Afscheid 320/365

Vandaag is het zover, nog maar een half uurtje en dan groei ik weer. Ik heb al mijn spullen gepakt en ben de rest van de dag vooral bezig geweest met alles op z’n plaats zetten en alles schoonmaken zodat meneer Veldmuis in een schoon huis terecht komt. Daarnaast heb ik genoeg hout voor een week verzamelt als bedankje voor zijn goede zorgen van de hele week. Dankzij hem had ik meubilair, ben ik niet verhongerd en door zijn tips ook niet doodgevroren. Ik heb de buren Lieveheersbeestje bedankt met een flinke aantal rozenbottels en de familie Mier met twee klontjes suiker die ik uit te tuin van de buren (de menselijke buren) heb gejat toen ze niet opletten. Ik denk dat ik iedereen die me geholpen heeft genoeg heb kunnen bedanken.
Aan de ene kant ga ik de steen wel missen, het was allemaal lekker simpel en natuurlijk enzo. Aan de andere kant ga ik het niet missen om elke dag in levensgevaar te zijn dankzij vogels en katten en tekort aan water dankzij een zonnige dag. En een normale, warme douche zou ook wel weer eens prettig zijn.

Nog een paar minuten en dan begint het groeiproces weer, een minuut voor tijd ga ik de tuin in anders verwoest ik het huis. En als ik eerder ga ben ik wel een hele makkelijke prooi voor roofdieren. Tot snel weer allemaal!!

Verhuizing 313/365

Gisteren ben ik verhuist naar een steen in de achtertuin zodat ik geen last heb van afleiding. Gelukkig mocht ik van mijn buurman, een zeer vriendelijke veldmuis, even op zijn computer om mijn blog bij te houden. Zodat jullie weten dat ik nog wel leef. Vannacht bleek ik toch iets te slecht voorbereid te zijn op het weer buiten dus de buurman hielp me vandaag met het verzamelen van de laatste dingen voor mijn tijdelijke huis. De deal is dat hij het mag hebben als ik weer groei. Van een stuk krom schors en wat gras heb ik vandaag een bed gemaakt, bladeren zijn goed voor alles dus ook voor deken. Van een rozenbottel hebben we een tijdelijk bureau geknutseld waar ik daarnet aan heb zitten leren. Straks moet ik alleen op zoek naar wat brandbaar spul anders vries ik binnenkort dood volgens mij.

Het leren gaat redelijk, hoewel de weg naar het grote huis voor wat eten voor de dag zo lang is dat ik er de hele ochtend mee bezig zal zijn. De verhuizing is tenminste goed gelukt en de buren die ik tot nu toe ontmoet heb, een veldmuis en een koppel lieveheersbeestjes, zijn erg behulpzaam en vriendelijk. Hoewel ze even raar stonden te kijken toen ze mijn huisje zagen, en mij natuurlijk. Zo’n klein mens hadden ze nog nooit gezien en ze vonden het maar een raar verhaal. Ach, dat kan best wezen ja. Ik moet nu echt brandbaar spul gaan zoeken voor het weer gaat regenen, anders heb ik vanavond weer geen licht en warmte!

P.S. het is hier een stuk meer hightech dan ik had verwacht. Zo heeft buurman Veldmuis een leaftop en een Root-kabel direct aangesloten op het spiderweb.

Vertrek Lagreze 155/365

Allemaal in de auto gepropt en we zijn weer onderweg…

Het is een raar idee om weer terug naar Nederland te gaan, en op dit moment is het vooral heel erg krap. Zoals we namelijk met z’n drieën (Alex, Mardou en ik) naar Biarritz vertrokken, zijn we nu met z’n vijven (Eefje, Alex, Mardou, mijn oma en ik) weer onderweg naar Nederland. Alleen mijn opa blijft in Lagreze. Dus zitten we met zijn drieën (Alex, Eefje en ik) opgepropt op de achterbank. En dat betekent in slaap vallen en wakker worden met pijn in je nek omdat je voor een soort mislukt knikpoppetje aan het spelen was…
En onderweg gebeuren ook niet leuke dingen, zoals het verdwijnen van mijn zonnebril. Kennelijk mag ik zonnebrillen niet langer dan één zomer in mijn bezit hebben want die die ik hiervoor had is verdwenen en ik kan hem echt niet meer terugvinden en deze is opgeslokt. De wc’s waarbij je moet staan bij Franse snelwegen zullen veel mensen bekend zijn, nou ik had daar dus mijn zonnebril aan één poot aan mijn broekzak hangen en toen ik opstond hoorde ik hem vallen en zag ik hem zo dat gat in glijden. Ik heb niet eens de moeite gedaan ernaar te zoeken want toen ik hem niet meer kon zien in dat metersdiepe gat wist ik dat ik hem nooit meer terug zou zijn. Maar ik baal er wel van!!!

Verder is onze tussenstop in Mouliherne, wat zo mogelijk nog meer niemandsland is dan Monbahus bij mijn opa en oma. Hier hebben mijn oom en tante een huis en dit is onze tussenstop. In het hele dorp is geen bereik mogelijk met een mobiele telefoon BEHALVE bij de kerk en op het kerkhof, pure ironie… Eefje en ik zijn veroordeeld tot een nacht in onze tent, alweer, terwijl mijn oma en moeder de caravan in beslag nemen. Alex slaapt bij mijn neefje en nichtje op de kamer.

Onze verbinding met de rest van de wereld, ligt natuurlij bovenop de heuvel, zucht…

18 149/365

Vannacht was lichtelijk onrustig…

Nadat ik om 5 uur (‘s nachts) gewekt werd door de overenthousiaste haan die NU (13:00 uur) pas zijn kop houdt werd ik daarna nog gewekt door een sms om kwart over 7 en om 8 uur van een raar geluid beneden. Eerst dacht ik dat mijn moeder achter de computer zat maar wat bleek, het geluid kwam van onze gevederde gast die uit zijn geïmproviseerde kooitje wilde. Na wat te eten (wat krachtvoer van de kuikens hier) en drinken te hebben gekregen hebben we het beestje weer losgelaten, het vond zelf zijn weg door de deur naar buiten en naar het bos. Het vloog best goed, gezien het nog steeds lichtelijk staartloos is. En om onbekende redenen droomde ik vannacht dat mijn moeder crème brulee (of hoe je het ook schrijft) van kip ging maken… ik denk dat ik al slapen een pesthekel kreeg aan die haan…

Ons vogelvriendje na een avond bijkomen, en nu aan het bedenken waar hij heen gaat.

Verder ben ik gemarteld met verjaardagsliedjes omdat het vandaag mijn 18de verjaardag is. Ik voel me oud… (en ik probeer al 5 jaar een verbod op verjaardagsliedjes op mijn verjaardag er in gestampt bij mijn familie te krijgen…)

Goeiemorgen oma, hihi.

Alex en het beste deel aan jarig zijn…TAART!!

FELIX!! 148/365

Felix is mijn oma’s kat, een klein zwart onheilsbrengertje.

Normaal gezien is hij dat helemaal niet maar vandaag moest hij zijn kleur toch even waarmaken. Na een vrij timide dag besloot hij namelijk een volledig onschuldig (denken we tenminste) vogeltje te grijpen. Het beestje leek er echter met de schrik vanaf te komen door Eefjes oplettendheid zodat we de kleine duivel op tijd van de gevederde gevangene af konden gooien. Niet echt gooien maar hij wilde er niet vrijwillig vanaf komen… het beestje was enkel behoorlijk geshockeerd en later ontdekten we dat Felix er met zijn staartveren vandoor was maar verder lijkt het (op dit moment) niets ernstigs aan de hand te zijn. Hoewel hij op dit moment nog niet helemaal goed bij zijn hoofd is want hij vliegt af en toe weg terwijl we alles hebben afgesloten maar hij kan alleen omhoog vliegen, niet naar voren. En toen we het weer gevangen hadden en Eefje alle spinnenwebben van zijn kop en bek wilde halen zat hij haar maar raar aan te kijken.
En toen hij weer weggevlogen was ging hij op de enige plek in het huis zitten waar we geen van allen goed bij kunnen komen om daar te besluiten maar gewoon in slaap te vallen… Geniaal hoor…

Verdere informatie is dat het een winterkoninkje is en dat het dankzij Eefjes medische dierenkennis hebben we het een slaapplek gegeven voor deze avond, zodat het kan kalmeren en iets kan eten en drinken. Als het de ochtend haalt en dan genoeg herstelt is laten we het gewoon weer los in het bos.

Aankomst Lagreze 147/365

Opa en oma’s huisje…

Hoewel… huisje?? Na de verjaardag gisteren waar we ook hebben overnacht zijn we nu weer bij mijn opa en oma in hun huis Lagreze, gelegen in niemandsland. Dat vind ik tenminste want de twee dichtstbijzijnde dorpen hebben 175 en 75 inwoners waarvan ik vermoed dat driekwart ongemerkt verhuist (of gevlucht) is…

Het weer begint langzaam beter te worden en het zwembad en de barbecue staan al voor ons klaar, en ondanks dat ik hier al twee jaar niet geweest ben lijkt het onveranderd, op wat verbouwingen aan het huis na dan. En terwijl iedereen hier met computers bezig is ga ik het bos eens bekijken!

De 'tuin'...

Het huis 134/365

Het huis… rompompom!!

Dramatisch tromgeroffel is eigenlijk vereist bij deze titel maar dat heb ik niet bij de hand hier in Zuid-Frankrijk.

Het huis, een ruime 500 meter (ik denk meer maar mijn inschattingsvermogen is op vakantie) buiten deze camping ligt een grote heuvel met veel bomen, struiken, wilde bloemen met daaromheen een prachtig hek. Waarvoor dient het hek? Voor de privacy van het lichtelijk overdreven enorme (nee, ik overdrijf niet lichtelijk, het is gewoon heel erg groot) landhuis dat bovenop die heuvel staat en prachtig uitkijkt over Biarritz, de Pyreneeën, het strand, de zee, andere omliggende mini-plaatsjes en de nabij liggende camping. Het dient er natuurlijk ook voor om hele nieuwsgierige mensen (zoals ikzelf) er ver vandaan te houden… Het huis, zoals we het dramatisch blijven noemen, ziet eruit als een koninklijk, of tenminste adellijk, vakantieverblijf maar lijkt tevens leegstaand. Deze conclusie is getrokken uit het feit dat wij, en medekampeerders die er al langer dan twee dagen staan, er nog nooit licht hebben zien branden.

Ik weet in ieder geval wat ik wil kopen met mijn eerste twee miljoen (die ik dan overheb natuurlijk) want het is echt zo’n spooky landhuis. Aaaah, toekomstdromen…