Jankende gitaren op de fiets

Je zit in de auto. Buiten is het winter maar met de loeiende verwarming heb je daar gelukkig geen last van. Dat apenpakje met stropdas en colbertje dat je van je baas aanmoet doe je straks wel aan. Maar nu even lekker naar de radio luisteren, even ontspannen voor je weer de hele dag moet vergaderen.

Muziek… Je zou zeggen dat het maar iets kleins is. Veel mensen vinden dat de ontwikkelingen van de laatste jaren de ‘werkelijke muziek’ alleen maar aantast. Maar bedenk je nog eens hoe klein de rol van muziek in je dagelijks leven is. Werkend achter je computer, lezend op de bank, in de auto, wanneer heb jij je radio, je iPod/mp3 of je muziekbestanden niet aanstaan? Bovendien is muziek in nog veel meer gevallen belangrijk, in andere culturele sectoren bijvoorbeeld.

Zo hebben mijn vrienden en ik ooit een filmpje voor het vak Culturele en Kunstzinnige Vorming (CKV) moeten maken. Dat was in het vierde jaar van de HAVO dus je kan je wel voorstellen dat we eigenlijk met hele andere dingen dan school bezig waren maar dit was een leuke opdracht. We wilden een horrorfilmpje van een minuut of tien maken maar toen we het in elkaar monteerden was het meer een comedy. Het was zo hilarisch dat we het eigenlijk niet aan de klas wilden laten zien, omdat we bang waren voor schut zouden staan. Toen we het als test aan mijn vader lieten zien wist die onmiddellijk wat eraan scheelde; er zat geen muziek onder! Met een paar drukken op een paar knoppen zette hij er spannende muziek onder, en ineens was onze comedy een (bijna) echte horrorfilm geworden! Zonder dat er iets aan de beelden was veranderd was de sfeer ineens helemaal omgeslagen. En toen besefte ik ineens wat de macht is van muziek.

Als ik nu te laat ben voor de trein en ik snel moet fietsen zorg ik dat er rock-nummers in de playlist van mijn iPhone staan. Ben ik wat down, dan zet ik er vrolijke upbeat nummers in. Met jankende gitaren in mijn oren fiets ik ongemerkt een stuk sneller, en vrolijke tunes zoals die van Disney soundtracks maken me vrolijk. In Top Gear zei Jeremy Clarkson het ook al: “If you want to drive nice and safe, you can listen every kind of music. Except metal! Research showed that ‘angry tunes’, like metal, make you step on the gas pedal harder. Thus making you drive faster.”

En zo wordt alles en iedereen beïnvloed door muziek! Who knew? En nu ga ik lekker een uurtje naar de radio luisteren met een goed boek in mijn handen!

Donker 268/365

De dagen worden steeds langer, en hoewel de wintertijd het nog een beetje probeert te redden is vroeg opstaan niet leuk meer. Niet dat vroeg opstaan ooit leuk is, maar als het buiten nog donker is werkt het nog meer tegen. Mensen zijn dagwezens, waarom begrijpen scholen en werk dat niet? Want ondanks deze wetenschap verwachten ze wel dat je om 8:30 aanwezig bent.

Het donker, vijand van het menselijk zicht, vriend van de vampier en ander gebroed dat het daglicht niet verdraagt. Om even een dramatisch momentje in te lassen. Je bent nog niet helemaal wakker en zit met je katerige hoofd (of je nou gedronken hebt of niet) op de fiets. Het is elke keer weer een wonder dat ik niet de Weespertrekvaart in fiets. Het is ook een wonder dat ik nog nooit een boete heb gehad voor fietsen zonder licht. Kennelijk zijn mijn acteertalenten beter dan ik dacht, gezien ik twee keer aan een boete ontvlucht ben. Ik denk dat ik gewoon een spot op mijn fiets plak, dan heb ik licht en zie ik tenminste ook nog iets!

Halsbandparkieten 262/365

Fietsend over de Weesperzijde in Amsterdam bedenk ik me dat ik nog steeds woedend ben op die leraar. Ik heb hem gisteren nogmaals gemaild over het hele incident maar een mail terug heb ik nog niet gekregen. De wind is koud en er hangt nog steeds een lichte mist over het water als ik het bekende geluid van de halsbandparkieten hoor. Er zit een hele kolonie in de bomen rond de Weespertrekvaart en ik vind het altijd leuk om ze te zien. Helaas zijn ze slecht zichtbaar tussen de bladeren met hun groene veren maar in de winter heb ik meer geluk.

Kale bomen zijn normaal geen heel erg vrolijk gezicht maar dit keer zie ik dat door de vingers, want tussen de bruine takken zie ik groene vogels hippen. De één vindt hun geluid een rotherrie, ik vind het leuk en gezellig. En nu ik ze eindelijk bezig kan zien in de bomen is het helemaal leuk. Het is jammer dat ik onderweg ben naar school en dat ik niet langer kan kijken. Terwijl ik in de trein zit, kijk ik naar de lucht. Eigenlijk ben ik best jaloers op deze vogels. Ze kunnen gaan en staan waar ze willen, en er is niemand die ze tegen kan houden. Ik fietste ooit langs hun ‘territorium’ vlak nadat het gestormd had. Er was een boomtak afgescheurd en het stuk waar het boomsap uit de ‘wond’ vloeide was omringt door parkieten die genoten van het zoete boomsap. Het zijn hondsbrutale beestjes, daar niet van.
Op de terugweg kan ik even stoppen om langer te kijken. Door de wind die inmiddels is gaan waaien, waardoor de temperatuur naar gevoel nog lager is, hebben de vogels zich verplaatst. Van de bomen langs het water (open en winderig), naar de bomen in de straten (meer beschut door de huizen). Ze zijn nog steeds goed te zien, heldergroene veren tegen een bruine bast. Ze gaan niet in de dakgoten zitten of op hekken of auto’s, ze beperken zich puur tot de bomen die hun voedselbron en woonplaats zijn. Als de wind nog harder begint te waaien fiets ik door, zij hebben dan wel een lekker pak donsveren, ik helaas niet.

Sneeuw, wind en regen 227/365

Het weer is een vreemd iets, zon, regen, sneeuw, wind. Alsof het niet kan kiezen tussen de manieren om te pesten.

Ik heb nooit kunnen ‘kiezen’ wat ik vervelender vond. Sneeuw of regen. Beide zijn irritant als je aan het fietsen bent maar dankzij regen raak je in één keer zo ontzettend doorweekt, je kleren plakken aan je lichaam vast en een spijkerbroek loopt ook niet meer zo makkelijk dan. Zeker niet als je nog de hele dag op school moet zitten of op je werk.

Sneeuw daarentegen is weer kouder dan regen. En het is beter in door je schoenen heen sijpelen. Tijdens het fietsen glijden je banden weg, als postbezorger loopt je postkar erin vast. Maar je kunt het wel makkelijker van je kleren slaan voor je kleren nat worden. Je komt alleen wel met verkleumde handen, voeten en gezicht ergens binnenlopen.

Wind tegen is nog het minste probleem dat je kunt hebben als je moet fietsen. Hoewel de wind zo hard kan zijn dat je amper vooruit komt en constant opzij geblazen wordt. En als het hard waait en het is koud doet de wind pijn aan je gezicht.

Wind, sneeuw en regen zullen in de natuur allemaal ergens goed voor zijn. Ik blijf het houden bij de zon en het zien van blauwe lucht, met een paar wolken en een beetje wind mag ook wel hoor. Haha.

Herfst komt eraan 222/365

De herfst zit in de lucht, je merkt het tijdens het fietsen, bij het beluisteren van het weerbericht en aan de garderobes van mensen.

Je ziet het nog niet echt aan de bomen. De week hiervoor is het flink warm geweest, bijna zomers, dus de meeste bomen zijn nog behoorlijk groen. De lucht en het weer denken echt anders over het weer, al twee dagen wordt er lichte vorst aan de grond voorspelt ’s nachts en de lucht is fris, neigt zelfs naar koud. Het handschoenenweer is weer begonnen, voor de ochtend dan. Want als ik ’s middags terug naar huis fiets is het zelfs te warm voor een dichte jas, dat komt waarschijnlijk ook door de zon.

Dit is mijn soort weer, zonnig, koud (fris), de herfstkleur die zijn intrede doet. Dit is het weer waarbij ik in mijn element ben. De tijd van lange spijkerbroeken, iets dikkere jassen en dichte schoenen. Maar wel alle soorten shirt, lange of korte mouwen. Niet alleen ik voel me met dit weer het best, ook mijn klerenkast is op de herfst het best voorbereid.

Helaas is het Nederlandse weer nogal wispelturig, met een beetje pech heb ik over een paar dagen alweer mijn regenjas nodig, model aardappelzak. Wie weet waar ik een charmante regenjas kan kopen?

Amsterdam 157/365

Grrr… wekkers…

We zijn weer in Amsterdam en ik weet nu alweer waarom ik zo’n pesthekel heb aan wekkers. Maar het is het waard want we willen nog even snel de stad in voor Eefje naar huis moet. Dus na snel aankleden en ontbijten stappen we op de fiets. Die natuurlijk veel zachtere banden hadden dan we hadden bedacht dus hebben we ons lichtelijk dood getrapt tegen de wind in met die zachte banden.
Ik reed nog net niet op de velg en Eefje had het ook niet makkelijk op de vouwfiets…

Amsterdam is wel veel drukker dan waar we de afgelopen drie weken zijn geweest en ik rij normaal al lichtelijk anarchistisch dus de situatie in de stad werd er niet veiliger op met mij terug op de weg. Ghehe…

Maar aan alles komt een einde en zo werd Eefje om half 5 toch opgehaald door haar vader en broer. Het is vreemd om alleen thuis te zijn en het is veel te stil hier, zeker als mijn moeder naar haar werk is.

Verjaardag 3 en 4 125/365

Vandaag twee verjaardagen, dat betekende vroeg opstaan en laat naar bed.

Goeiemorgen, ik heb een slaapritme dat me eigenlijk niet toestaat voor één uur ’s middags wakker te worden en nu ging mijn wekker ineens om negen uur ’s ochtends. Niet heel erg prettig. Maar ja, weer een verjaardag ’s ochtends met mensen die ik echt al heel lang niet gezien had dus ging ik op weg, op naar Amstelveen. Gezien ik had uitgerekend dat er ruim 3000 manieren waren voor mij om te verdwalen als ik met de fiets ging besloot ik naar het Amstelstation te fietsen en vanuit daar de metro te nemen, die stopte toch vlakbij het huis waar ik moest zijn.
Vanuit daar de hele middag doorgebracht bij de kanovijver in het Amsterdamse bos met vrienden, eten en zon.

Maar toen weer met de metro terug naar het Amstelstation en toen naar het Surinameplein fietsen. Voor een volgende verjaardag, van Sanne dit keer. Ze is vandaag 19 geworden dus tijd voor feest. Heerlijk gegeten, veel gelachen met iedereen en uiteindelijk pas rond twaalf uur ’s avonds weer naar huis fietsen, dus drie kwartier later pas thuis.

Hoe heerlijk is het om daarna je bed in te duiken terwijl je weet dat je de volgende ochtend niet vroeg hoeft op te staan??

Verjaardag 2 124/365

Op naar verjaardag twee van dit weekend.

Een gemaskerd bal namens Noukka en Charlotte. Voor het feit dat ze geslaagd zijn, beide 18 zijn geworden en ze al heel lang vriendinnen zijn. Helaas één nadeel voor mij persoonlijk, ik heb een pesthekel aan het dragen van jurken. En dat werd toch wel verwacht, in combinatie met een masker.

Nu heb ik vorig jaar een aantal Napolitaanse en Venetiaanse maskers cadeau gedaan aan mensen maar zelf zat ik ermee in de problemen. De drie maskers die ik zelf in huis heb waren of een masker dat het hele gezicht bedekt waarin ik geen adem zou kunnen halen, eentje op een stokje en om die nou de hele avond op te houden daar keek mijn arm niet echt naar uit, en de derde was knalgroen en (om even heel meisjesachtig te klinken) matchte niet met mijn jurk. Maar verder had ik alleen witte maskers die ik zelf kon ontwerpen, maar ik zou natuurlijk niks afkrijgen in vijf uur tijd. Dus op naar de feestwinkel om een saai en standaard masker te kopen, maar beter dan geen.

Dus uiteindelijk, gekleed in jurk en masker in de tas (anders denk ik dat ik een beroerte had gehad door de hitte en het belemmeren van mijn ademhaling) op weg naar het Fijnhouttheater in Amsterdam. Nu heb ik besloten dat mijn grootste ergernis aan jurken vooral ermee fietsen is. Want dat is dus praktisch onmogelijk als je nog tig keer op en af moet stappen en dat toch nog redelijk charmant wil doen. Voor herhaling vatbaar?? Misschien, maar dan eerst kijken hoeveel een taxi kost…of kijken of ik een lift kan krijgen van iemand met een auto.