Carbutt... 361/365

Mne… ik hou niet van lange autoritten, ik krijg er een houten kont van. De rit die normaal 11 uur duurt duurde dankzij een aantal files en een aantal stops meer dan 14 uur! Onderweg hebben we wel Mister Platypus the car comrade (spreek uit: miester platiepoes, thi caar comraate (alex en ik waren een beetje verveeld)) opgepikt. Dat is een ontzettend blauwe en groene versie van een vogelbekdier in knuffelvorm en hij is leuk (dit bewijst maar hoe slecht lange autoritten zijn voor je hersens…)!

Radio 279/365

Radio, het medium van geluid en dus ergernis van doven en slechthorenden. Geen beelden betekent voornamelijk alles beschrijven zonder dat je idioot klinkt. Dat is een grotere opgave dan je zou denken maar het hoort er nu eenmaal bij.

Radio is ook een lichtpunt bij lange autoritten, tenzij je de grens oversteekt en je overgaat op Franse of Duitse zenders. Dat zijn de twee dichtstbijzijnde grenzen met een totaal andere taal, maar ik ga ervan uit dat Spaans, Italiaans, Pools en dergelijke talen niet veel beter zijn. Gelukkig hebben autoradio’s meestal een ingebouwde cd-speler. Of die het doet is natuurlijk een andere vraag.

Radio dient vooral als achtergrondgeluid want er is geen beeld dat je aandacht opeist en zelfs het nieuws val daardoor te negeren. Heerlijk toch?

Aankomst Amsterdam 156/365

We zijn weer terug in het land waarvan we de taal verstaan!!!!!!

Dankzij de ‘spook’verhalen over mannetjes die huizen en tenten binnen komen lopen ’s ochtends vroeg die mijn oom ons gisteravond vertelde was afgelopen nacht het een hele geslaagde nacht. Grrr… Heel fijn Ab, but I’ll get you for it!!

Alex kreeg het aanbod nog langer bij hun te blijven en dan samen met mijn oom komend weekend terug te reizen dus we hebben hem daar achtergelaten. Dat betekent wel meer ruimte op de achterbank die kan worden benut voor iets minder pijnlijke manieren om een dutje te doen. Helaas krijg ik van autodutjes honger, en ik ben niet aardig als ik honger heb…

Eefje slaapt vanavond nog hier want Sittard lag een klein beetje buiten de route en nu is het tijd voor bed!

Vertrek Lagreze 155/365

Allemaal in de auto gepropt en we zijn weer onderweg…

Het is een raar idee om weer terug naar Nederland te gaan, en op dit moment is het vooral heel erg krap. Zoals we namelijk met z’n drieën (Alex, Mardou en ik) naar Biarritz vertrokken, zijn we nu met z’n vijven (Eefje, Alex, Mardou, mijn oma en ik) weer onderweg naar Nederland. Alleen mijn opa blijft in Lagreze. Dus zitten we met zijn drieën (Alex, Eefje en ik) opgepropt op de achterbank. En dat betekent in slaap vallen en wakker worden met pijn in je nek omdat je voor een soort mislukt knikpoppetje aan het spelen was…
En onderweg gebeuren ook niet leuke dingen, zoals het verdwijnen van mijn zonnebril. Kennelijk mag ik zonnebrillen niet langer dan één zomer in mijn bezit hebben want die die ik hiervoor had is verdwenen en ik kan hem echt niet meer terugvinden en deze is opgeslokt. De wc’s waarbij je moet staan bij Franse snelwegen zullen veel mensen bekend zijn, nou ik had daar dus mijn zonnebril aan één poot aan mijn broekzak hangen en toen ik opstond hoorde ik hem vallen en zag ik hem zo dat gat in glijden. Ik heb niet eens de moeite gedaan ernaar te zoeken want toen ik hem niet meer kon zien in dat metersdiepe gat wist ik dat ik hem nooit meer terug zou zijn. Maar ik baal er wel van!!!

Verder is onze tussenstop in Mouliherne, wat zo mogelijk nog meer niemandsland is dan Monbahus bij mijn opa en oma. Hier hebben mijn oom en tante een huis en dit is onze tussenstop. In het hele dorp is geen bereik mogelijk met een mobiele telefoon BEHALVE bij de kerk en op het kerkhof, pure ironie… Eefje en ik zijn veroordeeld tot een nacht in onze tent, alweer, terwijl mijn oma en moeder de caravan in beslag nemen. Alex slaapt bij mijn neefje en nichtje op de kamer.

Onze verbinding met de rest van de wereld, ligt natuurlij bovenop de heuvel, zucht…