Hollandse vriendelijkheid VS. openbaar vervoer

Cultuur, de Nederlandse identiteit, de oude ‘meesters’, briljante belichting in films. Het is allemaal mooi en aardig maar wat vergeten (maar zeer belangrijke) onderdelen van de cultuur zijn, zijn taal, eten, gebruiken en het gedrag van de ‘bevolking’. En vooral het gedrag van Nederlanders in het openbaar vervoer is af en toe wonderlijk. Ik moet bekennen dat ik niet weet hoe het in andere werelddelen gaat, maar tijdens mijn vakanties in Parijs en Londen heb ik nooit in dergelijke mate onbeschoft gedrag meegemaakt in de trein. Het lijkt of sommige Nederlanders het openbaar vervoer oprecht haten.

Luid praten (en/of bellen) in de stilte coupé en dan boos worden als iemand er iets van zegt. Voeten op de stoelen. Doodleuk een joint draaien in de trein (ik maak geen grapje…). Je muziek op volume 100 uit je koptelefoon, of muziek aan helemaal zonder het gebruik van oortjes. Smakken en je lunch herkauwen terwijl er iemand naast je zit. Hé, begrijp me niet verkeerd. Ik bel ook in de trein, en ik eet er ook. Net als elk mens heb ik behoefte aan eten en aan een praatje zo nu en dan. Maar het dempen van je stem, zodat niet de hele coupé meeluistert, is toch niet zo moeilijk? Of eten met je mond dicht…

Zo zat ik vandaag in de sprinter naar Wormerveer, naast me zat een vriendelijk ogende jongen die gewoon een pakketje brood uit zijn tas haalde. Niks mee mis! Tot hij begon te eten… Binnen enkele secondes begon ik te vermoeden naast een koe te zijn belandt. En dat vermoedde ik niet omdat hij in een kwartier zes boterhammen naar binnen werkte… Nee, de jongen had de onaangename gewoonte met mond open te eten, te boeren en ondertussen de allerlaatste druppels uit een pakje sap te willen krijgen. Nu vind ik het puur gemeen om er iets van te zeggen. Hij zal wel honger hebben, toch? Maar aan de andere kant vind ik het stiekem toch ontzettend onbeleefd om zo te eten met iemand naast je. Ik hoef geen herkauwde lunch te zien om acht uur ’s ochtends. Echt! Daar heb ik echt geen behoefte aan…

Maar als je denkt dat het in de bus beter is, vergeet het maar. Daar is het voornaamste probleem de mensen die nog even een sigaret willen roken in de laatste halve seconde voor de bus aankomt. Of mensen met enorme rugzakken die niet doorhebben hoe pijnlijk die elke keer in je rug ramt.

Maar nu heb ik weer genoeg gezeurd over onze ‘Nederlandse vriendelijkheid’, en stap ik lekker op de fiets om naar de film te gaan!

Guacamole 346/365

Het is vrijdagavond, mijn moeder is laat thuis van werk en ik heb besloten dat we een uitgebreide maaltijdsalade gaan eten met als voorgerecht guacamole!! Bij deze kent Word dat woord niet dus ga ik er maar van uit dat ik het goed geschreven heb…

Guacamole, bijna volledig gemaakt van avocado en het ideale voorgerecht. Nu maak ik het altijd zo fijn mogelijk zodat je extra veel hebt maar ik wil geen staafmixer gebruiken dus is het maken van één bakje van dat groene spul een taak die wel bijna een uur duurt. Of ik moet sneller leren snijden of toch een keer leren hoe die stomme staafmixer werkt… Goede tip trouwens bij het maken van guacamole: uit de benodigde limoen komt vaak maar heel weinig sap, houdt de limoen dus even onder de warme kraan want dan komt er veel meer sap uit. Hoe weet ik dit, dankzij het spelletje Fruit Ninja op de iPhone, lang leve sensei’s ‘fruit facts’!!

Guacamole is niet alleen lekker maar ook heel gezond, als je niet per ongeluk in een stuk rode peper hapt, tenzij je goed tegen scherp eten kunt natuurlijk en helaas kan ik dat niet dus ik moet die nare rode dingetjes altijd een beetje ontwijken. Maar dit is echt een gerecht waarvoor ik de Zuid-Amerikanen erg dankbaar ben. En inmiddels is mijn moeder thuis, en de guacamole bijna klaar dus ik ga lekker eten, jammie…

Eten 315/365

Zoals ik gisteren al ondervond, is het zoeken van eten niet erg makkelijk en zeer tijdrovend. En tijd is zeer kostbaar op dit moment dus het is belangrijk dat ik zo vroeg mogelijk eten bij elkaar zoek om de rest van de dag te kunnen vullen met leren, schoonmaken en het eten bereiden. Inmiddels heb ik stukjes verderop het pad gevonden waar basilicum en munt groeit, en heb ik van buurvrouw Lieveheersbeestje een heerlijk recept met gebakken rozenbottel gekregen. Verder zijn veel bloemen ook eetbaar en laten vogels vaak nog stukjes brood uit het nest vallen. Verhongeren zal ik niet, het grootste probleem is water. Ik heb nu een halve notendop buiten liggen (hiervoor ben ik de merel iets schuldig, het is afkomstig uit zijn nest) die ’s avonds vult met dauw maar ik moet elke keer maar hopen op regen. De dauw is amper genoeg op dit moment en het weer begint steeds droger te worden. Uit plantenstengels komt ook water en het smaakt zoeter dan regenwater en heeft meer bouwstoffen maar het verkrijgen is zwaar en zeer langzaam werk. Ik heb er eigenlijk geen tijd voor maar als het zo droog blijft heb ik geen keuze ben ik bang. Meneer Veldmuis heeft aangeboden dat als het echt droog wordt, ik wel iets van hem mag hebben maar hij heeft het ook niet breed wat water betreft en hij droogt nog sneller uit dan ik door die dikke vacht. Dat kan ik hem niet aandoen. Er woont een familie mieren drie stenen verderop die hebben aangeboden dat ik anders wel iets uit hun bron onder de grond mag hebben, zij vangen daar het grondwater op en hebben dus altijd genoeg. Het is een lange wandeling maar als ik echt niet anders kan zal ik wel moeten…

Gevaar 314/365

Vannacht was niet de geweldigste nacht die ik ooit heb gehad. Onze buurt wemelt werkelijk van de katten en vogels, als de ene eindelijk gestopt is met jagen op insecten komt de ander naar buiten om door te gaan waar de ander het werk had laten liggen. De muizen van de tuin hiernaast hebben twee uur bij me geschuild, de kater van een straat verderop was namelijk op oorlogspad. De arme dames zijn eerst een uur opgejaagd door het rood met wit gevlekte mormel voordat ze bij mij naar binnen doken. Ik was net klaar met eten en hallo, je stuurt ze echt niet weg met hem daar buiten!

Toen ik vanochtend wakker werd dacht ik dat het wel veilig was, dus was ik zonder zorgen op zoek gegaan naar wat te eten voor de dag. Gebakken rozenbottel met wilde basilicum of munt werd me aangeraden door buurvrouw Lieveheersbeestje van een struik verderop. Helaas was ik iets te enthousiast en werd ik gespot door de merel die de boom achter mijn tuin bewoond. Dit is de derde of vierde generatie merel die hier woont sinds de afgelopen zes jaar en er heerst een soort familievete tussen deze merels en de eksters uit de boom ernaast (ik maak geen grapje). Maar vandaag was het kennelijk geen oorlogstijd want de merel zat nu achter mij aan, denkend dat ik een lekker hapje was. Nu voel ik heel erg weinig voor opgegeten worden dus heb ik mijn eten laten vallen en heb me verstopt onder de waterton en dat was maar net op tijd. Het duurde een uur voor de merel zijn interesse in de tuin verloor en er vandoor ging, inmiddels was ik verkleumd en doorweekt dankzij het vochtige hout van de ton. Snel greep ik mijn eten en ben naar binnen gerend, nog net op tijd want de merel had door dat zijn lunch toch niet was verdwenen en op het moment dat ik de deur dicht deed en mezelf dus weer veilig camoufleerde landde hij in de tuin. Na bijkomen, opwarmen en mijn eten voorbereiden nam ik contact op met de overige tuinbewoners. Ook zij durfden het huis niet uit, te bang om te eindigen als lunch. Meneer Veldmuis was nog het veiligst, hij staat technisch gezien niet op het menu van de merel, hoewel die hem soms nog wel eens lastig valt. Ik ben maar gaan leren en ben de rest van de dag niet meer buiten geweest.

Merry Christmas!! 298/365

Humdumdumdumdumdumdum… falalalalalalalalala. Merry Christmas!! Mijn kennis van kerstliedjes is niet al te best moet ik eerlijk toegeven maar ik ken wel het deuntje. Dus bij deze. Het is Kerstmis dames en heren, een tijd van geven en delen. Ook wel een tijd van vergeten en vergeven. Familieruzies worden opzij gezet, vijanden zijn voor één dag vrienden. Alles in de geest van de kerstgedachte! Terwijl moeders, oma’s, vaders, opa’s, tantes, ooms, zussen, broers, en andere familieleden het eten voorbereiden worden in overige huizen de voorgerechten en toetjes gemaakt om de gastheer of vrouw toch een beetje te ontzien. En of je het nou met of zonder cadeautjes viert, het gaat allemaal om de gedachte!

Veel mensen vieren Kerst samen met familie, voor de zielige achterblijvers (expats, militairen, gestranden op ondergesneeuwde vliegvelden) rest er de schamele gedachte dat er ook nog oud&nieuw aankomt en dat de schade dan misschien weer ingehaald kan worden. Of je kruipt gewoon lekker bij elkaar met vrienden, dat is net zo goed en net zo gezellig. Misschien zelfs wel meer omdat er nauwelijks verplichtingen aan vast zitten. Kinderen mogen lekker laat opblijven, en iedereen mag zich volproppen en volschenken met lekker eten en goede (of slechte) drank. Het maakt niet uit hoeveel eten er uiteindelijk overblijft, hoeveel glazen er in een avond omgaan of dat de tv ondertussen aanstaat omdat er voor een keer een leuke kerstfilm op tv is. Alles in de geest van de kerstgedachte!

Je kunt Kerstmis natuurlijk ook veel simpeler vieren, lekker thuis met een mooie film en gewoon het gezin. Zeker als je twee kerstdagen te vullen hebt is dit een zeer geliefde oplossing. Is er een leuke of mooie film op tv? Dat scheelt dan maar weer, en anders huur je er toch gewoon eentje! Zo simpel is de 21ste eeuw dan ook weer. En lekker knus bankhangen met een bord heerlijk eten op je schoot mag zo nu en dan ook wel eens, daar is helemaal niks mis mee!