Vrijdagmiddag, de marteling… Nog maar een paar uur werken of naar school en dan beginnen die zalige twee dagen vrij waar je zo naar gesnakt hebt. De hele week beul je jezelf af om uit te leven naar het moment dat het vrijdagmiddag is, je in de trein/op de fiets/in de auto/naar buiten stapt en je weet: Nu hoef ik even niet meer!
Elk mens smacht elke vrijdag naar het moment dat het weekend begint, puur verlangen naar twee dagen voor jezelf, twee dagen bij slapen en nieuwe krachten op doen voor een nieuwe werk/schoolweek, twee dagen lekker sociaal zijn met vrienden en familie. Hoe je het weekend invult is niet interessant, wat wel interessant is, is elkaar lekker maken met verhalen over wat je in het weekend gaat doen. En iedereen doet het!
Wat ga jij dit weekend doen? Ik heb zaterdag afgesproken om met wat vrienden naar de film te gaan en zondag ga ik even bij m’n oma langs. Ooh hoe oud is je oma dan? Ja ze is inmiddels tachtig dus dan moet je toch af en toe langs hè? Ja ja, dat doe je toch wel als ze zo oud is hè, dan weet je niet meer hoe lang ze er is? Nee inderdaad, en wat ga jij dit weekend doen? …
Een standaard gesprekje over het komende weekend. Het maakt het verlangen naar je verdiende vrije dagen nog groter en dat is het helemaal waard. Nu is het slechts nog wachten, voor mij is het wachten tot mijn leraar eindelijk ophoudt met praten en wij ervandoor kunnen gaan. Maar waarom stopt hij nou niet, aaaaargh!!!
Posts tonen met het label werk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label werk. Alle posts tonen
maandag 20 december 2010
woensdag 8 december 2010
Jimmink 275/365
Omdat dat bakkerswerk niks voor mij is begeef ik me in andere sectoren, op zoek naar iets nieuws. Het eerste waar ik navraag doe is boekhandel Jimmink.
Jimmink is een boekwinkel zoals een boekwinkel hoort te zijn! Rommelig, smalle gangetjes, grote stapels en kasten en de geur van oude en nieuwe boeken. Dagenlang kun je tussen de verschillende kasten zwerven, altijd vind je wel iets nieuws. En zo groot is de winkel niet eens! Reisboeken, kookboeken, fanatasy, self-help, ‘voor dummies’ en een computer om te bestellen wat ze nog niet hebben.
Boekwinkels die in boeken en films worden beschreven/getoond zijn vaak poorten naar een andere wereld. Jimmink komt het dichtste bij zo’n poort hier in Amsterdam!
Jimmink is een boekwinkel zoals een boekwinkel hoort te zijn! Rommelig, smalle gangetjes, grote stapels en kasten en de geur van oude en nieuwe boeken. Dagenlang kun je tussen de verschillende kasten zwerven, altijd vind je wel iets nieuws. En zo groot is de winkel niet eens! Reisboeken, kookboeken, fanatasy, self-help, ‘voor dummies’ en een computer om te bestellen wat ze nog niet hebben.
Boekwinkels die in boeken en films worden beschreven/getoond zijn vaak poorten naar een andere wereld. Jimmink komt het dichtste bij zo’n poort hier in Amsterdam!
donderdag 25 november 2010
Bertram Bakkers 263/365
Zes uur ’s ochtends, de wekker gaat. Klereding… Hij heeft mazzel dat de wekker onderdeel is van mijn telefoon want anders had ik hem uit het raam gegooid! Waarom sta ik zo vroeg op op een zaterdag? Goede vraag, ik heb een nieuw baantje bij een bakker. En vandaag is de eerste dag en ik begin om zeven uur dus ik moet me nog haasten ook!
Het werk is eigenlijk niet zo heel erg ingewikkeld, mijn voeten doen na tien uur staan wel pijn maar ik zie het op dit moment ook als een oefening voor ze. Nu ik alles door heb, hoe de ovens en de kassa werken en hoe je dingen klaarmaakt zal het volgende week vast beter gaan. Hoewel het werk en de collega’s me bevallen zijn er twee kleine minpunten aan het werk.
1. De muizenvallen die ze gebruiken zijn gruwelijk! Andere winkels gebruiken gifdoosjes of desnoods vallen die in één keer de muis doden. Deze winkel gebruikt plakstrip waar de pootjes van de muis op vastplakken, de muis schiet door en komt ook met zijn/haar snuit vastgeplakt. Ik heb geprobeerd het kleine muisje dat we als eerste vonden te redden maar die plaktroep is zo sterk dat je zelfs kracht moet zetten om je eigen vingers los te krijgen, waarna ik werd gedwongen hem in de prullenbak te gooien, de muis nog steeds levend. Ik kan echt heel veel hebben maar dit is gewoon gemeen tegenover de muis. De reactie van mijn bedrijfsleidster, nadat ik commentaar had op de vallen: “Nou, dan had ‘ie maar geen muis moeten worden!”
2. De bedrijfsleidster, een domme huppelkut die het gesprek na mijn inwerkdag begon met: “Nou, ik vind je maar een raar figuur maar je hebt een maand proeftijd en we zien wel hoe dat gaat.” En toen ik vroeg hoeveel ik zou gaan verdienen wist ze dat ook niet, en toen ik dus logischerwijs zei dat ik het contract dat ik volgende week krijg niet onderteken zonder te weten wat het loon is keek ze me aan alsof ik gek was. Dat is ook een manier om nieuwe werknemers te trekken.
Het werk is best oké, het lange werken gaat me tot nu toe ook goed af en het is lekker binnen in de warmte maar kan iemand een bedrijfsleider met hersens en een work-attitude regelen?? Om te beginnen met dat de regels ook voor haar gelden en niet alleen voor de ‘normale werknemers’!
Het werk is eigenlijk niet zo heel erg ingewikkeld, mijn voeten doen na tien uur staan wel pijn maar ik zie het op dit moment ook als een oefening voor ze. Nu ik alles door heb, hoe de ovens en de kassa werken en hoe je dingen klaarmaakt zal het volgende week vast beter gaan. Hoewel het werk en de collega’s me bevallen zijn er twee kleine minpunten aan het werk.
1. De muizenvallen die ze gebruiken zijn gruwelijk! Andere winkels gebruiken gifdoosjes of desnoods vallen die in één keer de muis doden. Deze winkel gebruikt plakstrip waar de pootjes van de muis op vastplakken, de muis schiet door en komt ook met zijn/haar snuit vastgeplakt. Ik heb geprobeerd het kleine muisje dat we als eerste vonden te redden maar die plaktroep is zo sterk dat je zelfs kracht moet zetten om je eigen vingers los te krijgen, waarna ik werd gedwongen hem in de prullenbak te gooien, de muis nog steeds levend. Ik kan echt heel veel hebben maar dit is gewoon gemeen tegenover de muis. De reactie van mijn bedrijfsleidster, nadat ik commentaar had op de vallen: “Nou, dan had ‘ie maar geen muis moeten worden!”
2. De bedrijfsleidster, een domme huppelkut die het gesprek na mijn inwerkdag begon met: “Nou, ik vind je maar een raar figuur maar je hebt een maand proeftijd en we zien wel hoe dat gaat.” En toen ik vroeg hoeveel ik zou gaan verdienen wist ze dat ook niet, en toen ik dus logischerwijs zei dat ik het contract dat ik volgende week krijg niet onderteken zonder te weten wat het loon is keek ze me aan alsof ik gek was. Dat is ook een manier om nieuwe werknemers te trekken.
Het werk is best oké, het lange werken gaat me tot nu toe ook goed af en het is lekker binnen in de warmte maar kan iemand een bedrijfsleider met hersens en een work-attitude regelen?? Om te beginnen met dat de regels ook voor haar gelden en niet alleen voor de ‘normale werknemers’!
donderdag 9 september 2010
De eerste dag 180/365
De eerste dag is altijd een hel…
De eerste dag op de basisschool, middelbare school, universiteit, HBO, een nieuwe baan, woonplaats, etc.
Alle eerste dagen zijn een ramp, ook als het je tweede jaar op school is. Wat trek je aan? Welke tas neem je mee? Wat voor houding pas je toe? Allemaal vragen die op dat moment van belang zijn want de indruk die je maakt op de eerste dag is bijna onmogelijk te veranderen.
In de omgeving van Utrecht en midden-Nederland begint vandaag het universitaire seizoen. De Hogeschool Utrecht is overstroomd door verdwaald ogende eerstejaars studenten en geïrriteerde tweedejaars die vinden dat de eerstejaars te langzaam lopen en in de weg staan (by the way, dat doen ze ook!). maar je ziet dat ook de tweedejaars bang zijn voor de eerste dag. Ze zien er net iets beter uit dan normaal en houden zich een klein beetje gedeisd tot ze weten hoe hun nieuwe klasgenoten in elkaar zitten.
Het ‘eerste-dag’ gedrag is dus niemand vreemd, ook volwassenen doffen zich op voor een solicitatie of de eerste werkdag. Mensen zijn het bangst voor wat anderen van ze denken. Ook al zeggen velen dat ze het niet interesseert wat anderen over ze zeggen.
De eerste dag op de basisschool, middelbare school, universiteit, HBO, een nieuwe baan, woonplaats, etc.
Alle eerste dagen zijn een ramp, ook als het je tweede jaar op school is. Wat trek je aan? Welke tas neem je mee? Wat voor houding pas je toe? Allemaal vragen die op dat moment van belang zijn want de indruk die je maakt op de eerste dag is bijna onmogelijk te veranderen.
In de omgeving van Utrecht en midden-Nederland begint vandaag het universitaire seizoen. De Hogeschool Utrecht is overstroomd door verdwaald ogende eerstejaars studenten en geïrriteerde tweedejaars die vinden dat de eerstejaars te langzaam lopen en in de weg staan (by the way, dat doen ze ook!). maar je ziet dat ook de tweedejaars bang zijn voor de eerste dag. Ze zien er net iets beter uit dan normaal en houden zich een klein beetje gedeisd tot ze weten hoe hun nieuwe klasgenoten in elkaar zitten.
Het ‘eerste-dag’ gedrag is dus niemand vreemd, ook volwassenen doffen zich op voor een solicitatie of de eerste werkdag. Mensen zijn het bangst voor wat anderen van ze denken. Ook al zeggen velen dat ze het niet interesseert wat anderen over ze zeggen.
donderdag 20 mei 2010
Ontslagen 74/365
Vandaag is er iets gebeurd dat ik niet verwachtte…
Nu is dat niet zo speciaal want er gebeurt vrij veel in het leven dat een mens niet verwacht. Struikelen, vallen, een oude bekende tegenkomen, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan over ongeplande dagelijkse dingen maar dan klik je deze site vast binnen drie minuten weg en ergens denk ik niet dat dat de bedoeling is.
Nou ja, ik ging vandaag gewoon naar mijn werk, trein in, trein uit, gebouw in, spullen uitpakken, en ga zo maar door, toen na ongeveer een kwartier de PA van de grote maffe baas waar ik al een keertje eerder over schreef vroeg of ze me even kon spreken. Onder vier ogen! Natuurlijke reactie van mij: ik word bijzonder argwanend. En dat was terecht ook.
Het kantoor heeft namelijk niet genoeg werk voor nog een zesde werknemer en als oproepkracht is het heel simpel, ze stoppen met me op te roepen. Gevolg: ik heb geen werk meer.
Eigenlijk baal ik er best wel van, en ik ben normaal helemaal geen persoon om te balen over werk. Damn…
Nu is dat niet zo speciaal want er gebeurt vrij veel in het leven dat een mens niet verwacht. Struikelen, vallen, een oude bekende tegenkomen, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan over ongeplande dagelijkse dingen maar dan klik je deze site vast binnen drie minuten weg en ergens denk ik niet dat dat de bedoeling is.
Nou ja, ik ging vandaag gewoon naar mijn werk, trein in, trein uit, gebouw in, spullen uitpakken, en ga zo maar door, toen na ongeveer een kwartier de PA van de grote maffe baas waar ik al een keertje eerder over schreef vroeg of ze me even kon spreken. Onder vier ogen! Natuurlijke reactie van mij: ik word bijzonder argwanend. En dat was terecht ook.
Het kantoor heeft namelijk niet genoeg werk voor nog een zesde werknemer en als oproepkracht is het heel simpel, ze stoppen met me op te roepen. Gevolg: ik heb geen werk meer.
Eigenlijk baal ik er best wel van, en ik ben normaal helemaal geen persoon om te balen over werk. Damn…
dinsdag 18 mei 2010
Lunch 53/365
Op vrijdag en woensdag wordt er op kantoor altijd iets extra’s aan de lunch toegevoegd. Aardappel- en tonijnsalade, of pasta’s (bij wijze van warme lunch), of eieren.
De laatste tijd hebben eieren hun toppunt op kantoor. De afgelopen vier weken is ei het extraatje bij de lunch. Gebakken of gekookt, het enige dat we nog niet hebben gehad is roerei. En dit allemaal mogelijk dankzij de kokkin die elke dag de lunch opzet en dan optimistisch voor iedereen eieren naar bestelling staat te bakken.
Met op bestelling bedoel ik dat ze je vraagt wat je voor ei wilt, spiegelei (alleen ei), met spek, met kaas of met spek en kaas. En je krijgt standaard twee eieren. Een beetje in de trant van ‘we moeten nog de hele dag door’, want we lunchen om 13:00 en de meeste mensen hier gaan door tot half 6.
Nu ben ik echt dol op eieren, gevolg is dus dat ik meestal (dus ook nu) veel te veel gegeten heb en langzaam het gevoel krijg dat ik een beetje aan het ontploffen ben… wat niet zo best is want dat geeft zoveel troep. Ik ga maar even op zoek naar iets kalmerends voor mijn maag. Ciao!
P.S. als jullie niks meer van me horen weten jullie dus dat ik ontploft ben…
De laatste tijd hebben eieren hun toppunt op kantoor. De afgelopen vier weken is ei het extraatje bij de lunch. Gebakken of gekookt, het enige dat we nog niet hebben gehad is roerei. En dit allemaal mogelijk dankzij de kokkin die elke dag de lunch opzet en dan optimistisch voor iedereen eieren naar bestelling staat te bakken.
Met op bestelling bedoel ik dat ze je vraagt wat je voor ei wilt, spiegelei (alleen ei), met spek, met kaas of met spek en kaas. En je krijgt standaard twee eieren. Een beetje in de trant van ‘we moeten nog de hele dag door’, want we lunchen om 13:00 en de meeste mensen hier gaan door tot half 6.
Nu ben ik echt dol op eieren, gevolg is dus dat ik meestal (dus ook nu) veel te veel gegeten heb en langzaam het gevoel krijg dat ik een beetje aan het ontploffen ben… wat niet zo best is want dat geeft zoveel troep. Ik ga maar even op zoek naar iets kalmerends voor mijn maag. Ciao!
P.S. als jullie niks meer van me horen weten jullie dus dat ik ontploft ben…
donderdag 29 april 2010
Bij blijven... 46/365
Op mijn werk moet ik constant PR-lijsten en aantekeningen maken. En het gebeurt nog wel eens dat ze van me verwachten twee PR-lijsten tegelijk te maken. Het is dus van belang dat ik mijn medewerkers bij kan houden…
Het klinkt een stuk makkelijker dan het is. Ik krijg de opdracht websites te zoeken die iets met de actie/klant waar we mee bezig zijn hebben en die dus het PR bericht dat we maken voor die klant op hun website zouden willen zetten. Dat klinkt heel makkelijk maar na een uur websites zoeken heb je het helemaal gehad. En na een werkdag van 6 en een half uur ben ik echt helemaal gaar.
Het voordeel is wel dat tussen de lijsten door, als ik de één af heb en nog geen nieuwe opdracht binnenkrijg, ik wel mijn blog bij kan werken. Want ook die moet ik echt beter bij gaan houden…
Ooh, nieuwe opdracht binnen. Moet weer aan het werk. Bye.
Het klinkt een stuk makkelijker dan het is. Ik krijg de opdracht websites te zoeken die iets met de actie/klant waar we mee bezig zijn hebben en die dus het PR bericht dat we maken voor die klant op hun website zouden willen zetten. Dat klinkt heel makkelijk maar na een uur websites zoeken heb je het helemaal gehad. En na een werkdag van 6 en een half uur ben ik echt helemaal gaar.
Het voordeel is wel dat tussen de lijsten door, als ik de één af heb en nog geen nieuwe opdracht binnenkrijg, ik wel mijn blog bij kan werken. Want ook die moet ik echt beter bij gaan houden…
Ooh, nieuwe opdracht binnen. Moet weer aan het werk. Bye.
Abonneren op:
Posts (Atom)