesse van de boom naar mij. Een van hen stal uiteindelijk het overgebleven deel van mijn lunch. En zelfs met dat feit, dat een vogel mijn lunch heeft gestolen, vind ik ze nog steeds leuk! En dit zal niet mijn laatste blog over vogels zijn! Arme lezers :P