En zo heb je ineens nog een tentamen.
Kunst&Cultuur, die waar ik ongeveer twee weken geleden over schreef omdat ik er niet voor ingeschreven was. Nou, dat tentamen had ik dus vandaag. En daarvoor heb ik het verschrikkelijke boek Turks Fruit moeten lezen en de film kijken. Bij deze, als je dat niet perse moet doen, doe het niet!!
Turks Fruit wordt bestempeld als literatuur hier in Nederland. Sterker (lees hier: Erger) nog, veel mensen vinden het een zogenaamd ‘literair meesterwerk’, omdat het voor die tijd (1969) een heel controversieel boek was (net als de verfilming). Veel seks, veel schelden en grof taalgebruik en veel tegendraads gedrag van jongeren naar hun ouders. Allemaal wel best, maar ik vind persoonlijk dat het niet het stempel van literatuur verdient.
Turks Fruit is meer een schelmenroman. Maar dan zonder enige romantiek, tevens is de spanning van een verboden liefde afwezig en mist het karakter en de charme van een charismatische ‘bad boy’. Bij deze, in mijn ogen een flutboek. Maar dit is natuurlijk mijn mening, laat dat even duidelijk zijn.
Goed, verder heb ik een zeer verdeeld gevoel over dit tentamen. Het kan heel goed zijn gegaan, maar ik ben bang dat ik het misschien net niet gehaald heb. En dan moet ik van school af. Dat zou toch best balen zijn…
woensdag 30 juni 2010
Hitte 120/365
Zoals ik gisteren al schreef, het is hier de laatste tijd tussen de 25 en de 30 graden. Wat niet helemaal normaal is.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de zon en op warmte maar er zijn grenzen. En die is ongeveer daar waar ik normaal over straat kan lopen voor langer dan twintig minuten zonder het risico te verbranden.
En hoewel ik deze winter liep te klagen over de kou (ik voelde mijn tenen niet meer na het door de sneeuw ploeteren met een postkar) weet ik nu niet meer waarom ik zo’n hekel had aan die kou. Waarschijnlijk herinner ik me dat komende winter weer…
Maar oké, met 25 graden kan ik nog leven, maar als het daarboven komt wordt het vervelend. De lucht is klam, deodorant gaat er drie keer sneller doorheen dan normaal, en (heel belangrijk) mijn laptop heeft moeite met de koeling waardoor ik mijn polsen praktisch verbrand terwijl ik deze tekst aan het typen ben. Arm laptoptje…
Ik ga maar eens kijken of we nog ijsjes in de vriezer hebben, want hoewel erin gaan zitten ook heel aanlokkelijk klink weet ik nog net dat dat een heel slecht idee is.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de zon en op warmte maar er zijn grenzen. En die is ongeveer daar waar ik normaal over straat kan lopen voor langer dan twintig minuten zonder het risico te verbranden.
En hoewel ik deze winter liep te klagen over de kou (ik voelde mijn tenen niet meer na het door de sneeuw ploeteren met een postkar) weet ik nu niet meer waarom ik zo’n hekel had aan die kou. Waarschijnlijk herinner ik me dat komende winter weer…
Maar oké, met 25 graden kan ik nog leven, maar als het daarboven komt wordt het vervelend. De lucht is klam, deodorant gaat er drie keer sneller doorheen dan normaal, en (heel belangrijk) mijn laptop heeft moeite met de koeling waardoor ik mijn polsen praktisch verbrand terwijl ik deze tekst aan het typen ben. Arm laptoptje…
Ik ga maar eens kijken of we nog ijsjes in de vriezer hebben, want hoewel erin gaan zitten ook heel aanlokkelijk klink weet ik nog net dat dat een heel slecht idee is.
De Nieuwe Meer 119/365
Gezien het vandaag moeiteloos 30 graden is geworden zijn een paar vrienden en ik met z’n allen naar de Nieuwe Meer gegaan. Alles is beter dan gekookt worden in je eigen huis.
En dat bedoelde ik natuurlijk figuurlijk. Want hier in huis is het ook ruim 25 graden en een beetje benauwd. Dus op de fiets, naar de Nieuwe Meer, en halverwege met de rest afspreken.
Nu is de Nieuwe Meer niet echt om de hoek bij mijn huis dus mocht ik eerst nog ruim een half uur aan inspanning leveren voor ik kon afkoelen. Eigenlijk moesten we allemaal eerst een fijne dosis lichaamsbeweging aanspreken voor we het water in konden. Dat toch een stuk kouder was dan we hadden verwacht, maar wel lekker.
Daarna met een flinke laag zonnebrand op in de zon liggen opdrogen is in het begin al net zo lekker, maar als je dan helemaal droog bent wordt het toch vrij snel weer behoorlijk warm. En ondertussen moest ik eigenlijk nog een boek lezen voor een tentamen, maar dat was te vreselijk om aan te raken.
Na het verslinden van druiven en mandarijnen, en afkoelen in het meer, moesten we toch uiteindelijk weer terug naar huis. De één had een barbecue, de ander moest leren en weer anderen moesten bedenken wat ze gingen eten die avond. Al met al was het best een leuke dag en het is altijd beter dan binnen zitten en gebakken worden, want zo lekker smaken we allemaal niet.
En dat bedoelde ik natuurlijk figuurlijk. Want hier in huis is het ook ruim 25 graden en een beetje benauwd. Dus op de fiets, naar de Nieuwe Meer, en halverwege met de rest afspreken.
Nu is de Nieuwe Meer niet echt om de hoek bij mijn huis dus mocht ik eerst nog ruim een half uur aan inspanning leveren voor ik kon afkoelen. Eigenlijk moesten we allemaal eerst een fijne dosis lichaamsbeweging aanspreken voor we het water in konden. Dat toch een stuk kouder was dan we hadden verwacht, maar wel lekker.
Daarna met een flinke laag zonnebrand op in de zon liggen opdrogen is in het begin al net zo lekker, maar als je dan helemaal droog bent wordt het toch vrij snel weer behoorlijk warm. En ondertussen moest ik eigenlijk nog een boek lezen voor een tentamen, maar dat was te vreselijk om aan te raken.
Na het verslinden van druiven en mandarijnen, en afkoelen in het meer, moesten we toch uiteindelijk weer terug naar huis. De één had een barbecue, de ander moest leren en weer anderen moesten bedenken wat ze gingen eten die avond. Al met al was het best een leuke dag en het is altijd beter dan binnen zitten en gebakken worden, want zo lekker smaken we allemaal niet.
Dromen 118/365
De laatste tijd droom ik nogal raar. Maar toen ik er over na ging denken besloot ik dat eigenlijk alle dromen best raar zijn.
Denk maar eens na, in dromen gebeuren vaak dingen die totaal onmogelijk zijn. Zo kan ik heel vaak in mijn dromen vliegen door in de lucht te springen en dan te gaan zwemmen, de schoolslag om precies te zijn. Ik weet niet waarom ik kan vliegen door te zwemmen maar in mijn droom is dat heel logisch.
Net zoals veel in dromen heel logisch is. Zo is het heel logisch als je ineens in je pyjama op school komt, en de enige die het lijkt te weten ben jij want je schaamt je dood maar niemand anders lijkt erop te letten. Of dat je ruzie met je ouders hebt en ineens ben je heel ergens anders, en het is dan heel logisch dat je ineens op een tropisch eiland of iets dergelijks bent. Heel logisch allemaal.
Ik heb de laatste tijd vooral dromen waar ik ruzie met mijn ouders heb, en dan boos wegloop. En de laatste paar keren werd ik geschept door een auto, viel van de trap of struikelde over een steen en rolde van een heuvel af. Elke keer eindigde ik met een gebroken been. Ik weet niet waarom maar volgens mij probeert mijn onderbewuste me te waarschuwen voor iets, ik hoop niet voor een gebroken been…
Denk maar eens na, in dromen gebeuren vaak dingen die totaal onmogelijk zijn. Zo kan ik heel vaak in mijn dromen vliegen door in de lucht te springen en dan te gaan zwemmen, de schoolslag om precies te zijn. Ik weet niet waarom ik kan vliegen door te zwemmen maar in mijn droom is dat heel logisch.
Net zoals veel in dromen heel logisch is. Zo is het heel logisch als je ineens in je pyjama op school komt, en de enige die het lijkt te weten ben jij want je schaamt je dood maar niemand anders lijkt erop te letten. Of dat je ruzie met je ouders hebt en ineens ben je heel ergens anders, en het is dan heel logisch dat je ineens op een tropisch eiland of iets dergelijks bent. Heel logisch allemaal.
Ik heb de laatste tijd vooral dromen waar ik ruzie met mijn ouders heb, en dan boos wegloop. En de laatste paar keren werd ik geschept door een auto, viel van de trap of struikelde over een steen en rolde van een heuvel af. Elke keer eindigde ik met een gebroken been. Ik weet niet waarom maar volgens mij probeert mijn onderbewuste me te waarschuwen voor iets, ik hoop niet voor een gebroken been…
zaterdag 26 juni 2010
Vondelpark 117/365
Gezien het buiten dertig graden is en ik zeer verveeld ben heb ik besloten maar naar het Vondelpark te gaan met twee vriendinnen. Het is nog altijd beter om met z’n drieën verveeld te zijn dan alle drie alleen verveeld te zijn.
Dat is een beetje mijn filosofie van de dag. Zoals je misschien is opgevallen ben ik niet zo heel erg goed in filosofie. Maar daar gaat het niet om.
Punt is dus het Vondelpark, waar het echt crisis druk was. Het Museumplein was bijna uitgestorven maar het Vondelpark had last van overbevolking. En van hele, hele rare toeristen… En van de kleur oranje. Waar ik inmiddels een beetje allergisch voor begin te worden. Nou ja, wij drieën, Noukka, Nina en ik, waren, gewapend met aardbeien, chips, water en een kleed, op zoek naar een plek in de schaduw maar zonder overbevolking (wow… dat zijn veel komma’s voor één zin). Dat was eigenlijk best een moeilijke opgave en toen we uiteindelijk een plek vonden werden we er bijna uitgerookt want rond vier uur ’s middags kwamen de barbecues tevoorschijn. Het hele park stond blank. Bovendien waren we een beetje rusteloos dus rond vijf uur besloten we heel enthousiast rondjes te gaan fietsen en daarna door de stad fietsen en daarna voor Noukka, die op een huis van vrienden past en dus nog eten moest kopen voor die avond, boodschappen ging doen.
Ondertussen waren onze hersenen al gesmolten door de hitte dus dat helpt misschien met het plaatje van drie ontzettend melige mensen die geen idee hebben wat ze eigenlijk aan het doen zijn, gaan doen of waar ze nou eigenlijk heen fietsen. Conclusie van de dag: als het heel warm is kunnen wij niet zo heel erg goed meer iets tegen de verveling bedenken!
(De foto is gemaakt door Noukka (kopieër en plak de link, want het toevoegen ervan lukt niet): http://www.flickr.com/photos/velvettears/4736470749/)
Verzoekschriften 116/365
Het leuke aan onze inschrijvingsmethode op school is dat de examencommissie al dagen wordt overspoeld door verzoekschriften.
Verzoekschriften zijn eigenlijk heel simpel. Er zijn namelijk twee opties:
1. Je vult een officieel formulier in als het gaat om een specifiek tentamen en laat die ondertekenen door je SLB’er. Dit is meestal het geval als je een zogenaamde derde kans wilt, dus als je het tentamen en de herkansing ervan hebt verprutst maar een goede reden had (ziekte, problemen thuis, etc.)
2. Je stuurt een mailtje naar de voorzitter van de examencommissie waarin je lief vraagt of hij je nog een extra kans wilt geven. Dit is eigenlijk alleen mogelijk als het gaat om minder ‘strenge’ tentamens als Spelling
Dus toen ik hoorde dat ze vrij makkelijk zijn over extra kansen voor Spelling greep ik mijn kans en mailde de voorzitter van de examencommissie. Natuurlijk ontstaat er altijd wat verwarring over de mail dus nu mail ik heel fijn al een hele dag heen en weer met de man in de hoop dat hij me toestaat het nog één keer te proberen. Ik hoop dat het lukt want dat zou betekenen dat ik Spelling voor de helft gehaald heb voor het einde van het jaar. En dan hoef ik er volgend jaar nog maar één te doen in plaats van twee.
Ik ben niet zozeer slecht in Spelling maar ik ben wel slecht in multiple-choice Spelling. Dat houdt in: je krijgt een lijst met zinnen en daarin onderstreepte woorden en dan moet je bij het onderstreepte woord kiezen: goed of fout. En dat kan ik dus niet want als ik maar twee seconden naar een woord staar terwijl ik erover nadenk dan maakt het niet meer uit hoe je het schrijft. Alles is onlogisch.
Ik hoop op de extra kans, want dan ga ik gewoon echt even een hoog cijfer ervoor halen. Gelukkig neem je deze cijfers mee naar het volgende jaar (om te voorkomen dat je ineens toch weer twee spellingstoetsen moet maken…).
Verzoekschriften zijn eigenlijk heel simpel. Er zijn namelijk twee opties:
1. Je vult een officieel formulier in als het gaat om een specifiek tentamen en laat die ondertekenen door je SLB’er. Dit is meestal het geval als je een zogenaamde derde kans wilt, dus als je het tentamen en de herkansing ervan hebt verprutst maar een goede reden had (ziekte, problemen thuis, etc.)
2. Je stuurt een mailtje naar de voorzitter van de examencommissie waarin je lief vraagt of hij je nog een extra kans wilt geven. Dit is eigenlijk alleen mogelijk als het gaat om minder ‘strenge’ tentamens als Spelling
Dus toen ik hoorde dat ze vrij makkelijk zijn over extra kansen voor Spelling greep ik mijn kans en mailde de voorzitter van de examencommissie. Natuurlijk ontstaat er altijd wat verwarring over de mail dus nu mail ik heel fijn al een hele dag heen en weer met de man in de hoop dat hij me toestaat het nog één keer te proberen. Ik hoop dat het lukt want dat zou betekenen dat ik Spelling voor de helft gehaald heb voor het einde van het jaar. En dan hoef ik er volgend jaar nog maar één te doen in plaats van twee.
Ik ben niet zozeer slecht in Spelling maar ik ben wel slecht in multiple-choice Spelling. Dat houdt in: je krijgt een lijst met zinnen en daarin onderstreepte woorden en dan moet je bij het onderstreepte woord kiezen: goed of fout. En dat kan ik dus niet want als ik maar twee seconden naar een woord staar terwijl ik erover nadenk dan maakt het niet meer uit hoe je het schrijft. Alles is onlogisch.
Ik hoop op de extra kans, want dan ga ik gewoon echt even een hoog cijfer ervoor halen. Gelukkig neem je deze cijfers mee naar het volgende jaar (om te voorkomen dat je ineens toch weer twee spellingstoetsen moet maken…).
Abonneren op:
Posts (Atom)