Het dorp neemt afscheid...

Vijf maanden studeren zijn nu toch echt voorbij. Colleges zijn gevolgd, tentamens zijn gemaakt, bussen en vluchten geboekt en koffers gepakt. Langzaam vertrekken we één voor één weer terug naar Nederland. De één na de ander verlaat Grahamstown. Degenen die als laatste achterblijven kunnen alleen staan zwaaien. Het vertrek aan het einde van een semester is permanent voor internationale studenten. De plek die vijf maanden lang werd gezien als ‘thuis’ wordt nu definitief achtergelaten, misschien wel voorgoed. Afscheid is altijd bitter, maar de smaak van een afscheid dat definitief is, is bijna niet te verdragen.

Iedereen die me een beetje kent weet hoe verschrikkelijk slecht ik in afscheid nemen ben. Of misschien kan ik gewoon niet zo goed met mijn eigen emoties omgaan. Beiden zijn in ieder geval belangrijke factoren in hoe ik met het afscheid van de afgelopen dagen ben omgegaan. Want drie van mijn vier reispartners zijn nu naar huis vertrokken. Nummer vier zet mij straks op de bus naar East-London, en gaat dan ook terug. Ik zie ze pas een maand later weer, als ook ik eindelijk terug ben.

Afrika was een fantastische tijd, vijf maanden zijn voorbijgevlogen. Vrienden uit ons huis hebben we al gedag gezegd toen ze vertrokken, tranen zijn gelaten in deuropeningen en bij bushaltes. Laatste avonden zijn legendarisch gevierd. En nu, met de laatste weken in het vooruitzicht, begint heimwee dan toch echt te knagen. It is time to go home again…

De thuiskomst zit er voor mij echter nog niet in. Nog anderhalve maand gevuld met het festival, en met een prachtige reis. Terwijl mijn koffer ergens een lock-up ingaat om later weer opgehaald te worden ga ik nog meer van Afrika zien. Met pepperspray, en een specifiek fotolijstje in mijn koffer…

Het dorp wordt supporter...

Dat we het EK niet konden zien in Nederland betekende uiteraard niet dat we minder enthousiast zouden juichen voor Oranje. Drie wedstrijden, misschien zelfs meer, zouden we samen kunnen kijken voor de groep weer van elkaar zou scheiden. Genoeg dus om te zorgen dat we zo oranje mogelijk naar de wedstrijden zouden gaan. We haalden de lokale pubs over de wedstrijd voor ons te tonen, ook al had dat soms wat meer voeten in de aarde dan anders als er rugby op tv was tijdens voetbal.

Normaal ben ik geen voetbalfan. Sterker nog, normaal ben ik misschien zelfs een voetbalhater. Maar tijdens het EK en WK kan zelfs ik vrij enthousiast worden, hoewel het nog niks vergeleken was met het enthousiasme van de andere ‘Dutchies’. Ik ben waarschijnlijk een waardeloze supporter…

Nederland-Denemarken deden we allemaal vrij makkelijk over, dat zouden we wel even winnen. Behalve dan dat het verdomd lastig was om de wedstrijd te kunnen zien. Zuid-Afrika speelde op hetzelfde moment tegen Engeland, rugby… De nationale sport van Zuid-Afrika, waar alles voor wijkt. Zeker de wedstrijd van een ander land. We vonden uiteindelijk met veel moeite één plek die wel een tv voor ons vrij kon maken, en de tweede helft konden we bij de bar zien want dan was rugby over. De pijn van het verlies was dan ook groot. Nederland-Duitsland. Positief blijven is lastig tegen Duitsland, sterke ploeg. Allemaal bij elkaar gepakt in de Rat&Parrot, die stoelen voor ons had neergezet. Groot scherm, groot verdriet toen we verloren. Nog één kans om de kwartfinales te halen! We blijven positief. Nederland-Portugal, weer in de Rat. Met hangende hoofden vertrokken we uiteindelijk. Het team dat in het WK bijna kampioen werd, ligt er in de eerste rondes uit in het EK twee jaar later. Pijnlijk… En we voelden ons allemaal te beroerd om het weg te drinken. Het juichen heeft niet geholpen, zelfs de Zuid-Afrikanen vinden het spijtig dat Nederland er uitligt. Volgende keer beter?

Het dorp heeft vleugels...

Canterbury Annexe doet het hele jaar door verschillende evenementen om de ‘team-spirit’ van het huis hoog te houden. Maar tijdens de examens is iedereen zo gestrest dat er van evenementen geen sprake is. Om de moed een beetje hoog te houden zijn er natuurlijk de Exam-Treats, maar naast deze ontspanning van de week hebben sommige studenten nog een extra steuntje in de rug nodig.

Briefjes, chocola, energy-bars, zakken chips, armbandjes, de afgelopen dagen zijn ze allemaal al een keer voor iemands deur geland. Alsof het Sinterklaas is wordt er hier op deuren geklopt en snel weggerend. Secret Angels laten motiverende briefjes achter om dat beetje extra vertrouwen te geven, soms met een cadeautje of wat lekkers. Maar niemand mag weten welke Angel, bij welk persoon hoort! Muisstil als de witgevleugelde figuren die in dromen en fantasieën voorkomen dwalen de Annexe-bewoonsters over de gangen, met plannen om ongezien te verdwijnen voor iemand ze ontdekt.

Hoewel de ene Angel enthousiaster is dan de ander, en weer een ander is in ieder geval creatiever, is het idee zeker goed bedoelt! Ik was er in het begin nog wat twijfelachtig over, maar toen de eerste brief de ochtend voor mijn eerste tentamen onder de deur geschoven was, was ik toch wel blij. En voor mijn tweede tentamen had een energy-bar bijgevoegd! Mijn Angel is in ieder geval enthousiast, en maakt me best wel blij!

Vandaag is mijn eerste ‘werkdag’. Mijn persoon begon vrij laat met haar tentamens, maar gaat ook tot het einde door. Dus nu is het mijn beurt om mijn witte vleugels aan te trekken!

Het dorp heeft zelfstudieweek...

Waar de gemiddelde student in Nederland rustig slaapt de weken voor de tentamens, verstopt de student aan Rhodes zich dagenlang in boeken om te zorgen dat hij/zij goed voorbereidt is. Ik meen het, de bewoners van ons huis zitten sinds de start van ‘SWOT-Week’ (zelfstudieweek) vanochtend tot over hun oren in het huiswerk. Dat ze zichzelf dus opleggen.

Kennelijk voelt de universiteit zich lichtelijk schuldig voor deze stress, en dus proberen ze het goed te maken. En gezien studenten kennelijk altijd hongerig zijn doen ze dat met ‘Exam Treats’. Drie rondjes rond de campus en je hebt de plek gevonden waar ze vandaag weer uitgedeeld worden, en dan rol je jezelf daarna weer vrolijk terug naar je studie. Dat is in ieder geval de gedachte die zij erachter lijken te hebben. En hoewel de muffins die vandaag in ons huis werden uitgedeeld en de warme chocomelk heerlijk waren na de kou waar we uitkwamen, maakt het bij enkele huisgenoten de stress waarschijnlijk amper goed.

Als ik mijn huiswerk probeer te ontwijken ga ik altijd aan mijn blog werken. Helaas loop ik geen blogs meer achter dus dat gaat helaas niet echt… En constant series kijken gaat ook niet want ik wil mijn kamergenoot niet storen. Als ik naar haar leerstof kijk en de tijd en moeite die ze erin stopt voel ik me de meest luie student op aarde! Misschien moet ik toch eens wat aan school gaan doen… of ik kan eindelijk eens de Titanic gaan kijken. Hmmm… dilemma…

Het dorp heeft de laatste lessen gehad...

2 juni is het zover, dan zitten we hier echt al vier maanden. Terwijl het voelt alsof we gisteren zijn aangekomen en hier pas net bezig zijn. Deze week was dan ook onze laatste studie week aan Rhodes University. Nu volgen alleen nog de tentamens, die hier een maand in beslag nemen, en het National Arts Festival.

Het is vreemd. Vier maanden geleden kwamen we hier aan, geen idee wat ons eigenlijk te wachten stond. Inmiddels hebben onze hoofden zich tot barstens toe met nieuwe kennis en ervaringen opgevuld. Ik heb vastgezeten in Montagu, ben gaan abseilen, klifduiken, heb een cheetah geaaid, heb gekanoed op zee (met de angst dat ik zou worden opgegeten door een haai... Nee, dat is niet grappig!), heb een aantal domme dingen gedaan (wat? Ik ben een student...) en heb vooral heel erg veel plezier gehad.

Natuurlijk is sentimenteel gaan doen nog nergens voor nodig, we hebben nog een maand! Maar het voelde raar om vandaag Afrikaans binnen te lopen met de gedachte dat ik hierna nooit van m’n leven meer ga praten over Toorberg, of Afrikaanse poezie, of narratologie (ooh wat haat ik die lessen...). En bij Classics, tenzij ik m’n master erin ga doen zal ik waarschijnlijk nooit meer in een college zaal zitten terwijl er een professor over de feestdag/verjaardag van Athene aan het praten is. Of natuurlijk onze overenthousiaste Journalism-leraar die tijdens zijn lessen altijd heen en weer loopt voor de klas als een soort hyperactieve tijger in een kooi...

Tja, we zijn echt klaar met colleges volgen hier. Nu rest ons alleen om al die stof opnieuw in onze hoofden te proppen als de tentamens er daadwerkelijk aankomen... En dat leren wordt uiteraard nog een aantal keer doorbroken door het EK!

Het dorp is internationaal...

Als exchange student aan Rhodes University heb je één ding dat altijd op je dak zit; het International Office. Ze zouden het enige contact met onze eigen universiteit moeten zijn, maar dat contact loopt meestal zo moeizaam dat we ze daar maar niet voor gebruiken. Ze liepen echter al weken te zeuren of we niet met de International Parade mee wilden doen. Konden we niet op het podium een klompendans uitvoeren, of het volkslied zingen? Want het Wilhelmus is zo vrolijk… Nu gaat onze vaderlandse liefde niet verder dan, inderdaad, Koninginnedag en we wezen het verzoek telkens weer van de hand. Tot ons huis ons vertelde dat zij Nederland hadden uitgekozen om te vertegenwoordigen in de parade. Tja… Als je huis speciaal voor jou een land kiest, dan heb je eigenlijk geen keuze meer. Dus zo stonden we ’s ochtends de Nederlandse driekleur op de wangen van onze huisgenoten te schilderen, zelf getooid in oranje shirts. De playlist die Puck had gemaakt (Viva Hollandia, Hup Holland Hup, het Wilhelmus, 15 miljoen mensen…) schalde door ons huis, waarna die doodleuk meeging naar de parade zelf.

Ik zei net Koninginnedag, het gemis van oranje en overdadig Hollandse muziek is groot hoor. Het is een feestdag die ik thuis nooit echt zou missen, maar als je hem ineens mist omdat je ergens in het buitenland studeert baal je stiekem toch een beetje. Vooral als je de halve dag in een bus zit van Durban naar Grahamstown, maar dat is een ander verhaal! Gezien je niet echt op z’n ‘Koninginne-dags’ rond kan lopen op de campus zonder naar de schoolpsycholoog te worden gestuurd voor diepgaand onderzoek naar de status van je geestelijke gezondheid, hadden we het oranje-gemis nog niet aangevuld. Tot de International Parade dus…

Dat gevoel dat je hebt tijdens Koninginnedag? Dat je weet dat je er als een idioot bijloopt maar het kan je niks meer schelen omdat je een saamhorigheidsgevoel hebt met alle andere idioten? Dat gevoel werd bij ons opgewekt terwijl we met onze, zeer Afrikaanse, huisgenoten onder de Nederlandse vlag liepen en Viva Hollandia door het dorp lieten schallen. Voor ons liep de Amerikaanse vertegenwoordiging, achter ons die van Zambia. De laatste hadden trommels en zongen al net zo vrolijk als wij. Heel Grahamstown, met Rhodes als het ‘toonbeeld’ van het Britse universiteitssysteem in Zuid-Afrika, was heel eventjes een verzameling van alle andere landen. Maar voor ons was het heel eventjes onze meest getikte feestdag.

We wonnen uiteindelijk wel de prijs van ‘meest enthousiaste vertegenwoordiging’. Dan was het urenlange beluisteren van Viva Hollandia toch nog ergens goed voor…

Het dorp werkt zich drie slagen in de rondte...

We kunnen ze van verre al aan horen komen… De verdoemde tentamens die ons boven het hoofd hangen. Nou zou je denken dat we die in Nederland ook wel gewend zijn, en deadlines ook wel. We studeren al drie jaar Journalistiek, we zouden toch wel iets geleerd moeten hebben! Haha, dat dachten wij ook ja… Tot we om de oren werden geslagen met essays, in het Engels, van ieder minstens 1500 woorden…

Ja dames en heren, de deadlinestress heeft ons inmiddels redelijk in z’n greep. Nog drie weken en dan beginnen de tentamens, en dat betekent dat alle departments hun opdrachten binnen willen krijgen in de komende twee weken. Dan zijn ze hopelijk nagekeken tegen de tijd dat we weggaan…  Afrikaans, Journalism, Classics en Anthropology (de laatste voor mij niet, maar Puck en Savanne moeten zich tegen meer dan 3000 woorden opboksen, dus een vermelding om ze moed in te spreken is het minste dat ik kan doen) hijgen ons in de nek. Die feestjes waar allemaal wilde verhalen de rondte over gingen worden nu ondergesneeuwd door dat knagende gevoel van stress dat elke gemiddelde student wel kent.

En uiteraard als je een deadline hebt heb je geen inspiratie meer. Waar je eerst nog makkelijk de zinnen voor je essay in de rondte gooide in de kroeg krijg je nu geen letter meer op papier. Grommend staren we naar schermen van laptops, worstelen we ons door saaie literatuur en worden we overspoeld door Engelse termen waarvan we nog nooit gehoord hadden (of Afrikaanse, die zo raar zijn dat ik er af en toe gek van wordt…). We slaan ons er uiteraard wel doorheen, maar met plezier is anders. Mijn blog geniet er wel van, want dit is de ultieme manier van huiswerk ontwijken. Hoelang dat nog goed kan gaan is me echter een raadsel…

Het dorp sport...

Rhodes is vergeven van de sportclubs, van de Zuid-Afrikaanse rugby en cricket tot surfen en netball (handbal). Zwemmen, hockey, voetbal, martial arts, alles is vertegenwoordigd op de universiteit en alles vertegenwoordigd de universiteit. Want dat is natuurlijk wel de bedoeling. Waar je nog onderuit kan komen met een individuele sport als zwemmen of surfen, zit je met hockey en voetbal echt aan vast: de interscolaire wedstrijden…

Puck en Savanne begaven zich vanaf het eerste blok al twee keer per week dapper naar het hockeyveld, maar nu stonden ze er voor de eerste keer op om een andere school te begroeten. Terwijl ik snakte naar het koude water van het zwembad, stonden zij daar in de zon keihard te werken… Liters water, als ik daaraan denk denk ik uiteraard aan een zwembad en baantjes trekken, maar hier ging het om liters die bij de sporters naar binnen werden gewerkt om te voorkomen dat iemand een zonnesteek zou krijgen of uitdrogen. Een wedstrijd met 25 graden en brandende zon, ik zie het als een vorm van marteling…

Helaas wist Rhodes deze wedstrijd niet in zijn zak te steken, maar de volgende krijgen ze zeker wel te pakken. De Nederlandse sporters in hun oranje shirts hebben het team in ieder geval laten zien dat ze echt wel kunnen hockeyen, en ik ben trots op hun doorzettingsvermogen!

Het dorp heeft gala's...

Onze dining hall doet een hoop moeite om wat saamhorigheid te creëren bij de studenten. We hadden al de trefbalwedstrijd en het voetbaltoernooi, dit weekend hadden we daar boven op ook nog het ‘Hall Ball’. Een soort gala, in semi-formal, met het thema ‘Gambling Temptation’… Als je dan toch op campus woont de laatste twee maanden wil je natuurlijk zoveel mogelijk meemaken, maar ik moet bekennen dat het idee van een jurk me zo ernstig tegenstond dat ik een moment enorm twijfelde. Helaas dachten mijn geliefde huisgenoten daar heel anders over…

Wat moesten we verwachten? Een soort mislukt middelbare school gala, wat we natuurlijk vaker in Nederland hadden meegemaakt, vol met dronken studenten die zich ongemakkelijk schuilhouden bij de bar of het buffet? Dat was het beeld dat ik een beetje in mijn hoofd had in ieder geval. Ik had het mis… heel erg mis…

Een verkiezing voor wie het beste gekleed is, goktafels, en uiteindelijk alle studenten die samen op de dansvloer staan. Wat je dacht dat je alleen in films zou zien, namelijk studenten die elkaar uitdagen tot dansen in een cirkels van medeleerlingen, gebeurt hier echt. En ook dat een hele zaal synchroon staat te dansen op de muziek. Ook dat hebben we gezien. Het was verbazingwekkend, en tegelijk bijna intrigerend, om te zien. Het enige nadeel is dat je dan wel ineens beseft hoe a-ritmisch je zelf bent… Maar na een paar drankjes houdt dat besef je ook niet meer tegen.

Het dorp is enthousiast...

In Nederland komt het misschien niet veel voor, maar in Zuid-Afrika des te meer; een soort ‘school-gevoel’. Op de eerste dag werden we er al mee geconfronteerd. Tijdens de bijeenkomst voor nieuwe eerstejaars kwam de studentenraad een toespraak/optreden geven, de hele zaal ging plat! Voor ons nuchtere Nederlanders was het een wonderlijk aanzicht.
Maar nu we inmiddels twee weken in res wonen krijgen we het helemaal voor onze kiezen. Zo was er de Inter-Res Dodgeball Game, de Inter-Res Soccer Match, en binnenkort het Hall Ball. Alles gebaseerd op de huizen die gebruik maken van de Allan Webb Dining Hall. Want zo is de campus verdeeld. Er zijn dining halls, en een aantal huizen die zo’n hall delen. En die huizen doen onderling vrij veel om het saamhorigheidsgevoel te versterken.

Zo stond ik vandaag dus ineens op het voetbalveld…  Canterbury Annexe versus de andere vrouwelijke residences (ja, sekses wonen hier gescheiden). En het enthousiasme gaat hier ver. In shirts van het huis, met aan de zijkant juichende huisgenoten die zelfs banners en yells hebben gemaakt. En daar sta je dan, met negen huisgenoten op een veldje, terwijl de hele dining hall toekijkt omdat jij het ‘openende team’ bent. Een bal, geschopt door de beste van het andere team, opvangen met die buikspieren die al een paar jaar geen work-out meer hebben gehad bleek een slecht idee… Want die spieren gaan morgen waarschijnlijk wraak op me nemen. Verder was het enthousiasme, van de teams en vanaf de zijlijn, een verassend prettig gevoel. Ik ben niet de beste voetballer, maar na een tijdje werd zelfs ik erin meegesleept.

De overwinning aan het einde van het toernooitje was dus ook een prettig einde (en de douche en het eten erna helemaal!).

Het dorp krijgt huiswerk...

Huiswerk is, in welk land dan ook, een taak waar weinig studenten zich met veel liefde aan zullen wijden. Het feit dat mijn kamergenote dan ook bijna elke dag met veel overgave aan het hare zit te werken, terwijl ik meer dan eens een dutje lig te doen, geeft mij het gevoel ’s werelds slechtste student te zijn. Op Rhodes zijn de studenten op een manier toegewijd aan hun cijfers dat je er bijna bang van wordt. Iedereen heeft het al dagen over deadlines voor essays, research, artikelen. Onze tentamens beginnen aan het einde van deze maand, de eerste deadline voor Savanne, Puck en mij is zelfs al over twee weken! Hebben we er al iets aan gedaan? Nog geen letter staat op papier…

Sommige docenten doen nog een wanhopige poging om huiswerk net ietsjes leuker te maken dan het al is. Je hebt bijvoorbeeld de manier van ‘de opdracht verpakt in entertainment’. Zo moet ons Journalism-essay van deze periode over media-ethiek gaan. De docent vond die opdracht niet alleen zeer vaag, maar zelf ook zeer saai, dus moet het nu over een ethisch onderwerp in een film gaan. De opdracht is dus om twee films te bekijken, in de hoop dat niet iedereen op zijn research in slaap valt.

Dan is er nog een andere manier waarop docenten de essays proberen op te leuken, namelijk de optie van ‘de vrije keuze’. Deze tactiek wordt voor ons Afrikaans-essay gebruikt. We moeten één van de drie gelezen boeken kiezen, die alle drie een verschillende opdracht hebben. Zo kun je tenminste nog kiezen voor het boek dat je het interessantste vond…

Er zijn ook vakken die kiezen om het essay te schrappen, maar daardoor het uiteindelijke tentamen dubbel zo zwaar te laten tellen. Classic Civilization doet dit, en ik weet niet of ik er echt gelukkig van wordt… Maar het scheelt me weer zo’n 2000 woorden deze maand!

En terwijl ik aan deze blog zit te werken en naast me kijk zie ik op het bureau van mijn kamergenote twee grote naslagwerken liggen, terwijl zij driftig aantekeningen zit neer te pennen en er twee Word-documenten op haar computer openstaan. Ik voel me zo lui…

Het dorp geniet van feestdagen...

In Zuid-Afrika zijn nogal wat nationale feestdagen. Zo hebben we net Freedom Day (om de eerste vrije verkiezingen in 1994 te vieren) achter de rug, en is het vandaag Workers Day (Dag van de Arbeid). Gezien we in Nederland eigenlijk niet zo veel nationale feestdagen (ik tel de christelijke feestdagen niet mee) bedachten we dat we Koninginnedag er maar gewoon bij pakten. Een weekend van vijf dagen dus, zonde om te laten schieten of te vullen met huiswerk en slapen!

Koniginnedag in Zululand?

Omdat Zuid-Afrika vrij groot is hadden we in verhouding de noordoostkust nog niet gezien. Durban is de vierde grootste stad van het land, en zeker de beroemdste kustplaats van het land. Zon, zee en strand, op een manier die eigenlijk overal ter wereld kan. Maar wij doen het lekker in Zuid-Afrika, beat that! We kwamen er in Durban al snel achter dat hij, naast beroemdste kustplaats van het land en vierde grootste stad van het land, nog een bijnaam verdient: lelijkste stad van het land. Durban is een stad opgetrokken uit flats en beton, met een glorie die vervallen is om plaats te maken voor toeristen bestaande uit spieren, geblondeerd haar, grote praatjes en weinig hersens (korte beschrijving van de gemiddelde blanke ‘Afrikaner’). De beroemde stranden hebben niet de charme van de Wild Coast maar de Indische Oceaan is wel heerlijk warm en zeker geschikt voor kayakken op zee, zeilen en andere watersporten , wat wij dus ook hebben gedaan. Iemand om zien slaan in een kano is een stuk grappiger dan zelf omslaan… Wonder boven wonder heeft mijn zonnebril drie keer omslaan overleefd, waar andere modellen worden opgeslokt door de golven en de dieptes van de zee bleef de mijne gewoon op mijn hoofd staan. Alleen zag ik niks meer door de laag zout die er uiteindelijk op zat…
Durban, zelf een oerlelijke stad, ligt in één van de mooiste gebieden in Zuid-Afrika. Waar de West Cape voornamelijk bestaat uit Kaapstad, de Karoo een woestijn is, de East Cape vrij droog en winderig is en de Transkei bekleed is met gras en struikgewas, is KwaZulu-Natal een groen gebied met veel heuvels, de Drakensbergen en veel groen. Het is het oorspronkelijke gebied van de Zulu-stammen, die nog steeds de Valley of a 1000 Hills bewonen. De tradities waar deze mensen nog steeds naar leven, zijn voor Europeanen bijna onbegrijpelijk maar daardoor niet minder interessant. En vergis je niet, hun eten is bijzonder zoet, bijzonder voedzaam en bijzonder lekker. Je bent als meisje met een in verhouding lichtreflecterende huidskleur alleen wel net zo’n bezienswaardigheid voor hen, als hun woongebied is voor jou.

En dan probeer je nog zo hard om bruin te worden...

Een heerlijk lang weekend vol feestdagen, waar die toch niet goed voor zijn. Weer bijgebruind in de Zuid-Afrikaanse zon, en nog wat Zulu bijgeleerd ook. Nu maar hopen dat al die voorspellingen over de Zuid-Afrikaanse winter rijkelijk overdreven zijn…



Het is echt heel erg heet... Wat doen die witte mensen in godsnaam buiten?

Het dorp verhuist...

“Zo, dus wie is onze babysitter voor vanavond?” Savanne vroeg het als een grap, maar zo voelde het dus echt. Nee, we hebben ons niet zo misdragen dat het hostel een oppas voor ons inhuurt, het gaat hier om een night-guard. In de afgelopen weken is er twee keer ingebroken en is ons gevoel voor veiligheid een klein beetje door de wc gespoeld. Hoewel Whethu voor ons als een thuis voelt, konden we de gespannen nachten (en de babysitters…) niet langer aan en hebben we onze spullen gepakt.
Op naar de campus!

De studenten van de School voor Journalistiek blijven traditie-getrouw normaal in de lokale backpack (vroeger de Old Gael, nu Whethu). Wij zijn waarschijnlijk de eersten in zeker tien jaar die ineens op campus wonen. In de comfort van een gedeelde kamer, waar studeren een stuk mogelijker is door het heel erg niet onbeperkte internet (we krijgen 4GB data per maand. WE ZIJN JOURNALISTEN OP INTERNET-RANTSOEN!!!!). Onze kippenhokken zijn misschien minder groot dan wat we hadden in het hostel, maar de muren zijn niet groen en er zitten geen kieren in de vloer of gaten in de muur. En er hangt een heater (je gelooft het of niet, maar winters zijn hier koud!) in elke kamer, wat belangrijk is gezien mijn sloffen nog in Amsterdam liggen…

Whethu verlaten was niet makkelijk, hoewel campus heerlijk klinkt en veel voordelen heeft (onze Dining Hall is een mini-Zweinstein waar elke dag drie maaltijden voor onze neuzen worden neergezet zonder dat wij er iets voor hoeven te doen) was  het hostel een soort thuis voor ons geworden. Een thuis waar we over klaagden van tijd tot tijd, maar wie doet dat niet? Dus het inpakken ging niet zonder slag of stoot, onze beslissing over verhuizen of niet is zeker acht keer veranderd in slechts drie dagen, en het daadwerkelijke vertrekken ging met emoties. Met lood in onze schoenen en pijn in ons hart zijn we uiteindelijk in de pick-up gestapt die ons naar Canterbury Annexe House bracht. Ons nieuwe thuis voor de laatste twee maanden, hopelijk doet het onze studie goed want Whethu was te afleidend en gezellig voor studeren.

Het dorp verkent het land...

Oesters in Knysna

Zuid-Afrika, Nederland past er bijna 30 keer in. De natuur is al helemaal niet met elkaar te vergelijken (wij hebben koeien, zij hebben olifanten). Zelfs de manier van leven verschilt van elkaar als dag en nacht! Zuid-Afrika heeft een soort mysterie om zich heen hangen bij Europeanen. Leeuwen, olifanten, nijlpaarden, safari’s, Tafelberg, Kaapstad. De aantrekkingskracht tot het zuidelijkste land van het Afrikaanse continent is groot. Maar de afstoting ervan ook. Criminaliteit, aids, armoede, eenzaamheid.
Zuid-Afrika, het land van de grote tegenstrijdigheden en verschillen. Waar villa’s enkele meters van de townships vandaag liggen, van elkaar verwijderd door dikke muren en hekken waar stroom op staat.  Een land waar de Karoo (een semi-woestijn) maar enkele uren verwijderd is van de vruchtbare heuvels van de Wine Region en de zilte kusten van de Garden Route. Het land waar leeuwen en luipaarden zich in Kruger schuilhouden terwijl olifanten door Addo rondbanjeren. En het land waar nieuwsgierige uitwisselingsstudenten van Rhodes University vakantie vieren door rond te gaan reizen.

 Cheeta's aaien in Cango Wildlife Park - Oudtshoorn

Hoewel Zuid-Afrika te groot is om in twee weken te ontdekken, wilden we allemaal toch zoveel mogelijk zien. Lijstjes hebben we gemaakt. Struisvogels rijden in Oudtshoorn, wijnproeven in Stellenbosch, oesters eten in Knysna, de Tafelberg beklimmen, pinguïns aaien in Simon’s Town, maar vooral gewoon ontspannen en het land zien. In m’n eentje vertrok ik naar Kaapstad, met de gedachte Puck, Savanne, Amy, Laura en Martijn pas twee weken later weer te zien. Maar plannen lopen uiteindelijk altijd anders dan je zou denken en uiteindelijk eindigde ik weer in Kaapstad in hun gezelschap. Een sociologisch experiment noemde ik het; ‘Is Kaapstad leuker in gezelschap van vrienden dan in je eentje?’ Het antwoord: JA!

Abseilen van de Tafelberg - Kaapstad

De struisvogels in Oudtshoorn zijn agressief en oerdom, de oesters in Knysna heerlijk zout, pinguïns stinken maar zijn nog steeds erg grappig (vooral als Amy en Puck er stemmetjes bij gaan doen). Maar het vervoer in Zuid-Afrika is ook een ervaring op zich. Hoe vaak heb ik niet staan wachten op een bus die even twee uur of langer vertraagd was. In de kou in Grahamstown, midden in de nacht in Knysna, in de regen in George. Maar ook taxi-ritten en aangeboden liften waren een bijzondere ervaring. Je leert een land kennen zoals de locals er ook doorheen reizen. Dat krijg je, als je in je eentje vertrekt zonder een rijbewijs! Achteraf waren de dagen alleen heerlijk en leerzaam, maar de dagen met de rest waren over het algemeen gevuld met meer humor en met raardere situaties. Zuid-Afrika is een prachtig land, maar je kan je er heel snel heel eenzaam voelen.

Het dorp werkt en plant...

Grahamstown is een studentenstad, dus als de vakantie begint stroomt die ook volledig leeg. De paar studenten die achterblijven omdat ze hier wonen, of omdat ze niet weten waar ze heen moeten blijven als eenzame stakkers achter terwijl iedereen naar familie of vrienden gaat. De internationale studenten gebruiken zo’n vakantie uiteraard voor die reis rond Zuid-Afrika die ze al zolang voor ogen hadden.

Voorafgaande aan de vakantie martelt de universiteit zelf nog graag. De termijn loopt letterlijk af op de vrijdag van tevoren. Echt tijd om te plannen, je tas in te pakken en dingen te boeken heb je dus nauwelijks. Maar dat zal ons niet tegenhouden!

Tussen de boeken van Afrikaans en de readers van Journalism ligt de kaart van Zuid-Afrika uitgespreid. Reisgidsen zijn verstopt tussen andere dingen en het doel van de vakanties worden tussen neus en lippen door besproken. Natuurlijk moeten die essays af, maar concentreren is moeilijk als er een nieuw avontuur in het vooruitzicht is gesteld. Kaapstad, voor mij het begin voor de rest het eind, het ligt als een soort mythische bestemming op de kaart naar ons te lonken. De Garden Route of de Karoo? Hier verschillen de meningen over. Het zal betekenen dat ik alleen ga reizen, in mijn eentje Grahamstown de rug toekeer en me bij de stroom wegtrekkende studenten voeg. Moet toch te doen zijn! Misschien leer ik nog eens iets onderweg over op mijn eigen benen staan.

Maar toen raakte de realiteit ons ineens. Journalism is veel werk, er is nog één nacht over, we hebben onze tassen ook nog maar half ingepakt en we hebben een ernstig tijd tekort. Het geratel van toetsenborden was donderdagnacht overal in Grahamstown te horen. Studenten hadden zich verschanst in de lab’s die 24/7 open zijn. Koffiezetapparaten ronkten onafgebroken. Wakker blijven en werken, dat zullen we!

Het dorp is verdeeld...

Voor een land dat ruim veertig jaar onderdrukt is geweest door wetten die enkel sloegen op je huidskleur heeft Zuid-Afrika nog steeds een verrassende fascinatie met ‘rassen’. Dit gaat zo ver dat er geen enkel formulier in dit land te vinden is waarop niet het vakje ‘race’ staat.

Waar wij in Europa echt wel spreken van ‘nationaliteit’ beoordelen we naar mijn weten niemand op huidskleur, maar hier in Afrika ben je wel degelijk blank, zwart, Aziatisch of ‘coloured’. Je wordt er niet anders door behandeld, maar het is van een soort levensbelang dat je die vraag ten alle tijden invult. En wij Europese uitwisselingsstudenten staan er elke keer met grote verbazing naar te kijken. Want sinds wanneer maakt het nou in godsnaam uit welke huidskleur je hebt?

Kennelijk hebben we het belang van ‘ras’ toch behoorlijk onderschat.  Op een dagelijks vlak merk je het. De verdeling van Grahamstown bijvoorbeeld; hoe dicht je bij de universiteit komt, hoe ‘Westerser’ (vooral Engels) het wordt. En hoe verder je ervan af fietst, hoe meer je belandt in het ‘echte Afrika’ met voornamelijk locals die Xhosa spreken. Maar we merken het ook als we boodschappen doen in de lokale supermarkt. Hoewel ze volgens mij eindelijk beginnen te wennen aan onze verblindende witheid (bruin worden is de afgelopen dagen niet echt gelukt…), waren we zeker in het begin een soort attractie. Openlijk aangestaard worden voelde nog nooit zo oncomfortabel, vooral omdat we geen woord Xhosa spreken en dus geen flauw idee hebben waar ze het over hebben. En sommige gasten in ons hostel symboliseren het ook. Zo hadden we laatst een groep jongens hier op ‘bezoek’ die simpelweg stelden niet van ‘zwarten’ te houden, en dat ze die niet vertrouwden. Daarnaast zeiden ze ook vaak homo’s in elkaar te slaan dus dat zegt misschien meer over dit soort mafkezen…

We begrijpen dat de apartheid natuurlijk slechts iets meer dan 20 jaar  is afgeschaft, en dat een land de tijd nodig heeft om bepaalde gewoontes af te schudden. Maar serieus; waarom zoveel nadruk op een huidskleur?

Het dorp zit op school...

Of het aan het feit dat ik in Zuid-Afrika ben ligt, of aan iets anders. Ik weet het niet, maar het viel me laatst ineens op dat je je op deze universiteit amper gestresst kan voelen. Terwijl ik in Utrecht dagenlang op kan winden over opdrachten die ik nog moet maken, to-do-lists die steeds langer worden en boeken die nog gelezen moeten worden, ben ik hier op de campus de kalmte zelf. Omringt door het geluid van tikkende toetsenborden, en het gekraak van hersenen in de bieb lees (en beantwoord) ik bijna elke dag mijn emails, houd ik mijn blog een beetje bij en doe ik zo nu en dan zelfs nog wat huiswerk. Zo heb ik al een volledig uitgewerkte gedachtenstroom voor een essay dat pas over drie weken ingeleverd moet worden! En geloof me, ik ben normaal niet iemand die vooruit loopt op huiswerk…

Rhodes University is niet te vergelijken met Utrecht. Waar de Uithof een betonnen plaat is, die vers uit de fabriek met helikopters op zijn plek gezet lijkt te zijn gezet (met gebouwen en al), is de campus van Rhodes een soort oase. Grote grasvelden waar je in de schaduw van bomen kan gaan lezen, leren, of slapen. Terwijl vogels om je heen tjilpen en een heerlijk briesje wind je een beetje afkoelt. De bibliotheek is, zoals ik al zei, een oase van rust, met special ‘group study rooms’ zodat mensen die iets moeten bespreken de andere studenten niet storen. Het is verbazingwekkend te noemen!

Je ogen de kost geven in de bibliotheek is trouwens ook best interessant. Nergens Faceboko, of Twitter, of Youtube! ‘Assignment of Learning Styles’, emails over ‘researchgroups’, ‘System Approach (cont.)’, iedereen in deze bieb is daadwerkelijk aan het werk! Nou ja, iedereen behalve die eigenwijze kaaskop die haar blog hier bij zit te werken dan… Ik zou me bijna gaan schamen, bijna dan.

Het dorp staat in brand...

Grote grijze wolken rollen met de wind mee, de lucht in. De bijtende geur van brandend hars, afkomstig uit rokende bomen bereikt in vlagen onze neusvleuges. Vanaf de campus zagen we de donkergrijze walm van rook al opstijgen, en zoals het een journalist betaamt was onze nieuwsgierigheid geprikkeld. Was dit afkomstig van campus? Of had de droogte ergens anders zijn slag kunnen slaan?

Het grasveld zag er nog even aanlokkelijk uit, maar nu fiets ik zoekend over campus. Hier is het niet van afkomstig, of het moet van een meer afgelegen gedeelte komen. Somerset Street dan maar op, de heuvels in. De donkere rookwolken komen steeds dichterbij, ik kan nu bijna zien waar ze vandaan komen. Hoe dichterbij ik kom, hoe meer mijn ogen beginnen te prikken. De rook wordt niet alleen Market Street, volledig gehuld in de schaduw van de rook, ingeblazen maar rolt ook langs de weg Somerset Street in. Mensen staren naar de plek waar de brand plaats moet vinden. Maar het huis waar het waarschijnlijk omgaat is volledig omringt door bomen, die het (zo te ruiken) duidelijk zwaar te verduren hebben.

Het is bijna 30 graden en het is zeker deze week nooit onder de 25 graden geweest, zonder enige vorm van regen. Het gras op de velden van Rhodes begon al te verkleuren, net als de bladeren van de bomen. Rhodes verzorgt zijn terrein met een overdaad aan water, dus het laat te raden over hoe andere planten er aan toe zouden zijn. Met deze droogte is een brand, en aan de rook te zien gaat het zeker niet om een kleine brand, een grote klap en een groot probleem. Want het waait, en overslaan kan zo gebeuren. Waar is de brandweer? En waar zijn de bewoners van het huis? De bomen en het hek maken het onmogelijk om in de buurt te komen, en ik heb geen telefoonnummers of enige kennis van waar politie en brandweer in Grahamstown zijn gepositioneerd. Het enige wat ik kan doen is me omdraaien, en hopen op het beste…

De volgende dag horen we dat een gedeelte van de plaatselijke basisschool is afgebrand, de reden is nog onbekend. Geen gewonden, en de rest van de school staat nog. Maar waarom de droogte nou net een basisschool te pakken moest nemen...

Het dorp heeft huiswerk-ontduikende studenten...

Als ik zeg Afrika, is het eerste waar je aan denkt waarschijnlijk tropische bossen, uitgestrekte savannes en een helderblauwe zee, misschien nog sloppenwijken. Of andere exotische plaatjes. Het laatste dat in je gedachten op zal komen is huiswerk en saaie colleges. Toch is dat het uitzicht van een dag voor een exchange-student. Want Rhodes University eist gewoon volledige deelname van ons. Werken zullen we!

Terwijl het zo heet is dat mussen van het dak zouden vallen, als er in dit land mussen voor zouden komen tenminste, denken wij grommend aan de tekst die we voor Journalism moeten lezen. We hebben er geen zin in, maar we moeten dinsdag een online test maken. Maar… het is zulk lekker weer! En het is zo’n zonde om op een heerlijke zondag niks te doen! Onze zwakte is te groot, Port Alfred en zijn stranden te aanlokkelijk, en de aangeboden autorit ernaartoe te verleidelijk om links te laten liggen. In een pick-up, bewapend met flessen water en zonnebrand, op weg naar het strand!

En terwijl we de golven onze katers laten wegspoelen, en we heerlijk in de zon liggen te bakken, negeren we de boze blikken die we in onze gedachten voelen branden. Onze schoolboeken, als die voor zichzelf konden denken, zouden waarschijnlijk woedend op ons zijn. Maar het sissende zeewater, het hete zand onder onze voeten en die heerlijke warme zon, ze zijn het allemaal zo waard. Nu is het de vraag of we dat morgen ook nog denken, als we weer in een klaslokaal moeten plaatsnemen…

Het dorp relaxt...

In Zuid-Afrika gaat alles in zijn eigen tempo. Vanwege de hitte, en vanwege de levensstijl. Lopen doet men hier bijvoorbeeld lang niet zo gehaast als dat ‘bijna-rennen’ in Nederland, en uren gewoon lekker in de schaduw niks zitten doen is ook vrij normaal. In ons hostel worden we dan ook uitgelachen als we dingen binnen een dag of twee geregeld willen hebben. “You’re so Dutch…” Als we in de Zuid-Afrikaanse hitte willen overleven moeten we dus ernstig onthaasten.
De Coffee Shack, in Coffee Bay is waarschijnlijk één van de meest relaxte plekken op aarde, wat vrij ironisch is als je bedenkt dat de baai is vernoemd naar het meest stimulerende drankje dat de mens kent. Alles hier wordt rustig ondernomen. Zelfs eten koken gaat in een tempo waar je als (ietwat opgejaagde) Nederlander ongeveer knettergek wordt (dat en je begint een klein beetje aan de tafel te knagen…). Op deze manier werden wij “Dutchies” dit weekend gedwongen in het heerlijk rustige tempo van de Zuid-Afrikanen te leven. Wat in Grahamstown nog verdacht lastig leek, was tijdens onze weekendtrip naar Coffee Bay een stuk minder lastig. Het vooruitzicht aan zon, zee en strand had al een magische werking; ineens kon de rest van het papierwerk (dat voor school nog moest worden ingeleverd) ons geen barst meer schelen. ‘Ach… dat komt wel,’ was de magische gedachte van de twee dagen voor ons vertrek. En we zijn, in de wijze bewoordingen van iemand die ongenadig verbrand is omdat ze te koppig was zich volledig in te smeren; ultiem tevreden teruggekomen.

Het zout van de zee is net met een warme douche (en een flinke dosis shampoo) van je huid gespoeld, en je zit heerlijk te genieten van een drankje terwijl je op de rand van een klif naar de zonsondergang zit te kijken. Of je komt net de uit zee, en ligt van de zon te genieten terwijl je heerlijk gebakken mosselen en zoete oesters naar binnen werkt. Ineens is het niet zo vreemd dat alles hier in een heerlijk rustig tempo gaat. Zoals ik al zei: we zijn allemaal ultiem tevreden!