Wisselen 339/365

Elk kind met gescheiden ouders weet waar ik het over heb als ik het over de ‘omgangsregeling’ heb. De regeling die je ouders hebben als het gaat om wie wanneer de kinderen/het kind in huis heeft. Dat houdt over het algemeen ook wisselen tussen ouders in, van de een naar de ander reizen met een enorme tas spullen. Want ook al zijn je ouders al jaren gescheiden, je hebt altijd een aantal spullen die je niet dubbel hebt maar wel mee wilt hebben.

De meeste mensen wennen snel en zonder problemen aan een omgangsregeling, het gebeurt immers vaker en het zal niet snel veranderen. Maar er zijn ook gevallen van kinderen die het wisselen elke week/maand/etc. helemaal niks vinden. Ik ben zelf zo’n kind. Het wisselen tussen de ouders geeft stress en een gevoel van onvrede. Waarom moet je dit nou elke week doormaken? Zij wilden toch scheiden, jij hebt hier toch niet om gevraagd?!
Voor langere tijd bij de ene ouder wonen maakt het niet minder erg, de daadwerkelijke handeling van het wisselen is wat voor problemen zorgt. Dat rottige gevoel dat aan je knaagt als je weggaat bij de ene ouder om bij de ander te zijn.

Een tussenstop zoals school werkt vaak goed als ‘buffer’ voor het gevoel. Het enige nadeel is dat je met die enorme tas loopt te sjouwen. Een kleine prijs voor een beter gevoel. Maar toch, ik ben nu zoekende naar een eigen plekje zodat ik er even een tijdje een pauze van kan nemen!

Huiswerk, sorry 306/365

Dames en heren, het spijt me opnieuw verschrikkelijk maar ik MOET nog een aantal huiswerk opdrachten afmaken voor het begin van school weer morgen. Dus om mezelf nog een beetje extra tijd te gunnen geen blog vandaag. Maar morgen wel weer, belooft!!

Camera, geluid, en we zijn live! 274/365

Vandaag was de uitzending waar ik het gisteren voor aan het monteren was. Je merkte duidelijk dat iedereen toch wat nerveus was. Deze uitzending werd namelijk ook live uitgezonden (op internet), dus er kon niks fout gaan want er kon niks overgedaan worden. Het oefenen ging eigenlijk ook verschrikkelijk slecht.

Oefenen: Na de derde keer oefenen wil ik toch wel iets eten voor ik van mijn stoel val van de honger, maar gezien ik het geluid doe willen ze dat ik eet en mijn aandacht bij het geluid houdt op hetzelfde moment. Gaven ze me vijf minuten dan had ik dit broodje allang op gehad!

Een minuut voor de uitzending: Je voelt de spanning in de regie-kamer stijgen. Dit is echt niet normaal, mensen zijn volledig aan het stressen hier!

Vijf minuten in de uitzending: Op de site waar er wordt uitgezonden is nu eindelijk geluid, er bleek een kabel kapot te zijn. Kreeg ik eerst de halve regie over me heen of ik dat niet op kon lossen. Jongens, ik doe dan wel het geluid maar de kabels bij de computer die het signaal op internet stuurt ligt echt ver buiten mijn terrein!

Twintig minuten in de uitzending: De halve regie schrikt zich dood van een zin van één van de twee presentatoren. Dat was een opmerking die eigenlijk niet kon! De eindredacteur had dat op het laatste moment nog verandert omdat hij de tekst ‘te saai vond’. Dat had hij ons ook wel even mogen vertellen!

Na de uitzending: Hoewel we het allemaal geweldig vonden om te doen, zijn we toch wel blij er van af te zijn. Het is allemaal zo hectisch en gehaast, persoonlijk vind ik er niet veel aan… De leraar zei wel dat hij het nog nooit zo soepel heeft zien lopen!

De rest van dit semester doen we radio, ik denk toch dat dat meer ‘mijn ding’ is.

Presentatie Recht 216/365

Vandaag zijn onze presentaties Recht. De bedoeling is dat we iedere een rechtzaak naspelen. Mijn groepje en ik hebben de zaak Lucia de B. en dan het gedeelte waarin ze wordt veroordeeld tot levenslang en TBS met dwangverpleging.

We gaan zitten, ik (de rechter) in het midden, de ‘Officier van Justitie, a.k.a. Martin’ rechts van me en de ‘advocaat, ook wel Manouk genoemd’ links van me. Het requisitoir (stuk, pleidooi, dinges) van de Officier doet me niks, ik volg simpelweg ons vastgestelde plan. Maar zodra het (lichtelijk ellenlange) pleidooi van de advocaat het einde nadert word ik steeds nerveuzer. Dan is het ineens mijn beurt, ik slik en begin. En daar gaat het al mis in de eerste zin, ik begin te hakkelen en herstel mezelf met moeite. Rustig probeer ik verder te gaan, het volume van mijn stem te dempen en mezelf forcerend rustig te blijven praten, want anders word ik volledig onverstaanbaar doordat ik stop met articuleren. Dan gaat het opnieuw mis, ik voel het bloed naar mijn gezicht stijgen en klap dicht. Als ik mezelf een beetje ken, en gelukkig doe ik dat, weet ik dat ik nu mijn ademhaling moet gaan forceren om rustig te blijven voor ik helemaal dicht sla. Ik wend mijn gezicht af achter mijn handen, sluit een seconde mijn ogen en haal twee keer adem. Dan begin ik opnieuw en dit keer lukt het, hoewel mijn hartslag is opgelopen naar een ruime 120 slagen per minuut en mijn hoofd een tomaatachtige kleur heeft.

Maar we zijn lang niet zo goed als de drie klasgenoten die een echte rechtszaak bijna perfect nadoen (nadat ze de leraar hebben overgehaald verdachte te spelen). inclusief toga’s en rare witte slabbetjes.

Redactie Deadline 198/365

Later dit jaar krijg ik het vak Deadline, vrienden van me hebben het dit semester al.

Als ik de redactie inloop, om een vriend even gedag te zeggen, hoor ik het geratel van toetsenborden en zie ik hoe mensen toch een bril opzetten. Kennelijk hebben veel mensen een bril, maar hoeven ze die alleen te gebruiken als ze lang naar een computerscherm zitten te staren. Want dat is de essentie van het vak deadline: zoek je informatie en maak in één dag een volledige krant/uitzending en zorg dat je alles af hebt en hebt nagekeken in diezelfde dag. Het is een hectisch vak.

Persoonlijk lijkt het me wel interessant en leerzaam maar ik presteer dan ook het beste onder tijdsdruk. Maar andere mensen duidelijk niet. In mijn eigen klas zie ik het al gebeuren vlak voor het einde van een les waarin één artikel moet worden ingeleverd, steeds meer rookpauzes en als die niet snel genoeg kunnen worden genomen worden de rokers geïrriteerd en zenuwachtig. Maar bij Deadline is de gehele redactie onderverdeeld in kleinere redacties die wel vragen stellen aan elkaar en met elkaar overleggen maar verder zijn ze eigenlijk niet bij elkaar betrokken. Zo heb je de redacties Binnenland, Buitenland, Cultuur, Film, Reizen, etc. etc.. Ik kan eigenlijk niet wachten tot ik dit vak heb, helaas heb ik geen ‘krantenschrijfstijl’. Ik schrijf meer voor tijdschriften qua stijl. Reportages zijn mijn ding, geen saaie en droge stukjes. Eens kijken hoe ik me daar doorheen sla.

Rush 93/365

AAAAAAAAAAAAARGH!!!

Zo, dat was even een ongezonde dosis stress (ja, er hadden meer A’s bij gekund). De laatste deadlines komen eraan en ik word er gek van! Ik moet twee achtergrondartikelen af hebben voor morgen, één ervan moet over anderhalf uur al af zijn. Ik denk dat mijn hersenen zo gaan ontploffen.

Voor Basis Research moet ik een achtergrondartikel over muziek&jongeren schrijven. Ik heb voor de stelling ‘Jongeren kopen nog steeds cd’s’ gekozen. Het is niet zo moeilijk om te schrijven maar het zou toch net iets makkelijker worden als die stomme cd-distributeurs eens zouden meewerken en mij de cijfers die ik nodig heb zouden sturen!!
Mijn andere artikel, voor Journalistiek Schrijven, gaat over het AMVJ Column Festival (zie column 88). Daar heb ik gelukkig nog wat extra tijd voor, die hoeft morgenochtend pas af te zijn.

Normaal gezien ben ik een enorme ‘deadlinevreter’. Want ik doe nu wel heel gestrest maar ik heb al eerder bewezen dat ik een flinke deadline nodig heb om iets goeds te kunnen schrijven. Dat zou namelijk ook verklaren waarom mijn practicums halverwege een blok artikelen van niks zijn en mijn laatste artikel ineens helemaal volgens de regels geschreven kan worden zonder dat ik me er dood aan erger. Ik ben vrij immuun voor stress, hoewel het hier anders zal klinken, het enige dat ik ervan krijg is enorme honger. Ik ga even de kantine plunderen, bye!